امیری؛ چه خوب، چه بد!

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: هیچ‌کس بدرستی نمی‌داند کارلوس کی‌روش به چه دلیل وحید امیری را جزو نفرات منتخب خود به جام جهانی ۲۰۲۲ برد و در آنجا حتی به‌مدت یک دقیقه هم به او بازی نداد، اما این نکته مسجل است که این رویداد لطمات روحی شدیدی را به این بال چپ تکنیکی وارد کرده و آثار منفی آن البته نه تیم ملی را که در کوتاه‌مدت هیچ مسابقه‌ای پیش‌رو ندارد بلکه تیم باشگاهی او را متأثر و مجنون خواهد ساخت که یکی از بهترین نفرات چهار پنج سال اخیر خود را کم روحیه و کمرنگ‌تر از گذشته خواهد یافت.

امید‌های واهی

پرسپولیس باید در شرایطی حضور در لیگ برتر کشور را از اواخر آذر از سر گیرد که به‌عنوان صدرنشین جدول هر امتیاز کسب کرده یا از دست داده‌اش نقش مهمی در ترسیم سرنوشت‌اش خواهد داشت و امیری به سبب مصدومیت شدیدش در اواخر فصل گذشته نه تنها پنج شش بازی پایانی قرمز‌ها در لیگ بیست و یکم را از دست داد بلکه در لیگ بیست و دوم نیز تا هفته‌های ششم و هفتم حاشیه‌نشین بود و فقط در سه چهار بازی آخر آنان (قبل از تعطیلی موقتی لیگ) به میدان گسیل شد.

نمایش‌های خوب او در همان هفته‌های کم‌شمار و سپس دعوت شدن وی به اردوی ملی و درنهایت انتخاب شدنش برای حضور در مرحله پایانی جام جهانی بیست و دوم نه تنها قرمز‌ها را به بازیابی یکی از بهترین نفرات خود امیدوار کرد بلکه به امیری این امید را بخشید که در آوردگاه قطر هم کم و بیش به بازی گرفته شود و مربیان تیم ملی را مجاب کند که استفاده از او به سود آنان و قدمی در راه رسیدن به سطحی بالاتر از کارایی و کسب نتایجی بهتر است.

در خط ترابی

با این حال کی‌روش که در چهار پنج سال آخر از مرتبه نخست زمامداری‌اش در تیم ملی بهای زیادی به امیری می‌داد و او را چه در پست پیستون چپ و چه در بال چپ بار‌ها به کار گرفت، در سه دیدار یوز‌ها در جام جهانی فوتبال قطر اصلاً از امیری استفاده نکرد و معلوم نشد اگر به توانایی این بازیکن چپ‌پا و مؤثر سابق تیم نفت تهران معتقد است، چرا به او میدان نداده و چنانچه اعتقاد سابق را به او ندارد، به چه سبب وی را همراه خویش به دوحه برده است.

آنچه از چنین اقدام و رویکردی برای این بازیکن به جا مانده است اینگونه است که اگرچه به تهران برگشته و می‌خواهد در ادامه لیگ باز هم یاور پرسپولیس باشد، اما طبعاً روحیه خوب گذشته را ندارد و نوعی ناامیدی و نگاه منفی به قضایای امروز و آینده در او شکل گرفته.

در مورد هافبک ملی‌پوش پرسپولیس هم در دوران سرمربیگری دراگان اسکوچیچ در تیم ملی چنین احساسی پیش آمده بود، زیرا این مربی کروات بار‌ها این هافبک توانا و تکنیکی را برگزید و به اردو‌های ملی در داخل و خارج هم برد، اما در شمار قابل توجهی از مسابقات یوز‌ها به او بازی نداد و همین مسأله روحیه ترابی را چنان خراب کرد که او در بازی‌هایی که بعد از تلخکامی‌هایش در صحنه‌های ملی برای سرخ‌های تهرانی انجام داد، به هیچ روی ندرخشید و بر اثر روحیه نازل‌اش گرهی از کار پرسپولیس نگشود.

بدون آینده‌ای طولانی

چنان وضعیتی با ابعادی بیشتر برای امیری مصداق دارد، زیرا بی‌اعتنایی به وی نه در هر دیداری بلکه مرحله نهایی جام جهانی که بزرگترین عرصه ممکن است، روی داد و این طبعاً خاطر او را بیشتر آزرده می‌کند تا ترابی که دورماندنش فقط از برخی دیدار‌های انتخابی این جام بود. چه چیزی بدتر از اینکه اولین مسابقه پرسپولیس بعد از بازگشایی لیگ مقابل رقیب بزرگ و قدیمی این تیم یعنی استقلال و بواقع در نسخه جدید دربی تهران خواهد بود که کسب نتیجه‌ای مساعد در آن برای قرمز‌ها که در صدر جدول رقابتی فشرده با آبی‌ها دارند، حیاتی است.

امیری در ۳۵ سالگی قطعاً آینده‌ای طولانی در تیم ملی ندارد و حتی اگر سرمربی پرتغالی تیم ملی در قطر به او بازی می‌داد، فرقی در این نکته ایجاد نمی‌شد که او برای جام جهانی بعدی (۲۰۲۶) در فهرست مسافران قرار نمی‌گرفت و امروز هم با وضعیتی که برشمردیم، همین مسأله و گزینش نشدن او برای آن جام محرز نشان می‌دهد.

چه سود از این بازگشت؟

دیگر مسأله محرز، نگرانی یحیی گل‌محمدی سرمربی پرسپولیس بابت شرایط بد روحی امیری است که احتمالاً نه فقط شهرآورد تهران بلکه چند بازی بعدی پرسپولیس را هم در بر خواهد گرفت و می‌تواند بر نتایج تمام این بازی‌ها اثر منفی بگذارد و به تبع آن قرمز‌ها را در کورس فشرده قهرمانی متضرر کند. گل‌محمدی در هفته‌هایی که از امیری بی‌بهره بود و این بازیکن مراحل درمانی و بازیابی توانش و رسیدن مجدد به سطوح فنی گذشته‌اش را سپری می‌کرد، به اجبار علی نعمتی را که پست اصلی‌اش مدافع وسط است، به‌عنوان مدافع چپ به کار گرفت و حالا که امیری بازگشته و توانایی‌های او ظاهراً باز در اختیار سرمربی قرمز‌ها است، چه فایده که وی بر اثر تألمات روحی ماجرا‌هایش در تیم ملی شاید نیمی از اثری را هم در کوتاه‌مدت بروز ندهد که در توانش هست و از هافبک توانایی همچون او انتظار آن می‌رود.