شما مدعی‌العموم نیستی آقای فردوسی‌پور!

به گزارش مجله خبری نگار، در فروردین‌ماه ۱۴۰۲ بود که عادل فردوسی‌پور پس از هفت ماه جلوی دوربین آمد و با علیرضا جهانبخش به‌صورت تصویری به گفت‌و‌گو پرداخت، دوربین در همان ابتدای مصاحبه، از مجری و تهیه‌کننده برنامه ۹۰ با نمای مدیوم کلوز پذیرایی کرد تا صمیمیت کنترل‌شده سوژه با مخاطب را به فعلیت برساند. او با چشمانی اشکبار، به‌شکلی کلی و بی‌سروته جملاتی را در تعریف و تمجید از جوانان و امید‌های نسل آینده بر زبان آورد تا بتواند ضمن به دست آوردن دل آنها مجوز کارش در فضای مجازی را تمدید کند تا عملاً مهر تاییدی بر دروغ فعالیت بی‌قیدوشرط در فضای مجازی بزند، زیرا آدمی هرکجا که باشد باید از یک‌سری قواعد محسوس و نامحسوس پیروی کند و فردوسی‌پور و تیمش هم از این قاعده مستثنی نیستند. مسئله، اما در مورد کار او در یوتیوب کمی متفاوت است. اینجا مجوز مکتوب جایش را به پیروی از ترند‌ها و موج‌سواری‌ها داده، به‌نحوی که ممکن است در این میان معنای واژه‌ها و مفاهیم ۱۸۰ درجه با تغییر مواجه شوند. بر همین اساس، دست برنامه‌ساز اگر بر مبنای اصول اخلاقی و ارزشی تغییرناپذیر حرکت نکند، خیلی راحت در بزنگاه‌ها رو شده و آبرویش پیش دادگاه افکار عمومی آگاه و آنها- که تمایلی به پیروی از ترند‌ها ندارند- می‌رود.

فردوسی‌پور در آن برنامه کذایی که میزانسنش به بازجویی بازپرس از سرکرده باندی تبهکار شباهت داشت، بازیکن تیم ملی را صرفاً به‌خاطر شادی پس از گل و شرکت در مراسم رئیس‌جمهور وقت توبیخ کرد و از او خواست هرطور شده از کاربرانش - و نه مردم عادی - عذرخواهی کند! اتفاقی که در هیچ‌جای دنیا نمی‌افتد و کسی هم پیگیر اظهارنظر فلان فوتبالیست یا بهمان هنرپیشه در امور سیاسی نمی‌شود. البته این به معنای آن نیست که فوتبال و فوتبالیست را به‌عنوان پدیده‌هایی ذاتاً سیاسی در نظر نگیریم، اما دوستداران دنیای آزاد همچون فردوسی‌پور که مدام در مورد لزوم جدایی سیاست از روح ورزش حرف می‌زنند باید در اینجا از امثال «گری لینه‌کر» یاد بگیرند که هیچ‌وقت دست روی شکاف‌های موجود میان ملت و دولت نگذاشته‌اند. فوتبال ۳۶۰ علی‌القاعده برنامه‌ای در مورد فوتبال است، اما مانند ۹۰ در سال‌های پایانی علاقه‌ای برای روایت اتفاقات درون مستطیل سبز ندارد و حاشیه را به هر اصلی ترجیح می‌دهد.

درنهایت باید گفت اگر فوتبال سیاسی نیست، پس چرا آن را به چشم ابزاری برای مخالفت با دولت می‌بینیم، اما جرم مشهود آمریکا و اسرائیل در حمله به ایرانیان و به شهادت رساندن از افراد نظامی و مسئولان رده‌بالا گرفته تا مردم عادی را نمی‌بینیم و حتی یک تسلیت عادی را از مردمی که برای وطن جان داده‌اند؛ از خانواده‌های ایشان دریغ می‌کنیم؟ چرا اگر بر اساس استنباط و قضاوت شخصی‌مان طرف محکوم ماجرا جمهوری اسلامی باشد از هیچ‌تلاشی برای لگدزدن به حکومت دریغ نمی‌کنیم، اما در برابر شیاطین انسان‌نمایی، چون ترامپ و نتانیاهو حتی دست‌به‌عصا هم وارد صحنه نمی‌شویم؟