هزینه­‌های کوید ۱۹: تخمین ضربه به تولید ناخالص داخلی آمریکا در سال ۲۰۲۰

کریستوس ماکریدیس و جاناتان هارتلی در مقاله‌ای برای مرکز مرکاتوس دانشگاه جرج ماسون آمریکا به پیامدهای اقتصادی کرونا بر اقتصاد آمریکا و رشد اقتصادی این کشور پرداخته‌اند.

به گزارش مجله خبری نگار؛ کریستوس ماکریدیس و جاناتان هارتلی در مقاله‌ای برای مرکز مرکاتوس دانشگاه جرج ماسون آمریکا به پیامدهای اقتصادی کرونا بر اقتصاد آمریکا و رشد اقتصادی این کشور پرداخته‌اند. در این مقاله آمده است:

کمی زود خواهد بود که شاخص­های سنتی اقتصاد کلان، اطلاعات معناداری در مورد میزان رکود اقتصادی ناشی از ویروس کرونا را ارائه دهند. اقدامات کاهشی اتخاذشده - تعطیل شدن بخشی از اقتصادی و رعایت فاصله اجتماعی - هزینه‌های سنگینی که هنوز میزان آن مشخص نیست را بر جامعه تحمیل خواهد کرد.

به‌منظور پر کردن این شکاف اطلاعاتی، ما در اینجا یک تخمین صوری از تأثیر اقدامات کاهش‌دهنده فعلی بر نرخ رشد تولید ناخالص داخلی سال 2020 ارائه می­دهیم. این تأثیر در صنعت متفاوت است و ما می­توانیم با اتخاذ یک فرض ساده اما قابل‌قبول این تفاوت را تعیین کنیم: صنایع به نسبت میزان دیجیتالی بودنشان در کسب‌وکار خود دوام خواهند آورد. برای اندازه­گیری میزان دیجیتالی بودن، ما از تعداد کارکنان ماهر حوزه فناوری اطلاعات در یک صنعت معین نسبت به کل نیروی کار شاغل در صنعت استفاده می‌کنیم.

علاوه بر این­، ما مجموعه داده­ های تکه‌تکه را در سطح فعالیت­ های صنعتی در سطح کشور تقسیم کردیم، این کار این امکان را به ما می­دهد تا تولید ناخالص داخلی را در سطح شهرستان­ها پیش­ بینی کنیم.

ما تخمین می­زنیم نرخ رشد واقعی تولید ناخالص داخلی برای هرماه تعطیلی اقتصادی، 5 درصد کاهش می­‌یابد. بنابراین، هزینه اقتصادی دو ماه اول مبارزه با بیماری همه­ گیر کرونا، 2.14 تریلیون دلار (10 درصد) خواهد بود که به طرز شگفت ­آوری نزدیک به هزینه مالی پیش‌بینی‌شده در قانون ]CARES [1 است.

* برآورد: داده‌ها، روش­ها، نتایج

برآوردهای ما مبتنی بر داده ­های اخیراً منتشرشده توسط دفتر تحلیل اقتصادی در مورد تولید ناخالص داخلی واقعی (به قیمت سال 2012) بین سال­های 2000 تا 2018 است. ما به­ جای دسته‌بندی صنایع به صنایع خاصی که «مستقیماً» تحت تأثیر کوید 19 قرار می­گیرند از توانمندی کار دیجیتالی در هر صنعت برای تعیین میزان اثرپذیری این بیماری در صنایع مختلف استفاده کردیم. این سطح از توانمندی سهم کارگران حوزه دیجیتال در هر صنعت است که اطلاعات آن از پایگاه داده ­های کاریابی وزارت کار گرفته شده است (شکل 1 را ببینید).

فرض اصلی ما این است که صنایع مستقیماً متناسب با میزان دیجیتالی بودنشان همچنان مولد خواهند ماند زیرا حداقل نیروی کار بخش دیجیتالی آن‌ها می­توانند کار خود را در خانه ادامه دهند و خدماتی را ارائه دهند که نیازی به تعامل­ های بین افراد ندارد.

اول، ما تولید ناخالص داخلی واقعی سال 2019 را تخمین می­زنیم زیرا این داده ­ها هنوز در سطح شهرستان آماده نشده ­اند. برای سادگی، ما از روند تولید ناخالص داخلی از سال 2001 تا 2008 هر شهرستان و صنعت آن استفاده می­کنیم. دوم، ما تولید ناخالص داخلی 2020 را با کم کردن جریمه ماهانه نرخ رشد هر شهرستان، پیش‌بینی می­کنیم. جریمه با میزان دیجیتالی بودن تناسب معکوس دارد و برای هرماه تعطیلی یک دوازدهم نرخ رشد سالانه کسر می­شود.

دو صنعت را در نظر بگیرید، یکی با تعداد نیروی کار بالا در حوزه دیجیتال (دوسوم) کل کارگران خود و دیگری با تعداد کم در این حوزه (یک‌سوم). تعطیلی یک‌ماهه به این معنی است که ما برای تولید ناخالص داخلی سال 2020 صنعت اول مجازات 2.78 درصدی (1/12 × [1 − 2/3]) و برای صنعت دوم مجازات 5.56 درصدی (1/12 × [1 − 1/3]) در نظر گرفتیم. این مجازات به نرخ رشد پایین­تر برای صنایع کمتر دیجیتالی تبدیل می­شود تا نسبت به رشد مورد انتظار بدون در نظر گرفتن بیماری همه ­گیر؛ اگر نرخ رشد پیش‌بینی‌شده 2 درصد باشد، تعطیل شدن یک‌ماهه به این معنی است که رشد صنعت اول اندکی کاهش می­یابد (درصد 0.78 = 2 - 2.78) و رشد صنعت دوم کاهش زیاد دارد (درصد 3.55 − = 2 - 5.56)

تصویر 1: سهم کارکنان حوزه دیجیتال در هر صنعت

منبع: جیووانی گالیپولی و کریستوس، «تحول ساختاری و ظهور فناوری اطلاعات»، مجله علم اقتصاد مونتار 97 (2018): 91-110.

بر اساس این فرض، ما تخمین می­زنیم برای هر یک ماه تعطیلی اقتصادی، رشد واقعی تولید ناخالص داخلی 5 درصد کاهش خواهد داشت؛ بنابراین، میزان هزینه اقتصادی دو ماه کاهش، 2.14 تریلیون دلار (10 درصد) است.

ما همچنین رابطه مقطعی بین کاهش تولید ناخالص داخلی شهرستان­ها و ویژگی­ های متفاوت شهرستان­ها مانند درآمد متوسط، دستیابی به دانشگاه و مشارکت در تجارت بین‌المللی (بخش قابل معامله) را بررسی می­کنیم. ما مشاهده می­کنیم شهرهایی که سهم بالاتری از کارکنان دیجیتالی را دارند کمتر تحت تأثیر این بیماری فراگیر قرارگرفته‌اند و این فرضیه ما تأیید می­کنند که صنایعی که در آن کارمندان می­توانند دورکاری و در خانه کار کنند دچار اختلال کمتری می­شوند.

ثانیاً به ‌احتمال ‌زیاد، شهرهایی که در آن‌ها درآمد متوسط خانوار پایین است، از این بیماری بیشتر آسیب می­پذیرند زیرا شغل دیجیتالی کمتری دارند. ثالثاً، مناطقی که دارای سهم کمتری از افراد با تحصیلات دانشگاهی هستند نیز کاهش اقتصادی بیشتری را احتمالاً تجربه می­کنند که نشان‌دهنده این واقعیت است که شغل­هایی که به مدرک دانشگاهی نیاز دارند به فن­آوری دیجیتال بیشتر وابسته هستند. رابعاً، جای تعجب نیست که ما به این نتیجه رسیدیم که مناطقی که دارای سهم بیشتری از کارگران شاغل در بخش­های غیرتجاری هستند نیز به‌مراتب بیشتر مبتلابه این ویروس می­شوند زیرا در این بخش­ها تنوع کمتری وجود دارد و بیشتر در معرض شوک ­های محلی قرار دارند.

برای مقایسه تصویری شهر به شهر، ما یک نقشه حرارتی را ارائه می‌دهیم که تخمین ما را از وضعیت رشد هر شهرستان را نشان می‌دهد (شکل 2).

تصویر 2: ناهمگنی فاصله­ای در رشد ناخالص داخلی واقعی شهر­های آمریکا در کاهش یک‌ماهه (به درصد)

* محدودیت­ها و توانمندی­ها

ما چند فرض ساده مهم را در نظر گرفتیم. اول، ما چیزی را برای امور اساسی، کالا و خدمات آنلاین در نظر نگرفتیم. دوم، ما ارتباطات بین خطی و غیرخطی را که در درک چرخه­ های تاریخی تجاری مهم بوده­اند، در نظر نگرفتیم. به‌عنوان‌مثال، کاهش اشتغال در بخش­های غذا و مسافر پذیری ممکن است منجر به کاهش درآمد واقعی کارکنان این دسته از مشاغل شود که به‌نوبه خود مردم برای سایر کالاها و خدمات در بخش­های هنری، سرگرمی و حتی تولیدی هزینه کمتری را صرف می­کنند. این مکمل­ها می­توانند روند نزولی­ای را که ما تخمین زده­ایم بیشتر کند.

سوم، رویکرد ما تأثیر ترکیبی بر زمان کاهش اقدامات ندارد. یک تخمین حداقلی این است که نیاز به رعایت فاصله اجتماعی سخت‌گیرانه به مدت یک سال برای جلوگیری از نگران‌کننده‌ترین عواقب بهداشت عمومی ناشی از این بیماری همه ­گیر وجود دارد تا احتمال وقوع موج بعدی بیماری را کاهش دهد. اگر تعطیلی­ مراکز اقتصادی به بیش از دو ماه افزایش یابد، ما باید برآورد خود را بر اساس تأثیر چند برابری تأخیر سرمایه‌گذاری‌های سرمایه فیزیکی و انسانی تطبیق دهیم.

بنا به تمام این دلایل، برآورد ما محافظ ه­کارانه است و می­تواند بالاترین حد برآورد برای رکود باشد. گرچه ما می­توانیم خوش­بینانه ­ترین سناریو را تهیه کنیم اما برآوردهای ما مبتنی بر آثار بیماری همه­ گیر آنفلوانزا در سال 1918 و سایر برآوردهای معاصر است.

در سال 1918، آنفلوانزا 2 درصد از جمعیت جهان را تلف کرد و منجر به کاهش 6 درصدی تولید ناخالص داخلی و کاهش 8 درصدی مصرف شد که مبنای برآورد ما برای تعطیلی دوماهه است. برآوردهای دیگر حتی از این سخت­گیرانه ­تر است و پیش ­بینی آن کاهش 18 درصدی تولید است. گلدمن ساکس تخمین زده است به دلیل بیماری همه‌گیر کوید 19 در فصل اول سال 2020 کاهش سالانه تولید ناخالص داخلی واقعی 9 درصد و در فصل دوم 34 درصد خواهد بود، به‌طوری‌که درمجموع این بیماری غیرمستقیم بیش از 10 درصد به تولید ناخالص داخلی آسیب می­زند. یک پیش­بینی اقتصادی وحشتناک آثار این تعطیلی ­ها برای فصل اول سال 2020 را یک کاهش 10 درصدی سالانه بر تولید ناخالص داخلی واقعی و برای فصل دوم سال 2020 یک کاهش سالانه 63 درصدی برآورد کرده است و کل تأثیر غیرمستقیم کوید 19 را بر تولید ناخالص داخلی تقریباً 25 درصد تخمین زده است. علاوه بر این، این آثار به‌طور ناموزون در بخش­های مختلف توزیع‌شده است؛ مثلاً هزینه­ هایی که در استفاده از رستوران صرف می­شد به یک‌سوم تقلیل یافته است درحالی‌که مبالغی که صرف خرید کارت­های اعتباری یا مواد غذایی می­شود به‌شدت افزایش‌یافته است.

یکی از نقاط قوت برآورد ما این است که ازنظر جغرافیایی شهرها را یک‌به‌یک محاسبه کرده ­ایم که وقتی مسئولان به دنبال ایجاد توازن میزان شدت اقدامات کاهشی هر یک از شهرها هستند، می­تواند مهم باشد.

* سیاست اطلاع­ رسانی سه ­وجهی

هنگامی‌که داده­ های کلان در دسترس است، مدل ­های استاندارد اقتصاد کلان با دقت بیشتری آسیب­های ناشی از تعطیلی­ها را می­توانند تخمین بزنند؛ اما منابع داده­ های جایگزین می­توانند سریع‌تر تخمین ­های اولیه مانند برآورد ما را اصلاح کنند. به‌عنوان‌مثال، از طریق داده­های مربوط به بررسی­های آنلاین (مانند:Yelp) یا تحویل مواد غذایی آنلاین (مانند: ]Caviar[2) می­توان میزان استفاده از بخش خدمات غذایی را تعیین کرد، همچنین راهی برای سنجش فعالیت­های اقتصادی در زمان واقعی است. علاوه بر این، این داده­ها می­توانند به سیاست‌گذاران کمک کنند تا میزان نیازمندی­های اساسی و خدمات آنلاین و همچنین اثرات طولانی‌مدت عدم اطمینان در سرمایه‌گذاری و استخدام را بفهمند.

برآوردهای اولیه ما، تکمیل و اصلاح آن‌ها در آینده می­تواند به مدیریت این بحران کمک کند. به‌منظور ایجاد آرامش در روند شدیداً کاهشی فعلی که در حال اجرا است، سیاست‌گذاران به داده ­های مربوط به هزینه­ های اجتماعی و مزایای مرتبط با آن نیاز دارند، تجزیه‌وتحلیل ما تخمینی نزدیک در مورد بخش هزین ه­های این معادله را ارائه می­دهد. با استفاده از ترکیب داده­های مربوط به سرایت بیماری شهرها - میزان بستری در بیمارستان­ها، بهبودیافته‌ها و مرگ‌ومیرها - برآوردهای ما می­تواند به اطلاع ­رسانی در مورد راهبرد کاهش که در مناطق مختلف کشور متفاوت است کمک کند.

درباره نویسندگان:

1. کریستوس آ مکریدیس Christos A. Makridis استادیار تحقیقات دانشکده بازرگانی دبلیو پی کَری دانشگاه ایالتی آریزونا، همکار در امور دیجیتالی دانشکده مدیریت سلوان در دانشگاه MIT، همکار غیر مقیم دانشکده مطالعات دولتی کندی دانشگاه هاروارد و همکار غیر مقیم انستیتوی مطالعات دینی دانشگاه بیلور، است. وی همچنین به‌عنوان مشاور ارشد با مؤسسه گالوپ همکاری می­کند. تحقیقات وی در حوزه ­های کار و اقتصاد سازمانی، اقتصاد دیجیتالی و امنیت سایبری، وضعیت مالی و رفاهی خانواده است، وی نگاهی هم به درک چگونگی واکنش افراد و بنگاه­ها به تغییرات بزرگ به‌ویژه تغییرات اجتماعی و فناوری دارد. مکریدیس دکترای خود را در رشته علوم مدیریت و مهندسی و اقتصاد از دانشگاه استنفورد و لیسانس خود را در رشته اقتصاد و ریاضیات از دانشگاه ایالتی آریزونا دریافت کرده است.

2. جاناتان س. هارتلی Jonathan S. Hartley یک نویسنده و محقق اقتصادی است که به اقتصاد کلان، امور مالی و تجزیه‌وتحلیل ورزشی علاقه ­مند است. وی قبلاً در شرکت­های تحقیقاتی تحت عناوین مختلف مدیریتی، تحلیلگری و غیره فعالیت داشته است. وی همچنین در امور دولتی متعدد مانند کمیته مشترک اقتصادی کنگره ایالات‌متحده، بانک فدرال رزرو نیویورک و بانک فدرال رزرو شیکاگو فعالیت داشته است. هارتلی از دانشگاه شیکاگو لیسانس اقتصاد و ریاضیات با درجه عالی دریافت کرد و از دانشکده وارتون دانشگاه پنسیلوانیا فوق‌لیسانس امور مالی و اقتصاد تجارت گرفت. وی همچنین نامزد دریافت کارشناسی ارشد سیاست­های عمومی از دانشکده کندی دانشگاه هاروارد بود.

پی‌نوشت:

[1] CARES Act که معادل Aid, Relief, and Economic Security است در 27 مارس 2020 در راستای کمک به آسیب دیدگان از ویروس کرونا توسط کنگره تصویب و توسط ترامپ امضاء شد.

[2] Yelp و Caviar برنامه­های اینترنتی است که مردم آمریکا و تعدادی از کشورهای جهان را به مشاغل و نیازمندی­های مختلف مانند رستوران­ها، پزشکان، دندان‌پزشکان، آرایشگاه­ها و غیره وصل می­کنند.

منبع: فارس