به غیر از جراحی برای کمردرد مزمن چه میتوان کرد؟

به گزارش مجله خبری نگار/ایلنا،ورزش، اساس درمان کمردرد مزمن است و یکی از اولین درمان‌هایی است که باید تحت نظر پزشک و فیزیوتراپیست ستون فقرات خود امتحان کنید.

مجموعه واحدی از تمرینات برای همه افراد دچار کمردرد مزمن مؤثر نیست. تمرینات تجویز شده می‌توانند و باید متناسب با علائم، وضعیت و سطح راحتی خاص شما تنظیم شوند. رعایت برنامه ورزشی منظم در خانه حتی از تمرین‌هایی که در طول فیزیوتراپی انجام می‌دهید نیز مهم‌تر است - یک برنامه ورزشی منظم کلید حفظ قدرت و ثبات ستون فقرات است.

فیزیوتراپی برای کمردرد مزمن ممکن است شامل موارد زیر باشد:

-تقویت عضلات مرکزی بدن

- تمرینات کششی و انعطاف‌پذیری

- بازآموزی وضعیت بدن

-آزمایش محدودیت‌های تحمل درد

- تمرینات هوازی با سرعت مناسب

ذهن آگاهی و مدیتیشن

برای مدیریت ناامیدی، تحریک‌پذیری، افسردگی و سایر جنبه‌های روانشناختی مقابله با درد مزمن، ممکن است به یک روانشناس توانبخشی ارجاع داده شوید. این متخصص ممکن است مدیتیشن، یوگا، تای چی و سایر استراتژی‌های شناختی و آرامش‌بخش را برای افزایش کنترل آگاهانه شما بر سیستم عصبی و پاسخ آن به فعالیت توصیه کند.

تغییر رژیم غذایی

برخی از رژیم‌های غذایی بسیار التهابی هستند، به خصوص آنهایی که سرشار از چربی‌های ترانس، قند‌های تصفیه شده و غذا‌های فرآوری شده هستند. با پزشک خود مشورت کنید تا ببینید آیا رژیم غذایی شما می‌تواند در کمردرد مزمن شما نقش داشته باشد و چگونه می‌توانید آن را تغییر دهید. حفظ وزن سالم نیز می‌تواند با کاهش فشار بر ستون فقرات به کاهش کمردرد کمک کند. مراجعه به یک متخصص تغذیه بهترین راه برای دریافت توصیه‌های شخصی برای استراتژی‌هایی برای دسترسی به غذا‌های متعادل‌تر و ایجاد عادات غذایی است که از اهداف سلامتی شما پشتیبانی می‌کنند.

اصلاحات سبک زندگی

راه‌های زیادی برای سازگاری و تنظیم رفتار و فعالیت شما وجود دارد که می‌تواند کمردرد مزمن را به طور قابل توجهی بهبود بخشد، حتی قبل از اینکه حتی به دارو‌ها یا روش‌های درمانی فکر کنید.

به بدن خود گوش دهید و یاد بگیرید که خودتان را با سرعت و ریتم کارتان تطبیق دهید. هنگام انجام کار‌های سنگین استراحت کنید و چندین بار به سفر بروید یا هنگام حمل اشیاء سنگین یا متعدد مانند مواد غذایی از دیگران کمک بخواهید. به فعالیت‌هایی که درد شما را بدتر می‌کنند توجه کنید و در صورت امکان از آنها اجتناب کنید، در حالی که بیشتر با فعالیت‌هایی که راحت و لذت‌بخش می‌دانید، مشغول شوید. این کار نه تنها می‌تواند به بهبود کمر شما کمک کند، بلکه ممکن است از پیشرفت بیماری زمینه‌ای نیز جلوگیری کند.

همچنین مهم است که عادت‌های مضر مانند سیگار کشیدن را که ثابت شده است درد را افزایش می‌دهد و بهبودی را به تأخیر می‌اندازد، به حداقل برسانید. قبل از پرداختن به تغییر سبک زندگی دیگر، روی یک هدف واقع‌بینانه که می‌توانید به راحتی و به طور مداوم به آن دست یابید، تمرکز کنید.

درمان‌های مبتنی بر تزریق

تزریق نقاط ماشه‌ای، تزریق استروئید اپیدورال، بلوک عصبی، ابلیشن عصبی و سایر انواع روش‌های مبتنی بر تزریق برای کمردرد مزمن در دسترس هستند. این روش‌ها زمانی در نظر گرفته می‌شوند که منبع درد شناخته شده باشد و گاهی اوقات می‌توانند در صورت عدم موفقیت درمان، به رد علل خاص کمک کنند. تزریق ممکن است درد را برای مدتی متوقف یا کاهش دهد، اما به عنوان راه‌حل‌های بلندمدت در نظر گرفته نمی‌شوند و نباید به تنهایی استفاده شوند. هدف از درمان‌های مبتنی بر تزریق، بهبود کنترل درد و به حداکثر رساندن مشارکت شما در فعالیت‌های ملایم منظم مانند فیزیوتراپی و تمرینات خانگی است.

درمان‌های طب جایگزین

طب سوزنی، ماساژ، درمان بیوفیدبک، لیزر درمانی، تحریک الکتریکی عصب و سایر درمان‌های غیرجراحی ستون فقرات می‌توانند در کمردرد مزمن تفاوت ایجاد کنند. در مجموع، مزایای بالقوه این استراتژی‌ها بسیار بیشتر از خطرات بالقوه آنهاست، بنابراین ارزش بررسی دارند. با متخصص ستون فقرات خود در مورد درمان‌های جایگزین که می‌توانند به شما کمک کنند، مشورت کنید.

درمان‌های دارویی

انواع دارو‌ها (موضعی، خوراکی، تزریقی) برای کمک به مدیریت کمردرد مزمن استفاده می‌شوند، از جمله دارو‌های ضد التهاب، شل‌کننده‌های عضلانی، دارو‌های درد عصبی و حتی دارو‌های ضد افسردگی. با این حال، هر دارویی می‌تواند عوارض جانبی ناخواسته‌ای داشته باشد. با پزشک خود همکاری کنید تا استراتژی‌های دارویی را که مستقیماً علت درد شما را (در صورت مشخص بودن علت) برطرف می‌کنند، بررسی کنید. کمترین دوز مؤثر را برای به حداقل رساندن عوارض جانبی پیدا کنید و دارو‌ها را فقط تا زمانی که مفید و قابل تحمل باشند، استفاده کنید.

دارو‌های ضد درد شبه‌افیونی به عنوان استراتژی خط اول برای کمردرد مزمن توصیه نمی‌شوند. آنها در کوتاه‌مدت برای درد‌های حاد، مانند پس از یک تصادف یا جراحی آسیب‌زا، بیشترین کمک را می‌کنند، زیرا آنها سیگنال‌دهی درد را به‌طور موقت و بدون پرداختن به علت اصلی درد، مانند التهاب، متوقف می‌کنند. پس از دوره بهبودی مورد انتظار، مصرف دارو‌های ضددرد شبه‌افیونی باید به تدریج قطع شود و دارو‌های ضد درد غیر افیونی باید به حداکثر برسند تا کنترل درد در درازمدت حاصل شود.

استفاده طولانی‌مدت از دارو‌های ضد درد شبه‌افیونی بسیار خطرناک است، زیرا ناگزیر منجر به تحمل پیدا کردن به دارو، نیاز پیدا کردن به مقادیر بیشتر و پرخطرتر دارو، وابستگی جسمی و ایجاد عادت روانی به دارو می‌شود.

دارو‌های شبه‌افیونی باید فقط پس از امتحان کردن دارو‌های ضد درد خط اول و خط دوم و موثر واقع نشدن آنها به کار روند. اگر متوجه شدید که برای گذراندن روز بدون درد به مصرف دارو‌های شبه‌افیونی وابسته شده‌اید و روش‌های جایگزین دیگری به شما پیشنهاد نشده است، ممکن است زمان آن رسیده باشد که نظر پزشک دیگری را جویا شوید.