پناهندگی یا گم‌شدن: شقایق باپیری کجاست؟

به گزارش مجله خبری نگار، هندبال زنان ایران در چند وقت اخیر خیلی در رأس اخبار ورزشی رسانه‌های مختلف داخلی و خارجی بوده است. دلیل خبرسازبودن این زنان به اتفاقات زیادی برمی‌گردد. اول از همه قرارگرفتن آن‌ها در جمع برترین‌های آسیا بود که از این تیم چهره‌ای ویژه ساخت. دختران و زنان هندبالیست ایرانی در حالی تا پیش از این تجربه شش دوره حضور در رقابت‌های قهرمانی آسیا را داشتند که به عنوانی بهتر از ششمی نرسیده بودند. مسابقات آسیایی این دوره (۲۰۲۱ اردن)، اما جایی بود که بالاخره طلسم درجازدن این بازیکنان را از میان برداشت.

شاگردان خدیجه قانع بدون اینکه حتی یک دیدار تدارکاتی پشت سر بگذارند، در شرایطی نابرابر به جنگ رقبای آسیایی رفتند و توانستند به رتبه چهارم آسیا برسند. کار بزرگ آن‌ها وقتی بود که از سوی فدراسیون جهانی هندبال اعلام شد، پنج تیم برتر این پیکار جواز صعود به رویداد بزرگ قهرمانی جهان (۲۰۲۱ اسپانیا) را می‌گیرند؛ بنابراین هندبالیست‌های کشورمان با یک تیر دو نشان را زدند تا به عنوان نخستین تیم گروهی ورزش بانوان ایران، رنگ مسابقات جهانی را که بالاترین سطح رقابتی را دارد، ببینند. این، ولی همه خبر‌های خوب هندبال زنان ایران نبود. چهارمی آن‌ها در رقابت‌های هندبال آسیا برای آن‌ها سکوی پرتاب شد تا بلافاصله مسیر لژیونرشدن را در پیش بگیرند. بخت با برخی از بازیکنان تیم ملی آن‌قدر یار بود که آن‌ها بلافاصله از اردن راهی ترکیه شدند.

اتفاق دیگری که این روز‌ها باعث شد تا تیم ملی هندبال زنان ایران در بین بزرگان این رشته برجسته شود و رسانه‌های خارجی نیز به صورت اختصاصی به آن بپردازند، نوع پوشش آن‌ها بود. پوششی کاملا محجبه که تا الان مانند آن در تاریخ رقابت‌های هندبال قهرمانی جهان بانوان دیده نشده است. میزبانی بیست‌وپنجمین دوره پیکار‌های قهرمانی جهان هندبال در حالی بر عهده اسپانیایی‌ها بود که روزنامه ورزشی معتبر این کشور (آس)، توصیف جالبی از زنان ایرانی داشت. آس بلافاصله بعد از اولین دیدار تیم ملی هندبال کشورمان مقابل رومانی نوشت: «ملی‌پوشان هندبال ایران در اولین مسابقه با لباس‌های معمولی و جوراب‌شلواری سفید در زیر شلوارک که تمام ساق پایشان را پوشیده بود، حاضر شدند. بازیکنان همه روسری داشتند و بازی خود را با حجاب انجام دادند که این حجاب، آن‌ها را از دیگران متمایز می‌کند. در طول بازی هیچ اعتراض یا اتفاقی رخ نداد و همه‌چیز به روال عادی انجام شد. برای ایرانی‌ها حضور در اسپانیا یک پیروزی است!».

در ادامه هم نمایش خیره‌کننده فاطمه خلیلی دروازه‌بان تیم ملی در طول این مسابقات، دلیل دیگری بود تا هر روز واکنش‌ها به حضور تاریخی زنان هندبال ایران بیشتر نمایان شود. نماینده ایران اگرچه تمام دیدار‌های خود در رقابت‌های جهانی اسپانیا را با اختلاف گل بالا واگذار کرد، اما خلیلی دو بار از سوی مسئولان برگزاری مسابقات به عنوان ارزشمندترین بازیکن میدان (دیدار با نروژ و آنگولا) شناخته شد.

حالا، اما با وجود اینکه مسابقات جهانی اسپانیا تمام شده، هنوز خبر‌های مهم حول این تیم می‌چرخد. خبر‌هایی که استثنائا این بار خوشایند نیست و بوی حاشیه از آن بیرون می‌آید. روز گذشته بود که خبر رسید شقایق باپیری، یکی از اعضای تیم ملی هندبال زنان ایران در اسپانیا ناپدید شده است و کادر سرپرستی این تیم هم اطلاعی از آن ندارد.

آخرین دیدار ایران در مسابقات جهانی اسپانیا، دوشنبه‌شب برابر تیم آنگولا بود که تا آن زمان باپیری در کنار تیم بوده است، ولی آن‌طور که گفته می‌شود او از روز سه‌شنبه دیگر در هتل دیده نشده است.

خبر غیبت بازیکن باسابقه تیم ملی هندبال بانوان در حالی شوک بزرگی به همه وارد کرده که تا این لحظه واکنشی را از سوی مسئولان فدراسیون هندبال ایران و کادر سرپرستی حاضر در اسپانیا به همراه نداشته است. جالب اینجاست که مسئولان فدراسیون جهانی هندبال و برگزارکننده رقابت‌های جهانی از این موضوع پرده برداشته‌اند و در گفتگو با شبکه اسپانیایی «تی‌وی ۲ اسپرت» نیز آن را تأیید کرده‌اند.

رسانه دانمارکی اویزن به نقل از «جومی فورت»، مدیر کمیته برگزاری این مسابقات درخصوص وقایع رخ‌داده در تیم ملی هندبال زنان ایران می‌نویسد: «این خبر را دیروز (روز سه‌شنبه) دریافت کردیم و خیلی سریع پلیس را در جریان امور قرار دادیم؛ پلیس تحقیقات درباره مفقودشدن این بازیکن ۳۰ ساله ایرانی را شروع کرده و در اولین گام در پی بررسی این موضوع است که آیا جرمی رخ داده است یا خیر. پلیس هم‌زمان گم‌شدن چهار بازیکن کامرونی را هم مورد بررسی قرار داده، ولی تا الان خبری از آن‌ها نشده است. البته که تاکنون، خبری هم که نشان‌دهنده رخ‌دادن جرم و جنایتی در این زمینه باشد، مخابره نشده است. فعلا کار زیادی از دستمان برنمی‌آید».

اگرچه رسانه‌های خارجی از عبارت گم‌شدن یا ناپدیدشدن شقایق باپیری استفاده می‌کنند، اما آن‌طور که از صحبت مدیر کمیته برگزاری رقابت‌های قهرمانی جهان اسپانیا استنباط می‌شود، بعید است اتفاق نگران کننده‌ای برای این ورزشکار رخ داده باشد. چراکه علاوه بر او چهار عضو تیم ملی کامرون هم دست به چنین اقدامی زده‌اند که شائبه پناهندگی آن‌ها را بر سر زبان‌ها انداخته است.

اویزن در ادامه به معضل پناهندگی ورزشکاران در مسابقات بین‌المللی اشاره می‌کند و نتیجه‌گیری‌اش از ناپدیدشدن این پنج هندبالیست ایرانی و کامرونی را پناهندگی می‌داند. این رسانه دانمارکی می‌نویسد: «اگر قرار بر مرور اتفاقات گذشته در رقابت‌های ورزشی مهم باشد می‌توان به این نتیجه رسید که احتمالا این ورزشکاران مفقودی در تلاش برای پناهندگی هستند. امری که پیش‌تر مرسوم بوده و حتی در حاشیه بازی‌های المپیک هم نمونه‌اش دیده شده است. معمولا در چنین شرایطی ورزشکاران چندروزی غیبشان می‌زند و بعد درخواست پناهندگی به یکی از کشور‌های هم‌جوار را می‌دهند!».

شقایق باپیری، از بازیکنان قدیمی تیم ملی هندبال زنان ایران به شمار می‌رود که سابقه حضور در چند دوره رقابت‌های قهرمانی آسیایی را با تیم ملی دارد. طوری که گفته می‌شود بیشترین آمار بازی ملی متعلق به این هندبالیست است. شقایق همچنین عنوان اولین لژیونر زن هندبال ایران را هم در اختیار دارد. او این تجربه را امسال با حضور در لیگ هندبال اربیل عراق به دست آورد. «ئافرتان هولیر» نام تیمی بود که باپیری برای عراقی‌ها در آن بازی کرد. هرچند این تیم نتوانست عنوان قهرمانی را در این تورنمنت به دست آورد، اما ستاره ایرانی این تیم نمایش موفقی را در ترکیب تیمش داشت و توانست عنوان خانم گلی مسابقات را از آن خود کند و توجهات را نسبت به درخشش خود در ترکیب ئافرتان هولیر جلب کند.

تا آنجا که عراقی‌ها پیگیر صدور پاسپورت برای ستاره ایرانی هندبال زنان بودند و به او پیشنهاد دادند تا با تغییر ملیت برای تیم ملی عراق در مسابقات قهرمانی آسیا به میدان برود، اما او این پیشنهاد را نپذیرفت و آن را رد کرد تا همچنان در قامت ملی‌پوش هندبال زنان ایران به میدان برود و خود را مهیای حضور در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا کند. حالا، اما چه شده که این هندبالیست کردستانی به یکباره بعد از تحولات مثبت تیم ملی دست به چنین اقدام سؤال‌برانگیزی زده، جای تأمل دارد. «شرق» دیروز تلاش کرد تا در تماسی تلفنی با رئیس فدراسیون و سایر اعضای کادر فنی تیم ملی هندبال در جریان جزئیات ناپدیدشدن این ملی‌پوش قرار بگیرد، اما این افراد یا خود را از دسترس خارج کرده بودند و یا اینکه حاضر به پاسخ‌دادن تلفن همراه خود نشدند.

به احتمال زیاد باید پذیرفت که شقایق باپیری هم مثل همه اتفاقات تکراری که چند سال اخیر ورزش کشور با آن مواجه بوده، سودایی جز پناهنده‌شدن در اروپا ندارد. مسلما طی روز‌های آینده اخبار موثقی از طرف دوستان نزدیک او و البته مسئولان فدراسیون در این خصوص منتشر خواهد شد.

قهرمانان ایران، افتخار کشور‌های دیگر

آمار ورزشکاران ملی پوش که تصمیم به پناهندگی گرفتند محدود به یک یا دو نفر نیست. در همین المپیک اخیر ۵ ورزشکار ایرانی در تیم پناهندگان بودند. آبان یعنی یک ماه پیش بود که عصر ایران نوشت: «بعد از امیر غلام زادگان و علیرضا پیری دو ملی پوش فیتنس که در جریان مسابقات جهانی بدنسازی اسپانیا از هتل تیم ملی در بارسلون فرار کردند، این بار خبر‌های تلخی از اردوی تیم ملی پاورلیفتینگ در مسابقات جهانی نروژ به گوش می‌رسد. به گفته برخی منابع موثق امیر اسدا... زاده ملی پوش پاورلیفتینگ کشورمان که همراه با تیم ملی در رقابت‌های جهانی نروژ به سر می‌برد از صبح چهارشنبه غیبش زده و هتل تیم را ترک کرده است».

هنوز مصاف کیمیا علیزاده از تیم پناهجویان یا هموطن خودش اذهان اقشار زیادی از کشور را آزار می‌دهد. او یک ورزشکار ایرانی بود که تا قبل از خروج از کشور برای کشورمان مدال جهانی می‌گرفت، مجبور شد تا در بازی‌های المپیک با دوست ورزشکارش رقابت کند. تنها کیمیا نبود، جواد محجوب وزن ۱۰۰ کیلوگرم هم به کانادا رفت یا هامون درفشی‌پور که ملی پوش کشور ما بود و سر از کانادا در آورد. دینا پوریونس در هلند است و سعید فضل‌اولی عضو سابق تیم ملی آب‌های آرام در قایق کایاک دونفره به آلمان پناهنده شد.

فقط یک نفر برگشت

از میان ورزشکاران ترک وطن کرده تنها یک نفر به کشور بازگشت. آرش آقایی دارنده چندین مدال رنگارنگ در مسابقات جودو قهرمانی کشور و مدال برنز مسابقات جوانان جودو قهرمانی آسیا، بنا به دلایلی نزدیک به دو سال برای تیم ملی جودو کشور آذربایجان مسابقه داد، اما سرانجام صبح چهارشنبه ۱۰ آذرماه ۱۴۰۰ با حضور در فدراسیون جودو و دیداری که با آرش میراسماعیلی رئیس فدراسیون جودو داشت، تصمیم گرفت تا از این پس زیر پرچم کشورمان و برای تیم ملی جودومسابقه دهد. آرش آقایی در گفت وگوی کوتاهی که با روابط عمومی فدراسیون جودو داشت، گفت: بنا به مشکلاتی که برای من در آن مقطع پیش آمده بود، ناچار شدم به مدت دو سال برای تیم ملی جودو کشور آذربایجان مبارزه کنم. اما سرانجام تصمیم گرفتم برای آینده خود برنامه ریزی دقیق تری کنم. صحبت‌های خوبی با آرش میراسماعیلی رئیس فدراسیون جودو داشتم و توافقات خوبی نیز صورت گرفت.

منبع: شرق، آمان