امکان تکامل انسان‌های سمی در آینده!

مطالعات جدید نشان می‌دهد که به دلیل اشتراک ژنتیکی با خزندگان، امکان تکامل انسان‌های سمی در آینده وجود دارد. این کشف، پنجره‌ای نو به پتانسیل‌های تکاملی بدن انسان می‌گشاید.

به گزارش مجله خبری نگار/گجت نیوز،یافته‌های علمی اخیر بر این گمانه می‌افزاید که اجداد مشترک انسان و برخی گونه‌های جانوری، مکانیسم‌های زیستی پنهانی را در ژنوم ما به ودیعه گذاشته‌اند. این تحقیق، ارتباط عمیق میان سم حیوانات و ترشحات غدد بزاقی را آشکار می‌کند.

اشتراک ژنتیکی و پتانسیل سم‌سازی در انسان

دانشمندان پس از بررسی هزاران ژن مرتبط با تولید سم، کشف کردند که غدد بزاقی و غدد سمی در بسیاری از گونه‌های حیوانی، از جمله پستاندارانی مانند حشره‌خوار‌ها و برخی موش‌ها، مکانیسم‌های ژنتیکی و فیزیکی مشابهی برای تولید این ترشحات دارند. این پژوهشگران از ژاپن و استرالیا بیان کردند در حالی که بافت بزاقی بیشتر پستانداران حجم زیادی از مخلوط‌های رقیق‌تر تولید می‌کند، غدد سمی مار‌ها مخلوط‌های بسیار غلیظی از سموم متنوع می‌سازند.

با توجه به این اشتراک ژنتیکی و سابقه اجداد مشترک انسان با خزندگان، این احتمال مطرح می‌شود که انسان‌ها نیز در طول زمان بتوانند پروتئین‌های سمی ترشح کنند. با این حال، باید در نظر داشت که گازگرفتگی انسان، حتی بدون سم، به دلیل وجود باکتری‌ها و ویروس‌ها در دهان، خطرناک است و اغلب نیاز به واکسن کزاز دارد.

تکامل انسان: فراتر از غدد سمی

این پتانسیل تکاملی تنها به تولید سم محدود نمی‌شود؛ دانشمندان همچنین دریافته‌اند که انسان‌ها ممکن است ظرفیت‌های دیگری مانند توانایی برای خواب زمستانی داشته باشند. تحقیقات روی بقایای فسیلی نشان می‌دهد انسان‌های اولیه، از جمله نئاندرتال‌ها، احتمالاً برای مقابله با زمستان‌های سخت، به خواب زمستانی می‌رفتند. امروزه نیز پزشکان می‌توانند حالتی شبیه به خواب زمستانی را در بیماران برای جراحی القا کنند و این توانایی می‌تواند در سفر‌های فضایی بلندمدت در آینده مفید باشد.

بیشتر بخوانید

معمای جهانی نماد مار، رمزآلودترین حیوان تاریخ؛ از کبرا تا کتزالکوآتل

با خطرناک‌ترین و سمی‌ترین مار‌های جهان آشنا شوید

همچنین، اجداد دورتر ما در اقیانوس‌ها، از جمله موجودات کف‌زی زره‌پوش به نام استئوستراکان‌ها (Osteostracans) که حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش زندگی می‌کردند، در شکل‌گیری ستون فقرات انسان نقش داشته‌اند. این موجودات با داشتن یک اسکلت داخلی اولیه، به تدریج توانستند به خشکی مهاجرت کرده و مسیر تکاملی به سمت دوزیستان، خزندگان، پرندگان و در نهایت پستانداران را هموار سازند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری