یک روانشناس دلایل ارتباط رسمی بین همکاران را نام برد

به گزارش مجله خبری نگار، کار تیمی خوب به کارمندان کمک می‌کند تا با حجم کاری خود به طور مؤثرتری کنار بیایند، مشکلات کاری را سریع‌تر حل کنند و از حمایت تیم خود احساس رضایت کنند. با این حال، در بسیاری از شرکت‌ها، ارتباطات به دلیل موانع روانی و تمایل به برآورده کردن انتظارات دیگران، کاملاً رسمی باقی می‌ماند. آنا استادلی، روانشناس کسب و کار، در این مورد به ایزوستیا گفت.

به گفته این متخصص، روابط دوستانه بین همکاران امری عادی است و می‌تواند تأثیر مثبتی بر گردش کار داشته باشد. این روابط امکان تبادل سریع‌تر اطلاعات، حل آسان‌تر مشکلات و کاهش هزینه منابع برای درک نیات یکدیگر را فراهم می‌کنند. روابط افقی در یک تیم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و به کارمندان اجازه می‌دهد بدون نیاز به تأییدیه‌های غیرضروری یا رویه‌های رسمی، مستقیماً از همکاران خود کمک بگیرند.

استادلی خاطرنشان کرد که در عین حال، بسیاری از کارمندان حتی پس از سال‌ها کار در همان شرکت، همچنان به سبک ارتباطی کاملاً تجاری پایبند هستند. به گفته این متخصص، یکی از دلایل این رفتار، پنهان‌کاری است - اصلاح یا سرکوب مداوم واکنش‌های طبیعی برای برآورده کردن انتظارات دیگران.

این روانشناس کسب و کار توضیح داد: «یک فرد صرفاً آداب معاشرت تجاری را رعایت نمی‌کند؛ بلکه یک نسخه کاری خاص از خود می‌سازد: متین‌تر، آرام‌تر، اجتماعی‌تر، جدی‌تر یا وفادارتر از آنچه واقعاً احساس می‌کند.»

به گفته این متخصص، نقاب زدن به ویژه در رابطه با نسل زوم مورد بحث قرار می‌گیرد، اما رفتار مشابهی در کارمندان در تمام سنین، از جمله نسل‌های مسن‌تر، رخ می‌دهد. با این حال، توانایی سازگاری با محیط کار به خودی خود مشکلی ایجاد نمی‌کند. به گفته استادلی، احترام به فرمانبرداری، کنترل احساسات و در نظر گرفتن زمینه حرفه‌ای بخشی از رفتار عادی است.

مشکل زمانی ایجاد می‌شود که فرد از ترس سوءتفاهم یا از دست دادن تأیید همکارانش، دائماً خود را کنترل می‌کند.

این متخصص خاطرنشان کرد: «با سازگاری حرفه‌ای سالم، فرد رفتار مناسبی را انتخاب می‌کند، اما احساس نمی‌کند که روزانه خود را انکار می‌کند. با نقاب زدن، آنها دائماً نظارت می‌کنند که چقدر متقاعدکننده نقش انتخابی خود را ایفا می‌کنند.»

با گذشت زمان، این حالت می‌تواند منجر به خستگی عاطفی، احساس بیگانگی از کار و این احساس شود که همکاران تصویری را که خودشان ساخته‌اند به جای خودِ واقعیِ فرد، درک می‌کنند. به گفته‌ی استادلی، پنهان‌کاری در واقع می‌تواند مانع توسعه‌ی دوستی‌ها در یک تیم شود. اگر کارمندی دائماً سعی کند واکنش‌های واقعی خود را پنهان کند، ممکن است تلاش‌های همکاران برای نزدیک شدن را به عنوان یک تهدید بالقوه تلقی کند. این یک چرخه‌ی معیوب ایجاد می‌کند: کارمند خودکنترلی بیشتری اعمال می‌کند و محیط کار از نظر روانی ناامن‌تر و ناامن‌تر می‌شود.

این متخصص تأکید کرد که حتی یک رابطه مبتنی بر اعتماد در یک تیم می‌تواند تنش را کاهش دهد.

استادلی گفت: «وقتی حداقل یک نفر در اطرافتان دارید که لازم نیست مدام خودتان را به او ثابت کنید، محیط کار کمتر خصمانه می‌شود.»

به گفته این روانشناس، مشکل مشابهی می‌تواند مدیران را نیز تحت تأثیر قرار دهد. برخی از مدیران عمداً از تیم خود فاصله می‌گیرند، زیرا می‌ترسند که صراحت و ابراز تردیدها، اقتدار آنها را تضعیف کند. با این حال، این متخصص خاطرنشان کرد که احترام به یک مدیر مبتنی بر عدم دسترسی عاطفی نیست، بلکه بر اساس شایستگی، ثبات قدم و توانایی او در پذیرش مسئولیت تصمیمات است.

استادلی در پایان گفت: «دوستی با همکاران اجباری نیست، اما ایجاد شرایطی که در آن دوستی بتواند شکل بگیرد، به یک ضرورت عملی تبدیل می‌شود.»

آنا آلیکووا، کارشناس مستقل منابع انسانی، در ۲۸ آگوست گزارش داد که دوستی‌های محل کار زمانی مشکل‌ساز می‌شوند که بر بی‌طرفی ارزیابی‌های کارکنان تأثیر بگذارند. به عنوان مثال، یک مدیر ممکن است از اشتباهات یک دوست چشم‌پوشی کند یا برعکس، برای جلوگیری از اتهام تعصب، بیش از حد با آنها سخت‌گیر باشد. در هر دو مورد، کارمند فرصت دریافت بازخورد صادقانه را که برای توسعه حرفه‌ای ضروری است، از دست می‌دهد.