دانشمندان از کاهش توانایی‌های جسمی قبل از ۴۰ سالگی خبر می‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، استقامت بدنی می‌تواند حتی قبل از ۴۰ سالگی شروع به کاهش کند، اما این به معنای از دست دادن توانایی بهبود نیست. یک مطالعه سوئدی که ۴۷ سال طول کشید، نشان داد که ویژگی‌های بدنی مختلف در سنین مختلف به اوج خود می‌رسند و گذار به یک سبک زندگی فعال‌تر با عملکرد بهتر در بزرگسالی مرتبط است. ایزوستیا بررسی می‌کند که چرا ۳۵ سالگی یک نقطه عطف جهانی برای پیری نیست و چه چیزی به حفظ تناسب اندام کمک می‌کند.

این مطالعه بخشی از مطالعه فعالیت بدنی و تناسب اندام سوئد یا SPAF بود. گروه اولیه شامل ۴۲۷ مرد و زن متولد ۱۹۵۸ بود. عملکرد بدنی آنها از ۱۶ سالگی تا ۶۳ سالگی بار‌ها ارزیابی شد.

شرکت‌کنندگان سالانه ارزیابی نشدند: آزمون‌های مختلفی در دوره‌های سنی خاص اجرا شد و مسیر کلی با استفاده از مدل‌های آماری تخمین زده شد. بنابراین، سن اوج عملکرد یک ویژگی تخمینی گروه است، نه روزی که شروع زوال برای هر فرد ثبت شده است.

نویسندگان این مطالعه چندین ویژگی فیزیکی را بررسی کردند. آمادگی هوازی نشان دهنده توانایی بدن در تأمین اکسیژن است. استقامت عضلانی توانایی تکرار یک تلاش را اندازه‌گیری می‌کند و قدرت عضلانی توانایی انجام سریع یک حرکت قدرتمند را اندازه‌گیری می‌کند.

این ویژگی‌ها مرتبط هستند، اما قابل تعویض نیستند. استقامت خوب برای مدت طولانی به طور خودکار به توانایی پرش بالا تبدیل نمی‌شود و عضلات قوی به تنهایی استقامت هوازی بالا را تضمین نمی‌کنند.

چرا بدن در دمای ۳۵ درجه سانتیگراد یک نقطه اوج ندارد؟

در ارائه عمومی نتایج، معیار اصلی ۳۵ سالگی بود. بسته به فرد و جنسیت، اوج ظرفیت هوازی و استقامت عضلانی تخمینی بین ۲۶ تا ۳۶ سالگی رخ داد. با این حال، آزمون پرش مورد استفاده برای ارزیابی قدرت عضلانی زودتر به اوج خود رسید: حدود ۲۷ سالگی برای مردان و ۱۹ سالگی برای زنان.

این مطالعه ثابت نکرد که همه توانایی‌های فیزیکی پس از ۳۵ سالگی به طور همزمان شروع به کاهش می‌کنند. حتی در یک گروه، ویژگی‌های مختلف در مسیر‌های مختلف تغییر کردند.

نحوه اندازه‌گیری آنها نیز مهم است. از تکرار‌های پرس سینه برای ارزیابی استقامت عضلانی و از پرش عمودی برای ارزیابی قدرت پا استفاده شد. اینها آزمون‌های خاصی هستند، نه یک ارزیابی جهانی از تمام قدرت و عملکرد ورزشی ممکن.

برای مثال، تعداد تکرار‌ها با یک وزن مشخص، توانایی انجام کار تکراری را مشخص می‌کند، اما با حداکثر وزنه‌ای که فرد می‌تواند در یک تلاش بلند کند، برابر نیست. بنابراین، عبارت «در سن ۳۵ سالگی، بدن شروع به از دست دادن قدرت می‌کند» نتیجه‌گیری را بیش از حد ساده می‌کند.

نتیجه دقیق‌تر این است که کاهش تعدادی از توانایی‌های فیزیکی قابل اندازه‌گیری، از اوایل ۴۰ سالگی تشخیص داده می‌شود. شروع آنها ممکن است سال‌ها قبل از محدودیت‌های قابل توجه در زندگی روزمره باشد.

پس از رسیدن به اوج، نمرات به طور متوسط ​​​​به تدریج کاهش یافت. در ابتدا، تغییرات نسبتاً اندک بود، اما میزان کاهش با افزایش سن افزایش یافت. در سن ۶۳ سالگی، کاهش نسبت به اوج تخمینی، بسته به آزمون، از ۳۰٪ تا ۴۸٪ متغیر بود. این ارقام به این معنی نیست که شرکت‌کنندگان این سطح از سلامت یا استقلال را از دست داده‌اند. آنها به نتایج اندازه‌گیری‌های عملکرد فیزیکی خاص اشاره دارند.

این تمایز اساسی است: کاهش درصد مشخصی در ارتفاع پرش نمی‌تواند به از دست دادن درصد مشابهی از توانایی راه رفتن، کار کردن یا مراقبت از خود تبدیل شود. این مطالعه تغییرات در شاخص‌های عملکردی را توصیف می‌کند، نه یک مقیاس واحد از پیری انسان.

پویایی کلی مرتبط با سن در مردان و زنان مشابه بود. با این حال، جهت تغییر یکسان به معنای نتایج پایه یکسان یا تطابق کامل در سن اوج عملکرد نیست.

نقطه شروع افت نیز از اهمیت عملی برخوردار است. دو نفر می‌توانند با افزایش سن، نتایج پایین‌تری نسبت به قبل نشان دهند، اما همچنان قابلیت‌های کاملاً متفاوتی را حفظ کنند، بنابراین صرف انحراف از بهترین رکورد شخصی لزوماً نشان‌دهنده آمادگی جسمانی ضعیف نیست.

چرا ورزش کردن بعد از رسیدن به اوج سن، هنوز هم منطقی است؟

شرکت‌کنندگانی که در نوجوانی فعال بودند، به طور متوسط، نمرات بالاتری را در مراحل بعدی زندگی خود حفظ کردند. با این حال، مزایایی نیز در افرادی که در بزرگسالی فعال‌تر شدند، مشاهده شد.

گزارشی از موسسه کارولینسکا این گذار را با بهبود عملکرد فیزیکی تقریباً ۵ تا ۱۰ درصدی مرتبط می‌داند. این نویدبخش بهبود یکسان برای همه نیست: نتایج به شاخص مورد اندازه‌گیری بستگی دارد.

ماریا وسترستال، نویسنده‌ی اصلی این مطالعه و مدرس گروه پزشکی آزمایشگاهی در موسسه‌ی کارولینسکا، خاطرنشان کرد: «هیچ‌وقت برای شروع حرکت دیر نیست. مطالعه‌ی ما نشان می‌دهد که فعالیت بدنی می‌تواند روند کاهش عملکرد را کند کند، حتی اگر نتواند آن را به‌طور کامل متوقف کند.»

در اینجا هیچ تضادی بین کاهش میانگین عملکرد مرتبط با سن و احتمال پیشرفت فردی وجود ندارد. مسیر سنی الگوی کلی درون گروه را توصیف می‌کند. اثر تمرین، تغییرات مربوط به بار و سازگاری فرد را منعکس می‌کند.

برای مثال، فردی که قبلاً فعالیت بدنی کمی داشته، ممکن است پس از ۴۰ یا ۵۰ سالگی تناسب اندام خود را بهبود بخشد. این موضوع تغییرات مرتبط با سن را نفی نمی‌کند، اما نشان می‌دهد که توانایی‌های فعلی آنها تنها با سن تعیین نمی‌شود.

این مطالعه به خودی خود مشاهده‌ای بود. شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دهه‌ها ورزش یا عدم فعالیت تقسیم نشده بودند. بنابراین، این مطالعه ارتباط بین فعالیت و نتایج را نشان می‌دهد، اما به ما اجازه نمی‌دهد اثرات خاص یک برنامه خاص را پیش‌بینی کنیم.

علاوه بر این، داده‌های فعالیت با استفاده از سوالات ساده جمع‌آوری شد. این مطالعه مشخص نمی‌کند که کدام ورزش، چند جلسه و چه شدتی نتایج بهینه را برای هر سن ارائه می‌دهد.

نویسندگان چندین توضیح بیولوژیکی احتمالی برای کاهش عملکرد را در نظر می‌گیرند. این توضیحات شامل تغییرات در متابولیسم انرژی سلولی، سیستم عصبی-عضلانی و فرآیند‌های بازسازی بافت می‌شود. یک رویکرد شامل میتوکندری - ساختار‌های سلولی دخیل در تولید انرژی - است. تغییر عملکرد میتوکندری ممکن است بر توانایی عضلات در حفظ تلاش پایدار تأثیر بگذارد.

فرآیند‌های دیگری نیز بر انتقال سیگنال‌ها از اعصاب به عضلات، وضعیت فیبر‌های عضلانی و پاسخ بافت به استرس تأثیر می‌گذارند. با افزایش سن، این تغییرات می‌تواند با از دست دادن توده عضلانی و اختلال در بهبودی همراه باشد. با این حال، مشاهده سوئدی ثابت نمی‌کند که مکانیسم خاصی دقیقاً در سن ۳۵ سالگی "فعال" می‌شود. این مطالعه مسیر عملکرد فیزیکی را نشان می‌دهد، در حالی که برای توضیح علل آن به تحقیقات بیشتری نیاز است.

همچنین تمایز قائل شدن بین کاهش عملکرد در مقایسه با جوانی و سارکوپنی (وضعیتی که با کاهش قدرت و توده عضلانی همراه است) مهم است. تغییرات مرتبط با سن در پارامتر‌های آزمایش به تنهایی چنین تشخیصی را ایجاد نمی‌کنند. بنابراین، نتایج این مطالعه در درجه اول برای درک فرآیند بلندمدت مهم است: تغییرات عملکردی می‌توانند مدت‌ها قبل از اینکه از نظر بالینی قابل توجه شوند، شروع شوند.

آنچه مشاهدات ۴۷ ساله واقعاً آشکار می‌کنند

نتیجه‌گیری اصلی این مطالعه محدود به یافتن سن خاصی نیست که پس از آن عملکرد بدنی به طور اجتناب‌ناپذیری برای همه به طور مساوی کاهش می‌یابد. ویژگی‌های مختلف در زمان‌های مختلف به اوج خود می‌رسند و نتایج بعدی تا حدودی با فعالیت بدنی مرتبط هستند.

بنابراین، نباید محدودیت سنی را به عنوان آخرین فرصت برای شروع ورزش در نظر گرفت. برای فردی که قبلاً غیرفعال بوده، بهبود تناسب اندام و حفظ توانایی‌های روزانه می‌تواند در هر سنی اهداف مهمی باشد.

سازمان بهداشت جهانی فعالیت بدنی را نه تنها شامل ورزش، بلکه شامل پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری، فعالیت‌های خانگی و سایر حرکاتی که نیاز به صرف انرژی دارند نیز می‌داند. توصیه‌های این سازمان بر مزایای فعالیت نسبت به عدم فعالیت، اهمیت تقویت عضلات و کاهش زمان بی‌تحرکی تأکید دارد.

با این حال، مطالعه‌ی سوئدی یک برنامه‌ی تمرینی فردی را تعیین نمی‌کند و امکان پیش‌بینی دقیق وضعیت یک فرد خاص را در دهه‌های آینده فراهم نمی‌کند. این مطالعه یک اصل کلی‌تر را نشان می‌دهد: توانایی‌های جسمی مدت‌ها قبل از پیری تغییر می‌کنند و یک سبک زندگی فعال حتی پس از رسیدن به اوج تخمینی خود نیز مهم است.