کشفی که راز بیماری آلزایمر را توضیح می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، محققان سرنخ‌های متعددی را از بیماری لثه گرفته تا اختلالات خودایمنی دنبال کرده‌اند.

فرضیه اولیه (و اکنون بحث‌برانگیز) مبنی بر اینکه پلاک‌های آمیلوئید نقش کلیدی در پیشرفت بیماری دارند، به نظر می‌رسید مسیری امیدوارکننده برای بررسی باشد، اما دارو‌هایی که این پلاک‌ها را هدف قرار می‌دهند، در آزمایشات بالینی نتایج بی‌نتیجه‌ای به همراه داشته‌اند.

اکنون، با استفاده از یک مدل موش آلزایمر، تیمی از دانشگاه ییل در ایالات متحده ممکن است کشف کرده باشد که چرا پلاک‌های پروتئینی بدون اینکه لزوماً مستقیماً مسئول باشند، مرتبط به نظر می‌رسند.

پنگ یوان، متخصص نوروبیولوژی دانشگاه ییل و همکارانش در مقاله خود نوشتند: "ما دریافتیم که صد‌ها آکسون در اطراف هر رسوب آمیلوئید [تومور]ایجاد می‌کنند. "

آنها دریافتند که تومور از تجمع لیزوزوم‌ها تشکیل شده است - محفظه‌های کوچک و کیسه‌مانندی که توسط سلول‌ها برای تجزیه و نگهداری زباله‌ها تا زمان حذف آنها ایجاد می‌شوند. این لیزوزوم‌ها به صورت ساختار‌های کروی در امتداد آکسون‌های سلول‌های مغزی - "کابل انتقال" بلندی که از جسم سلولی امتداد یافته و به زائده‌های انتقال سیگنال ختم می‌شود - جمع می‌شوند.

تصور می‌شود که این برآمدگی‌ها توانایی سلول‌های مغزی را در هدایت سیگنال‌های الکتریکی لازم برای تشکیل و تثبیت خاطرات مختل می‌کنند.

با استفاده از کلسیم و تصویربرداری بالقوه از سلول‌های منفرد، تیم توانست میزان اختلال سیگنال مرتبط با اندازه اسفروئید‌ها را نشان دهد. اسفروئید‌ها برای مدت طولانی پایدار می‌مانند، بنابراین احتمالاً همچنان به اختلال در ارتباط عصبی ادامه می‌دهند.

اندازه و تعداد اسفروئید‌های مشاهده شده در تعداد کمی از نمونه‌های مغز انسان پس از مرگ که توسط یوان و همکارانش تجزیه و تحلیل شده است، با سطوح زوال شناختی نیز مرتبط بود. به عبارت دیگر، افرادی که بیماری آلزایمر شدیدتری داشتند، اسفروئید‌های برآمده بیشتری داشتند.

محققان توضیح می‌دهند: "با توجه به شباهت شکل، اندامک‌ها و محتوای بیوشیمیایی [اسفروئیدها]در موش‌ها و انسان‌ها، احتمالاً اینها نیز در انسان، ساختار‌های پایداری هستند که می‌توانند مدار‌های عصبی را برای مدت طولانی مختل کنند. "

یوان و تیمش دریافتند که پروتئینی به نام PLD۳ به میزان زیادی در اسفروئید‌ها بیان می‌شود. موش‌هایی که از نظر ژنتیکی طوری مهندسی شده بودند که فاقد ژن PLD۳ باشند، تجمع لیزوزوم مشابهی را تولید نکردند و سطح پایینی از تورم را در نورون‌های خود نشان دادند.

این تیم دریافت که سطح بالای PLD۳ گاهی اوقات منجر به بزرگ شدن ذرات حتی در موش‌های سالم می‌شود. با این حال، این امر در اسفروئید‌های واقع در نزدیکی پلاک‌های آمیلوئید در موش‌های مبتلا به بیماری آلزایمر بیشتر مشهود بود، که نشان می‌دهد چیزی در مورد پلاک‌ها روند تورم را تشدید می‌کند.

این پیوند‌های نهایی برای تأیید نیاز به تحقیقات بیشتر دارند.

اگرچه این یافته‌ها یک شروع امیدوارکننده هستند، اما هنوز در مراحل اولیه هستند و محققان قبلاً مطالعاتی را شناسایی کرده‌اند که به برخی نتایج متناقض در مورد نحوه عملکرد تغییرات لیزوزوم PLD۳ در موش‌ها و سلول‌های HeLa انسان اشاره دارند.

همانطور که قبلاً در مورد بیماری آلزایمر دیده‌ایم، ممکن است اوضاع دوباره پیچیده‌تر شود.