تلاش عجیب «قلیچ» برای فراموش‌نشدن

به گزارش مجله خبری نگار، دروازه‌بان سابق پرسپولیس که تقریبا ۳۰ سال است کفش‌هایش را آویخته و در کارنامه‌اش، ۱۷۶ بازی و ۱۲ سال حضور در پرسپولیس دیده می‌شود، نامش به تازگی با انتشار چند استوری بر سر زبان‌ها افتاده است. چند استوری او عبارتند از: «بوفون: دروازه‌بان ایرانی وحید قلیچ الگوی من در گرفتن پنالتی بود»، «دختر مارادونا: پدرم از گلر‌های زیادی تعریف می‌کرد، اما همیشه می‌گفت ترسم این است که روزی روبه روی گلر ایرانی به نام وحید قلیچ قرار بگیرم. باز کردن دروازه او غیرممکن است»، «فرگوسن سرمربی منچستر در کتاب خاطراتش می‌نویسد: همیشه آرزو داشتم درون دروازه تیمم دروازه‌بانی مثل وحید قلیچ باشد، بی‌شک وحید در تاریخ فوتبال تکرار نخواهد شد»، «جمشید آریا: در فیلم یاس‌های وحشی شجاعت و جنگندگی را از دروازه‌بان وقت پرسپولیس جناب وحید قلیچ یاد گرفتم»، در مواردی هم عکسش را در کنار بهترین‌های تاریخ دروازه‌بانی دنیا می‌گذارد و می‌نویسد هوش مصنوعی، او را به‌عنوان یکی از آن‌ها انتخاب کرده! شاید بگویید این کار‌ها صرفاً شوخی است، اما در ادامه و از منظر روان‌شناسی، چند نکته را در همین باره مطرح می‌کنم.

فراموش‌شدن به‌خصوص برای چهره‌ها ناگوارتر است

افرادی که روزی چهره‌ای سرشناس و مطرح بوده‌اند و به نحوی ستاره دنیای هنر یا ورزش شناخته می‌شوند، بعد از این‌که عمر این شهرت شان تمام می‌شود و از دوران اوج خود خارج و به بازنشستگی نزدیک می‌شوند، تحمل و باور این اتفاق برای‌شان ناگوار است. بعضی از آن‌ها، پس از گذشت سال‌ها که تصویرشان از تمام خاطره‌ها پاک می‌شود، برای این‌که با این بحران مبارزه کنند، دست به یک سری کار‌های نمایشی برای جلب‌توجه می‌زنند.

احساس ناامنی و تلاش برای مهم جلوه‌دادن خود

به‌طور کلی، افرادی که خودنمایی می‌کنند احساس ناامنی در وجودشان است. گاهی فرد خودنما فقط زمانی به خودنمایی می‌پردازد که احساس می‌کند به آن احتیاج دارد؛ دقیقا وقتی که فکر می‌کند بقیه او را به حساب نمی‌آورند یا او را فرد مهمی تلقی نمی‌کنند. پس فرد خودنما این جاست که تلاش می‌کند خود را مهم جلوه دهد، اما اگر کسی به خودش و توانمندی‌هایش باور داشته باشد، دیگر نیازی به خودنمایی ندارد.

ردپای اعتمادبه‌نفس پایین در این مواقع

برخی افراد دوست دارند همیشه مورد محبت و توجه دیگران باشند به‌خصوص اگر روزگاری، طعم شهرت را هم چشیده باشند. به همین دلیل فرد اگر این کمبود را در خود حس کند و مورد بی‌مهری اطرافیان خود قرار گیرد، ممکن است شیوه خودنمایی را پیشه کند. گاهی نداشتن اعتمادبه‌نفس این دسته از افراد به علت نداشتن روحیه‌ای مقاوم و نا آگاهی از شخصیت باارزش خود و ایجاد عقده حقارت به گونه‌ای است که شخص خود را از دیگران کمتر می‌بیند بنابراین سعی می‌کند کاستی‌های خود را با رفتار‌های نمایشی و تظاهر برطرف کند و با این تفکر غلط به بلای بزرگ‌تری که مورد تمسخر قرار گرفتن توسط دیگران و ... است، خود را گرفتار می‌کند.

چه افرادی در چنین دامی می‌افتند؟

افرادی که دست به چنین رفتار‌های نمایشی می‌زنند، ویژگی‌های خاصی دارند؛ مثلا هرگاه در مرکز توجه دیگران نباشند، احساس ناراحتی یا فکر می‌کنند قدرشان دانسته نشده است. هرگاه مورد توجه قرار نگیرند، ممکن است برای جلب توجه دیگران، کار برجسته و حتی اشتباهی انجام دهند. آن‌ها با شور و نشاط زیاد و چشمگیر، مایل هستند تا توجه دیگران را به خود جلب کنند. سبک گفتاری این افراد به شدت تاثیرگذار و فاقد جزئیات است و گاهی عقاید تند یا افراطی بیان می‌کنند. برای درمان این تفکر و باور اشتباه، فرد باید ابتدا اعتماد به نفس خودش را افزایش دهد، بر داشته‌های خود تمرکز کند و بر این باور باشد که زندگی فراز و نشیب‌هایی دارد. بالا و پایین‌های روزگار طبیعی است و فرد موفق کسی است که در این موقعیت‌ها شخصیت و ارزش واقعی خودش را حفظ کند.

منبع: خراسان