بمب‌افکن «بی ۲» بااین هواپیمای آلمانی چه تفاوت‌هایی دارد؟

در سال ۱۹۴۳، وقتی نیروی هوایی آلمان (لوفت‌وافه) به دنبال ساخت یک هواپیمای جت جدید بود تا پاسخگوی نیاز‌های جنگ باشد، فرصتی طلایی برای تحقق ایده‌های آنها فراهم شد.

به گزارش مجله خبری نگار،نیاز لوفت‌وافه ساده، اما چالش‌برانگیز بود، هواپیمایی که بتواند سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت را با برد ۱۰۰۰ کیلومتر و توان حمل ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب محقق کند.

- بال پرنده خالص: Ho ۲۲۹ بدون بدنه‌ی جداگانه و دم عمودی طراحی شد. این ساختار نوآورانه باعث کاهش نیروی پسا و بهبود کارایی آیرودینامیکی می‌شد.

- موتور‌های جت: استفاده از دو موتور جت Junkers Jumo ۰۰۴ که قبلاً در جنگنده‌ی Me ۲۶۲ به کار رفته بود، به Ho ۲۲۹ سرعتی فراتر از هواپیما‌های پروانه‌ای آن زمان می‌بخشید.

- مصالح سبک: به دلیل کمبود فلزات، قسمت زیادی از بدنه‌ی Ho ۲۲۹ از چوب و رزین ساخته شد. برخی شایعات حتی به استفاده از پوشش‌های جاذب رادار اشاره دارند، اگرچه شواهد قطعی برای این ادعا وجود ندارد.

- آیرودینامیک خیره‌کننده: طراحی یکپارچه‌ی بال و بدنه به Ho ۲۲۹ ظاهری بسیار مدرن و آینده‌نگر می‌داد که دهه‌ها جلوتر از زمان خود به نظر می‌رسید.

روند ساخت و آزمایش

پس از تایید طرح، نخستین نمونه‌های اولیه (Ho IX V۱ و V۲) ساخته شدند. نمونه‌ی بدون موتور برای آزمایش‌های گلایدر در ۱۹۴۴ به پرواز درآمد و نتایج رضایت‌بخشی داشت. سپس نمونه‌ی V۲ مجهز به موتور جت ساخته شد که در مارس ۱۹۴۴ پرواز کرد. در این پروازها، Ho ۲۲۹ به سرعتی در حدود ۹۷۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت.

اما پروژه با مشکلات متعددی که در زیر فهرست شده‌اند، روبه‌رو بود.

- دیرهنگام بودن طرح: تا Ho ۲۲۹ آماده‌ی تولید شد، جنگ تقریباً رو به پایان بود و زیرساخت‌های صنعتی آلمان در حال فروپاشی بود.

- حملات متفقین: کارخانه‌های تولید این هواپیما هدف بمباران‌های متفقین قرار گرفتند و نابود شدند.

- مشکلات فنی: هواپیما از ناپایداری در پرواز و ضعف سامانه‌های کنترلی رنج می‌برد که در شرایط جنگی دشوار بود.

سرنوشت Ho ۲۲۹ این بود که تنها چند نمونه ساخته شد و قبل از رسیدن به تولید انبوه، آلمان شکست خورد. یکی از بدنه‌های Ho ۲۲۹ پس از جنگ به دست نیرو‌های آمریکایی افتاد و به آمریکا منتقل شد. ش

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری