توپ طلا را یک گرجستانی شکار می‌کند؟

به گزارش مجله خبری نگار، فصل ۲۶-۲۰۲۵ لیگ قهرمانان اروپا یک حقیقت روشن دارد: هیچ بازیکنی به اندازه خویچا کواراتسخلیا بر جریان مسابقات اثر نگذاشته است. وینگر گرجستانی پاری‌سن‌ژرمن در مسیر رسیدن تیمش به فینال بوداپست، نه‌تنها آمار خیره‌کننده‌ای ثبت کرد، بلکه در مهم‌ترین لحظات، همان بازیکنی شد که یک تیم مدعی برای زنده ماندن در اروپا به او نیاز دارد. این همان نقطه‌ای است که بحث توپ طلا را دوباره باز می‌کند؛ حتی اگر او در جام جهانی حضور نداشته باشد.

کواراتسخلیا در این فصل لیگ قهرمانان، با ۱۰ گل و ۶ پاس‌گل، بیش از هر بازیکن دیگری در گل‌های تیمش نقش مستقیم داشته است. او در هر مرحله، از چلسی تا لیورپول و سپس بایرن مونیخ، لحظه‌ای نداشت که از سطح «ابرستاره» پایین بیاید. در پیروزی ۵-۴ مقابل بایرن در پاریس، شبی که ستاره‌های بزرگ دو تیم زمین را روشن کرده بودند، این شماره ۷ پاریس بود که بیش از همه نگاه‌ها را ربود؛ همان شبی که کلارنس سیدورف او را «بهترین بازیکن جهان» نامید.

اهمیت این عملکرد زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم کواراتسخلیا برخلاف بسیاری از ستاره‌های مدرن، با تغییر پست یا نقش به اوج نرسیده است. او همان وینگر چپ کلاسیک مانده، اما با ذهنیتی که لوئیس انریکه در او ساخته، تبدیل شده به بازیکنی که هم در یک‌سوم دفاعی حریف خطرناک است و هم در یک‌سوم دفاعی تیم خودش بی‌وقفه می‌جنگد. خودش هم اعتراف کرده که در ناپولی دفاع را جدی نمی‌گرفت، اما در پاریس «به یک جنگجو تبدیل شده است». این همان چیزی است که انریکه از او می‌خواست: بازیکنی که تکنیک را با تعهد ترکیب کند.

در کنار این پیشرفت فردی، کواراتسخلیا در رختکن هم نقش متفاوتی پیدا کرده است. او بار‌ها از دمبله حمایت کرده و حتی توپ طلای سال گذشته او را یادآوری کرده، اما حقیقت این است که در این فصل، خود او ستون اصلی پاریس بوده است. دمبله در جام جهانی شانس دارد، اما کواراتسخلیا در اروپا کاری کرده که رأی‌دهندگان توپ طلا نتوانند نادیده‌اش بگیرند. هفت بازی پیاپی با تأثیر مستقیم روی گل در مراحل حذفی، رکوردی است که حتی ستاره‌های نسل طلایی فوتبال هم کمتر لمس کرده‌اند.

فینال بوداپست مقابل آرسنال، همان جایی است که می‌تواند همه چیز را تغییر دهد. اگر کواراتسخلیا در این بازی هم بدرخشد، نه‌تنها دومین قهرمانی پیاپی پاریس را رقم می‌زند، بلکه وارد همان سطحی می‌شود که مسی و رونالدو در سال‌های بدون جام جهانی هم توپ طلا را بردند. محبوبیت جهانی‌اش شاید هنوز به آن اندازه نباشد، اما کیفیت فوتبالش در این فصل، به‌روشنی در همان ارتفاع قرار دارد.

در نهایت، شاید حرف تونی کروس درباره نبودن او در جام جهانی درست باشد، اما فوتبال همیشه از مسیر‌های غیرمنتظره قهرمان می‌سازد. اگر کواراتسخلیا در بوداپست یک شب دیگر از جنس اروپا بسازد، توپ طلا نه یک رؤیا، بلکه یک حق طبیعی خواهد بود.