خطوط هوایی روی بال‌های جنگ!

به گزارش مجله خبری نگار، این شروع امیدوارکننده بلافاصله پس از جنگ جهانی اول و در پاسخ به نیاز مبرم به حمل و نقل کارآمد و کم‌هزینه برای کمک به احیای اقتصاد ویران‌شده و تسریع بهبود اوضاع، رخ داد. با وجود شکست و شرایط دشوار، آلمان به سرعت توجه خود را به بازار نوظهور سفر‌های هوایی معطوف کرد و از فناوری هواپیما‌های بال ثابت که به سرعت در حال توسعه بودند، بهره برد. با این حال، توسعه هواپیما به طور خاص برای حمل و نقل غیرنظامی از ابتدا به زمان و منابع قابل توجهی نیاز داشت که ممکن بود به راحتی در دسترس نباشند. بنابراین، ایده تبدیل هواپیما‌های نظامی مازاد به حمل و نقل غیرنظامی پدیدار شد.

از جمله قابل توجه‌ترین این هواپیما‌های «اصلاح‌شده»، آلباتروس جی.۲، یک هواپیمای دوباله بود که قبلاً به عنوان هواپیمای حمله زمینی استفاده می‌شد. این هواپیما دستخوش تغییرات قابل توجهی شد، از جمله اضافه شدن یک کابین مسافری سرپوشیده، در حالی که کابین خلبان باز باقی ماند. این امر مستلزم آن بود که مسافران اولیه لباس‌های محافظ ویژه، از جمله کلاه ایمنی، عینک، لباس پرواز سنگین و چکمه‌های خزدار بپوشند تا در برابر باد‌های سرد و شدید پرواز مقاومت کنند. تقریباً سی هواپیما از این نوع در این دوره شکل‌گیری برای مقاصد غیرنظامی مورد استفاده قرار گرفتند. اولین پرواز انجام شده توسط دویچه آئروناتیکس در فوریه ۱۹۱۹ یک پرواز باری بود که ۴۰۰۰ نسخه روزنامه را بین برلین و وایمار، به مسافت حدود ۲۵۰ کیلومتر، حمل می‌کرد. این سرویس به زودی گسترش یافت و شامل حمل مسافر و نامه نیز شد و این هواپیما‌ها را به اولین هواپیما‌های مسافربری تبدیل کرد که وارد سرویس برنامه‌ریزی شده در آلمان شدند.

پس از این اتکای اولیه به تجهیزات نظامی تغییر کاربری داده شده، این صنعت در پی توسعه خود برآمد. بی‌ام‌و اولین هواپیمای غیرنظامی اصلی را طراحی و تولید کرد و تا پایان سال بعد، پانزده هواپیما از این نوع جدید در حریم هوایی آلمان پرواز می‌کردند.

شرکت عامل، یک شرکت دولتی، Deutsche Luftwart (هوانوردی آلمان) نام داشت و لوگوی آن جرثقیلی را نشان می‌داد که در آسمان اوج می‌گرفت. در یک نقطه عطف مهم در سال ۱۹۲۲، این شرکت تا حدی خصوصی‌سازی شد و به غول هوانوردی که امروزه با نام لوفت‌هانزا شناخته می‌شود، تبدیل شد، در حالی که همان لوگوی تاریخی خود را حفظ کرد.

این شور و شوق محدود به آلمان نبود؛ به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت، جایی که دستاورد‌ها با سرعتی شگفت‌آور دنبال شدند. در ۲۲ مارس ۱۹۱۹، شرکت هواپیمایی فارمن یک مسیر هفتگی را بین پاریس و بروکسل راه‌اندازی کرد. سپس، در ۲۵ آگوست همان سال، یک شرکت هواپیمایی دیگر، که بعداً بریتیش ایرویز شد، پرواز‌های روزانه بین لندن و پاریس را آغاز کرد. در همین حال، شرکت هواپیمایی سلطنتی هلند KLM در ۷ اکتبر ۱۹۱۹ تأسیس شد و به قدیمی‌ترین شرکت هواپیمایی جهان تبدیل شد که هنوز با نام اصلی خود فعالیت می‌کند.

با الگوبرداری از شرکت هواپیمایی پیشرو آلمانی، خطوط هوایی در سراسر جهان سنت متمایز قرار دادن لوگوی خود بر روی بدنه هواپیماهایشان را پذیرفته‌اند که به ساخت هویت بصری برند‌ها در این بخش حیاتی کمک کرده است.

بخش حمل و نقل هوایی از آن آغاز‌های فروتنانه به طرز چشمگیری رشد کرده است. در سال ۱۹۲۹، تعداد مسافران هوایی در سراسر جهان از ۴۳۴۰۰۰ نفر فراتر نرفت. تا سال ۲۰۱۷، بیش از چهار میلیارد مسافر در سراسر جهان از طریق هوا سفر کرده‌اند و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که این تعداد تا سال ۲۰۲۶ تقریباً به ۵.۲ میلیارد نفر خواهد رسید.

آمار اخیر نشان می‌دهد که بیش از ۵۰۰۰ شرکت هواپیمایی در سراسر جهان فعالیت می‌کنند، از شرکت‌های کوچک منطقه‌ای گرفته تا غول‌های ملی و چندملیتی. پنج کشور برتر از نظر ترافیک مسافر هوایی در سال ۲۰۲۵ عبارتند از: ایالات متحده با تقریباً ۶۶۶.۱ میلیون مسافر، پس از آن چین با تقریباً ۴۴۰.۳ میلیون نفر، سپس روسیه با تقریباً ۹۶.۸ میلیون نفر، هند با تقریباً ۸۴ میلیون نفر و در نهایت ایرلند با تقریباً ۷۴.۱ میلیون مسافر.

لوفت‌هانزا، وارث برحق آن آغاز‌های تاریخی، به یک غول جهانی تبدیل شده است که اکنون به ۷۸ کشور و بیش از ۲۰۰ مقصد در سراسر جهان پرواز انجام می‌دهد. کل ناوگان آن، شامل شرکت‌های تابعه‌اش، تقریباً ۶۲۰ هواپیما را شامل می‌شود. تنها در سال ۲۰۱۳، حدود ۱۰۴.۵ میلیون مسافر را جابجا کرد و آن را به یکی از بزرگترین گروه‌های هواپیمایی جهان تبدیل کرد.

بنابراین، داستان اولین پرواز برنامه‌ریزی‌شده در سال ۱۹۱۹، حماسه‌ای از دگرگونی بنیادین را روایت می‌کند، از ایده‌ای بلندپروازانه که از بطن ویرانی زاده شد تا اراده‌ی انسان برای برقراری ارتباط و حرکت را بیان کند، تا یک صنعت عظیم جهانی که شریان حیاتی اقتصاد مدرن را تشکیل می‌دهد و مفاهیم فاصله و زمان را از نو شکل می‌دهد.