«بدیم بره» به تنگه هرمز رسید؛ چرا عده‌ای می‌خواهند برگ برنده ایران را کم‌اهمیت جلوه دهند؟

به گزارش مجله خبری نگار،  تقریبا از زمانی که تهران از مدیریت ایرانی تنگه هرمز رونمایی کرد و اثرات اقتصادی آن در اردوگاه دشمن نمایان شد، برخی از چهره‌ها و رسانه‌های سیاسی سعی کردند تا از اهمیت این آبراهه استراتژیک بکاهند.

تیتر «چرا نفت ۲۰۰ دلار نشد» تقریبا در روز‌های پایانی مرداد و اوایل شهریورماه به کرات از سوی برخی از رسانه‌های اصلاح‌طلب منتشر می‌شد تا به صورت غیر مستقیم از اهمیت تنگه هرمز در نزد افکار عمومی داخل کشور بکاهد.

این گزارش‌ها برآن بودند تا نشان بدهند چگونه عدم رسیدن به قیمت ۲۰۰ دلاری نفت، از دلایلی است که باید از تنگه هرمز دست کشید یا حدالمقدور خیلی هم نباید روی آن حساب باز کرد!

در همین خصوص و در حالی که بسته ماندن تنگه هرمز تبدیل به بزرگترین چالش سیاسی برای ترامپ در داخل آمریکا شده بود، روزنامه سازندگی نوشته بود: «برخی می‌گویند، هرمز همچنان بسیار مهم است. اما اقتصاد جهان برای زندگی با هرمز ناامن، آماده‌تر از گذشته شده است.»

تنگه هرمز دیگر سودی ندارد!

خودکشی ژئوپلیتیکی یا آن طور که روزنامه شرق از «مرگ تدریجی هرمز» نوشته بود، بخشی از تلاش چهره‌ها و رسانه‌های اصلاح طلب در کاستن اهمیت تنگه هرمز است.

پیش از آنکه آثار مسدود ماندن این تنگه در کاهش شدید ذخایر استراتژیک آمریکا رخ نشان دهد، روزنامه شرق در اردیبهشت گذشته و در حالی که تنها یک ماه از برقراری آتش‌بس می‌گذشت، از طولانی شدن انسداد تنگه هرمز ابراز ملالت کرد!

کوروش احمدی در مقاله‌ای که به این روزنامه اصلاح‌طلب داده بود، اینطور نوشت که ادامه بستن تنگه هرمز برای ایران سود اقتصادی ندارد و جهان در یک بحران غذایی قرار خواهد گرفت. همچنین در این مقاله ادعا شده بود که آمریکا از بسته شدن تنگه هرمز و افزایش قیمت نفت سود هم خواهد برد!

ادعایی که کمی بعد با مصرف شدید ذخایر استراتژیک نفت آمریکا و افزایش بی‌سابقه قیمت بنزین و خصوصا گازوئیل در این کشور باطل شد. چنانچه طبق جدیدترین آمار از سوی منابع رسمی آمریکایی، ذخایر استراتژیک نفت این کشور در هفته گذشته ۸۰۰ هزار بشکه دیگر کاهش یافت و به ۲۸۳.۸ میلیون بشکه رسید.

با این وجود مهدی عرب صادق به شرق گفته بود: «حدود ۵۰ درصد از نفتی که پیش از جنگ از تنگه هرمز عبور می‌کرد، حالا از بیرون این گلوگاه به بازار می‌رسد. صادقانه و خودمانی بگویم، جهـان یاد گرفته است بدون هرمز زندگی کند.»

همنوا با ترامپ در کاهش عیار هرمز

همزمان با تکاپوی برخی از چهره‌ها و رسانه‌های اصلاح‌طلب برای کاهش اهمیت تنگه هرمز در نزد مخاطب ایرانی، در آن سوی اطلس نیز ترامپ سعی می‌کرد تا چنین کاری را با مخاطب آمریکایی انجام دهد.

در آخرین روز‌های شهریورماه که انجمن خودروی آمریکا رسما اعلام کرد قیمت گازوئیل در این کشور رکورد تاریخی زده، ترامپ گاه تنگه هرمز را تنگه ترامپ می‌نامید و گاه از باز بودن کامل آن سخن می‌گفت. یک نوع از گفتار درمانی که اکنون از فرط تکرار کمتر در بازار جهانی نفت و قیمت سوخت تاثیرگذار است.

چنانچه به تازگی و بر اساس داده‌های «دانشگاه براون» آمریکا، افزایش قیمت بنزین و گازوئیل از آغاز حمله این کشور به ایران بیش از صد و یازده میلیارد و ششصد میلیون دلار هزینه اضافی به مصرف کنندگان آمریکای وارد کرده است.

اما در ۱۸ شهریورماه و اندکی قبل از رکوردشکنی قیمت گازوئل در آمریکا، روزنامه سازندگی نوشت: «جهان امروز برای زندگی با هرمز مختل شده، ابزار‌های بیشتری نسبت به گذشته دارد و دیگر به آسانی گذشته، نمی‌تواند آن را به گروگان گرفت.»

از هسته‌ای تا موشکی و حالا تنگه هرمز

در سال‌های گذشته هرگاه که ایران مولفه‌ای از قدرت خود را به نمایش می‌گذاشت، برخی از جریان‌های سیاسی سعی در تحدید و تخریب آن داشتند. از حمایت از تعطیلی صنعت بومی هسته‌ای گرفته تا هجمه به قدرت موشکی به بهانه توافق با غرب، هربار آنها به یکی از اهرم‌های قدرت ایران حمله می‌کردند.

در زمانی که هاشمی رفسنجانی از دنیای بدون موشک‌ها سخن می‌گفت تا هنگامی که به ادعای ظریف، آمریکا می‌توانست با یک بمب همه سیستم دفاعی ما را از کار بیندازد، این جریان سعی داشت تا با تحقیر همه مولفه‌های قدرت داخلی، همه چیز را فدای توافقی کند که اکنون یک سد دیگر به نام تنگه هرمز پیش رو دارد.

در حالی که مگین کلر، تحلیلگر آمریکایی تنگه هرمز را سلاحی به مراتب قوی از بمب اتم برای ایران می‌داند، محمدجواد ظریف، در یادداشتی به مجله «اندیشکده پایاب» نوشته بود: «بسته ماندن طولانی‌مدت تنگه هرمز یا استفاده کوتاه‌مدت از آن می‌تواند اجماع جهانی، حتی با همراهی چین، علیه ایران ایجاد کند.»

اکنون که نفت علی رغم تمام تلاش‌های دولت ترامپ و همراهی برخی از بازیگران داخلی همچنان بالا ۱۰۰ دلار است، به نظر می‌رسد اصلاح‌طلبان درصدد هستند تا یکبار دیگر مولفه قدرت دیگری را از ایران سلب سازند. دیروز روی صنعت هسته‌ای و موشکی مانور می‌دادند و اکنون که بر دوگانه یا مذاکره یا جنگ می‌دمند، به دنبال یک قربانی دیگر به نام «تنگه هرمز» هستند.