سکونتگاهی متعلق به دوران بیزانس که پس از قرن‌ها مدفون بودن، از زیر شن‌ها بیرون آمد

به گزارش مجله خبری نگار،باستان‌شناسان از کشف یک شهر گمشده متعلق به دوران بیزانس در صحرای مصر خبر داده‌اند؛ سکونتگاهی که پس از قرن‌ها مدفون بودن زیر شن‌ها، با خیابان‌ها، خانه‌ها، ابزار‌های زندگی روزمره و سکه‌های باستانی تقریباً سالم از دل خاک بیرون آمده است. این کشف، اطلاعات ارزشمندی درباره زندگی مردم مصر در حدود ۱۶۰۰ سال پیش در اختیار پژوهشگران قرار داده است.

کشف شهری متعلق به دوران بیزانس در نزدیکی اسکندریه

باستان‌شناسان این شهر باستانی را در محوطه باستان‌شناسی واحه‌الداخله در نزدیکی اسکندریه کشف کردند.

این سکونتگاه به دوره بیزانس تعلق دارد و قدمت آن به قرن چهارم میلادی بازمی‌گردد. پژوهشگران معتقدند این کشف می‌تواند شناخت دقیق‌تری از زندگی روزمره، فعالیت‌های اقتصادی و ساختار شهری مصر در آن دوران ارائه دهد.

این شهر در واحه الداخله، در محدوده استان امروزی وادی‌الجدید مصر، تصویری از زندگی در دوره‌ای را نشان می‌دهد که این کشور بخشی از امپراتوری بیزانس بود.

در مرکز این شهر، بقایای یک کلیسای باسیلیکایی قرار دارد که بر خیابان‌های اصلی شهر مشرف بوده است. همچنین بقایای دو برج دیده‌بانی نیز در اطراف شهر کشف شده که احتمالاً برای حفاظت از محدوده شهر مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند.

منطقه واحه‌الداخله در استان وادی‌الجدید مصر قرار دارد و اکنون در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.

خانه‌ها، آثار زندگی روزمره و سکه‌های طلایی و برنزی

محمود مسعود، رئیس هیئت باستان‌شناسی، اعلام کرد گروه پژوهشی موفق به کشف یک مجموعه مستحکم با دیوار‌های دفاعی شده است.

درگاه‌هایی که در محوطه باستانی واحه‌الداخله دیده می‌شوند.

آنها همچنین بقایای خانه‌هایی با تالار‌های پذیرایی و سقف‌های طاقی‌شکل را شناسایی کردند. یکی از مهم‌ترین یافته‌ها، خانه فردی به نام «تیسوس» بود که در نیمه دوم قرن چهارم میلادی به‌عنوان شماس کلیسا (از خادمان و آغازگر سلسله‌مراتب روحانیت در کلیسا) فعالیت می‌کرد.

در بخش‌های مختلف شهر نیز اجاق‌های پخت نان، آشپزخانه‌ها و ابزار‌های سنگی آسیاب غلات کشف شده است. این آثار نشان می‌دهد ساکنان شهر از امکانات لازم برای تهیه و تولید مواد غذایی برخوردار بوده‌اند.

باستان‌شناسان همچنین تنور‌های پخت نان، آشپزخانه‌ها، ابزار‌های سنگی آسیاب و سکه‌های برنزی را کشف کردند.

یکی دیگر از مهم‌ترین یافته‌های این کاوش، مجموعه‌ای از سکه‌های برنزی سالم است که تصویر امپراتوران بیزانس، نوشته‌های لاتین و نماد‌های مسیحی روی آنها دیده می‌شود.

باستان‌شناسان همچنین چند سکه طلا متعلق به دوران حکومت کنستانتیوس دوم، امپراتور روم، را کشف کردند که بین سال‌های ۳۳۷ تا ۳۶۱ میلادی حکومت می‌کرد.

این شهر در واحه‌الداخله کشف شد؛ این تصویر مربوط به همان منطقه در سال ۲۰۱۹ است.

ضیاء زهران، رئیس بخش آثار اسلامی، قبطی و یهودی، نیز اعلام کرد حدود ۲۰۰ قطعه سفال‌نوشته به دست آمده است.

این قطعات که استراک (ostraca) نام دارند، در گذشته به‌عنوان سطحی برای نوشتن استفاده می‌شدند و روی آنها اطلاعاتی درباره معاملات تجاری، نامه‌ها و دیگر جزئیات زندگی روزمره ثبت شده است.

کشف ۱۸ مقبره ۲ هزار ساله

هم‌زمان با این کشف، پژوهشگران در محوطه باستان‌شناسی مارینا العلمین نیز ۱۸ مقبره متعلق به حدود دو هزار سال پیش را شناسایی کردند.

هفت آرامگاه روی‌زمینی ساخته‌شده از سنگ آهک که در محوطه مارینا العَلَمین در غرب اسکندریه کشف شده‌اند.

این مجموعه شامل ۱۱ آرامگاه صخره‌ای عمیق و هفت آرامگاه ساخته‌شده از سنگ آهک است و تعداد کل آرامگاه‌های کشف‌شده در این محوطه را به ۴۸ مورد رسانده است.

در این کاوش، آثار متعددی از جمله ظروف سفالی، چراغ‌های باستانی، محراب‌ها و یک تابوت گرانیتی به طول ۲.۵ متر کشف شد که بقایای اسکلت یک انسان در آن قرار داشت. در کنار این تابوت نیز بقایای یک تندیس ابوالهول از جنس گچ پیدا شد.

بقایای یک تندیس ابوالهول ساخته‌شده از گچ نیز کشف شد.

یکی از جالب‌ترین یافته‌های این کاوش، چهار قطعه طلایی موسوم به «زبان طلایی» بود که در دهان برخی از متوفیان قرار داده شده بودند.

بر اساس باور‌های رایج آن دوران، این قطعات طلا به مردگان کمک می‌کرد تا در جهان پس از مرگ توانایی سخن گفتن داشته باشند.

باستان‌شناسان معتقدند محوطه مارینا العلمین همان بندر باستانی لئوکاسپیس است؛ بندری مدیترانه‌ای که از قرن دوم تا چهارم میلادی، بین دوره‌های هلنیستی و بیزانس رونق داشته است.

منبع:روزیاتو