مسدود کردن یک پروتئین کلید درمان سرطان!

به گزارش مجله خبری نگار/بهداشت نیوز، یکی از راه‌هایی که دانشمندان برای بهبود درمان‌های سرطان تلاش می‌کنند، تجهیز بهتر سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با بیماری است و یک مطالعه جدید، یک سوئیچ مولکولی را شناسایی کرده است که می‌تواند دقیقاً همین کار را انجام دهد.

به نقل از اس‌ای، محققان از طریق یک فرآیند غربالگری گسترده که در آن ژن‌های سلول‌های سرطانی در آزمایشگاه «خاموش» شدند تا اثرات آنها مشخص شود، دریافتند که ژنی که پروتئین TAK۱ را تولید می‌کند، برای فرار سلول‌های سرطانی از حمله سیستم ایمنی بسیار مهم است.

آزمایش‌های بیشتر بر روی سلول‌های سرطانی در موش‌هایی با سیستم ایمنی طبیعی، اهمیت حیاتی TAK۱ را برای سرطان تأیید کرد. تومور‌های موش‌های بدون این پروتئین، کندتر رشد کردند و موش‌ها به طور متوسط مدت بیشتری زنده ماندند.

تیم تحقیقاتی از مؤسسات استرالیا و ایرلند معتقد است که یافته‌های آنها می‌تواند به توسعه درمان‌های آینده کمک کند. دارو‌ها می‌توانند به طور بالقوه تولید TAK۱ را به طور مستقیم هدف قرار دهند و این سوئیچ مولکولی را تغییر دهند.

آنه هوبر (Anne Huber)، زیست‌شناس سلول‌های سرطانی از مؤسسه تحقیقات سرطان اولیویا نیوتن-جان (ONJCRI) در استرالیا می‌گوید: می‌دانیم که TAK۱ بقای سلول‌های سرطانی را افزایش می‌دهد و مانع از مرگ سلولی می‌شود. با این حال ما نمی‌دانستیم که سلول‌های سرطانی از این تاکتیک برای جلوگیری از کشته شدن توسط سیستم ایمنی استفاده می‌کنند.

هوبر و همکارانش مکانیسم‌های زیربنایی اثر TAK۱ را با جزئیات بیشتری بررسی کردند. به طور خاص، این پروتئین از سلول‌های سرطانی در برابر فعالیت سلول‌های CD۸⁺ T محافظت می‌کند که سلول‌های ایمنی هستند که سلول‌های آسیب‌دیده را پاکسازی کرده و مهاجمان کشنده مانند سلول‌های سرطانی را از بین می‌برند.

یکی از راه‌های مؤثر بودن این سلول‌های CD۸⁺ T آزاد کردن سیگنال‌های شیمیایی به نام سیتوکین‌ها است که در غیاب TAK۱ می‌توانند راحت‌تر به اهداف خود برسند.

دانستن جزئیات نحوه عملکرد این فرآیند می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا آن را برای درمان‌های سرطان بهتر مهار کنند. وقتی TAK۱ حذف می‌شود، سلول‌های سرطانی اساساً بدون یکی از بهترین محافظان خود سعی در زنده ماندن دارند.

لازم به تأکید است که این مطالعه شامل سلول‌های سرطانی توسعه‌یافته در آزمایشگاه و تومور‌های مدل‌های موشی بود. دلیلی وجود دارد که باور کنیم این نتایج می‌تواند به انسان‌ها نیز تعمیم داده شود، اما این کار هنوز باید انجام شود و به طیف وسیع‌تری از سرطان‌ها گسترش یابد، ضمن اینکه این مطالعه عمدتاً به ملانوما پرداخته است.

با این حال، این یافته‌ها دلگرم‌کننده هستند. یکی از مزایای رویکرد‌های ایمونوتراپی برای مقابله با تومور‌ها این است که آنها بیشتر به دفاع خود بدن متکی هستند تا دارو‌های شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی.

ایمنی بیمار همیشه در مورد درمان‌های مبارزه با سرطان یک ملاحظه اساسی است. متوقف کردن تولید TAK۱ ممکن است در آینده امکان‌پذیر باشد، اما محققان باید اثرات نامطلوب بالقوه بر سلامتی بر بقیه بدن را تعیین کرده و آنها را در برابر مزایا بسنجند.

تیرتا جاجاوی (Tirta Djajawi)، زیست‌شناس پزشکی از ONJCRI می‌گوید: مسدود کردن TAK۱ می‌تواند با از بین بردن این محافظت از تومورها، ایمونوتراپی‌های فعلی را مؤثرتر کند. همچنین TAK۱ مانند یک ضربه‌گیر است که به سلول‌های سرطانی اجازه می‌دهد از سخت‌ترین ضربات سیستم ایمنی جان سالم به در ببرند و وقتی آن را برمی‌داریم، تومور تحت نیروی حمله ایمنی فرو می‌ریزد.