هفته نامه The Nation: سخنرانی ترامپ درباره ایران نشان دهنده استیصال یک بازنده بود

به گزارش مجله خبری نگار، قدیمی‌ترین هفته نامه آمریکایی The Nation در گزارشی نوشت: سخنرانی ترامپ درباره ایران نشان دهنده استیصال یک بازنده بود. جنگ رئیس جمهور به فاجعه‌ای رو به تشدید تبدیل شده است. او روزبه‌روز منفورتر می‌شود و سخنرانی‌اش هم هیچکدام از اینها را تغییر نخواهد داد.

سخنرانی دونالد ترامپ درباره جنگ با ایران، نشان دهنده استیصال و ضعف او در مدیریت یک بحران است. ترامپ، که به شدت خودشیفته است، زمانی که در مقابل جمعیت حامیانش صحبت می‌کند، انرژی و تحرک دارد، اما هنگام خواندن متن آماده در تلویزیون، بی روح و خسته به نظر می‌رسد. این اختلاف در رفتار او باعث شد که سخنرانی‌اش نتواند افکار عمومی را قانع کند یا نگرانی‌های مردم درباره طولانی شدن جنگ و پیامد‌های آن را پاسخ دهد.

حمایت عمومی از جنگ کاهش یافته و محبوبیت ترامپ به پایین‌ترین حد خود رسیده است. او پیش بینی کرده بود که جنگ در سه روز تمام می‌شود، اما حالا یک ماه گذشته و جنگ نه تنها کوتاه نشده، بلکه به تدریج به فاجعه‌ای سیاسی و اقتصادی تبدیل شده است. با وجود آسیب‌های سنگین نظامی و اقتصادی وارد شده به ایران، این کشور همچنان توانایی مقابله و تهدید همسایگان و متحدان آمریکا را دارد و با مسدود کردن تنگه هرمز، جهان را با افزایش شدید قیمت نفت و تهدید رکود اقتصادی مواجه کرده است.

ترامپ در سخنان خود تلاش کرد اهمیت این جنگ را برای آمریکایی‌ها توجیه کند، اما بیشتر به خودستایی و لفاظی پرداخت و نشان داد که از واقعیت‌های سیاسی و اقتصادی فاصله دارد. او به صراحت اذعان کرد که تمرکز دولت بر جنگ است و امکانات داخلی مانند مراقبت از کودکان و خدمات اجتماعی قربانی این اولویت شده‌اند، موضوعی که می‌توانست توسط رقبای سیاسی به شدت مورد بهره برداری قرار بگیرد.

سخنرانی او پر بود از تکرار اتهامات علیه دولت‌های قبلی و ادعا‌های مبهم درباره موفقیت‌های نظامی، اما نتوانست پاسخ روشنی به مشکلات واقعی ارائه دهد. به ویژه مسئله بازگشایی تنگه هرمز، که به عنوان یک موضوع حیاتی اقتصادی مطرح است، با پاسخ‌هایی از جنس به طور طبیعی باز می‌شود یا واگذاری مسئولیت به سایر کشور‌ها مطرح شد، که نشان دهنده بی برنامه بودن و خوش بینی غیرواقعی اوست.

ترامپ همچنین با مقایسه جنگ ایران با جنگ‌های طولانی گذشته، تلاش کرد طولانی شدن آن را کم اهمیت جلوه دهد، اما این مقایسه نه تنها آرامش بخش نبود، بلکه نشان داد که او از پیامد‌های احتمالی یک باتلاق نظامی مشابه ویتنام غافل است. او نمی‌تواند توضیح دهد که چگونه می‌توان به یک پایان راهبردی و پایدار برای جنگ دست یافت و راه حل‌های او بیشتر جنبه آرزو و لفاظی دارند تا واقعیت عملی.

در نهایت، سخنرانی ترامپ بیشتر بیانگر استیصال و عدم آمادگی او در مدیریت جنگ بود تا تلاش برای اقناع افکار عمومی. خودستایی، لفاظی و پیشنهادات غیرعملی نتوانستند واقعیت این بحران را پنهان کنند: ترامپ درگیر جنگی است که کنترل آن از دستش خارج شده و بدون راه حل سیاسی، پیامد‌های آن برای آمریکا و متحدانش طولانی و پرهزینه خواهد بود.