فعالیت بدنی احتمال ترک سیگار را افزایش داد

به گزارش مجله خبری نگار، فعالیت بدنی می‌تواند به طور موقت هوس سیگار را کاهش داده و احتمال ترک موفقیت‌آمیز سیگار را افزایش دهد. این نتیجه‌ای است که دانشمندان استرالیایی پس از تجمیع نتایج ۵۹ مطالعه شامل بیش از ۹۰۰۰ شرکت‌کننده به آن رسیده‌اند. ایزوستیا علل اعتیاد به نیکوتین و چگونگی کمک ورزش به جلوگیری از عود را بررسی می‌کند.

چگونه ورزش می‌تواند به ترک سیگار کمک کند؟

دانشمندان دانشگاه آدلاید استرالیا یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز از کارآزمایی‌های تصادفی انجام دادند که اثرات فعالیت بدنی بر ترک سیگار را بررسی می‌کرد. نویسندگان، هم برنامه‌های ورزشی بلندمدت و هم اثرات جلسات انفرادی را بررسی کردند.

مشخص شد که شرکت‌کنندگان در برنامه‌هایی که شامل ورزش بدنی بودند، در مقایسه با گروه‌های کنترل، ۱۵٪ بیشتر احتمال داشت که به ترک مداوم سیگار دست یابند. احتمال اینکه حداقل هفت روز ترک کنند، ۲۱٪ بیشتر بود.

علاوه بر این، فعالیت بدنی به کاهش تعداد سیگار‌های دودی به طور متوسط ​​دو نخ در روز کمک کرد. حتی یک جلسه تمرین یا دوره کوتاه مدت ورزش نیز می‌تواند هوس سیگار را کاهش دهد. این اثر بلافاصله پس از جلسه رخ داد و تا ۳۰ دقیقه ادامه داشت.

به گفته نویسنده اصلی این مطالعه، بن سینگ، محقق دانشکده علوم بهداشتی دانشگاه آدلاید، فعالیت بدنی ابزاری مقرون به صرفه است که افراد می‌توانند با هزینه کم یا بدون هزینه اضافی آن را در زندگی روزمره خود بگنجانند.

ورزش می‌تواند حواس افراد را از هوس سیگار پرت کند، برخی از علائم ترک را کاهش دهد و خلق و خو را بهبود بخشد. با این حال، نویسندگان نوع خاصی از ورزش را که برای همه مناسب باشد، شناسایی نکردند. مطالعات بررسی شده شامل پیاده‌روی، تمرینات هوازی و قدرتی، یوگا و سایر اشکال ورزش بود.

مشکلات ترک سیگار فقط به عادت نگه داشتن سیگار یا استراحت کردن در محل کار مربوط نمی‌شود. مصرف طولانی مدت نیکوتین به تدریج عملکرد سیستم پاداش مغز را تغییر می‌دهد.

در ماه مه ۲۰۲۶، دانشمندان دانشگاه فلوریدا نتایج آزمایشی در مورد ایجاد اعتیاد به نیکوتین را در مجله Nicotine & Tobacco Research منتشر کردند. این مطالعه بر روی موش‌های نر انجام شد که به مدت هفت هفته به خودشان نیکوتین تزریق کردند.

در طول چهار هفته اول، دانشمندان هیچ کاهش قابل توجهی در پاسخ حیوانات به پاداش مشاهده نکردند. با این حال، در طول هفته‌های پنجم و هفتم، حساسیت به محرک‌های لذت‌بخش حداقل ۱۲ ساعت پس از آخرین مواجهه با نیکوتین کاهش یافت.

این وضعیت شبیه فقدان لذت (anhedonia) است - کاهش توانایی در تجربه لذت. محققان اظهار داشته‌اند که این تغییرات به تدریج با پیشرفت اعتیاد ایجاد می‌شوند. در نتیجه، بازگشت به نیکوتین ممکن است نه تنها به عنوان راهی برای مقابله با تحریک‌پذیری یا اضطراب، بلکه به عنوان فرصتی برای تجربه آرامش آشنا نیز تلقی شود.

چرا هوس سیگار و ویپینگ ممکن است متفاوت باشد؟

استفاده همزمان از سیگار‌های معمولی و الکترونیکی چالش دیگری را ایجاد می‌کند. اعتقاد بر این است که هوس در این مورد صرفاً به دلیل نیکوتین است و تا حد زیادی به دستگاه ارتباطی ندارد. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که مکانیسم ممکن است پیچیده‌تر باشد.

در ژوئیه ۲۰۲۶، محققان دانشگاه پزشکی کارولینای جنوبی داده‌های ۴۶ نفر را که همزمان سیگار می‌کشیدند و از دستگاه‌های الکترونیکی استفاده می‌کردند، بررسی کردند. شرکت‌کنندگان هوس‌های روزانه خود را برای هر محصول، استفاده از درمان جایگزینی نیکوتین و تلاش‌های خود برای ترک سیگار گزارش کردند.

طبق این مطالعه، میل به کشیدن سیگار معمولی و هوس سیگار الکترونیکی ارتباط نسبتاً ضعیفی با هم داشتند. با این حال، هوس قوی‌تر برای سیگار، احتمال ترک آن را کاهش می‌داد. رابطه مشابهی بین میل به سیگار الکترونیکی و بازگشت به دستگاه‌های الکترونیکی مشاهده شد.

دانشمندان این فرضیه را مطرح کردند که روش‌های مختلف مصرف نیکوتین، الگو‌های رفتاری خاص خود را ایجاد می‌کنند. یک سیگار معمولی ممکن است مثلاً با استراحت با همکاران یا یک فنجان قهوه تحریک شود، در حالی که سیگار الکترونیکی می‌تواند توسط موقعیت‌های دیگر تقویت شود. بنابراین، ترک یک محصول همیشه به طور خودکار هوس مصرف محصول دیگر را از بین نمی‌برد. این مطالعه کوچک بود و تجزیه و تحلیل تکمیلی داده‌های یک آزمایش مقدماتی را نشان می‌داد. یافته‌های آن هنوز باید روی نمونه بزرگتری آزمایش شود.

آیا ورزش می‌تواند جایگزین درمان اعتیاد به نیکوتین شود؟

نویسندگان این متاآنالیز تأکید می‌کنند که فعالیت بدنی باید به عنوان یک روش اضافی، نه یک روش اصلی، برای مبارزه با اعتیاد در نظر گرفته شود.

کارول ماهر، استاد دانشگاه آدلاید، گفت: «ترک سیگار نباید فقط با اراده شروع و پایان یابد.»

به گفته او، هوس سیگار می‌تواند شدید باشد، اما معمولاً گذرا است. ورزش بدنی می‌تواند به فرد کمک کند تا سخت‌ترین دوره را بدون بازگشت به سیگار پشت سر بگذارد. با این حال، ورزش نباید جایگزین حمایت روانی یا دارو‌های درمان اعتیاد شود.

سازمان بهداشت جهانی توصیه می‌کند که حمایت رفتاری با دارو ترکیب شود. این دستورالعمل‌ها شامل درمان جایگزینی نیکوتین، وارنیکلین، بوپروپیون و سیتیزین است. یک برنامه درمانی خاص باید با پزشک و با در نظر گرفتن وضعیت سلامت بیمار و شدت اعتیاد او تدوین شود.

تحقیقات جدید مشکل ترک سیگار را به کمبود انگیزه تقلیل نمی‌دهد. اعتیاد توسط علائم ترک، تغییرات در سیستم پاداش و محرک‌های روزمره تقویت می‌شود. فعالیت بدنی همه این عوامل را از بین نمی‌برد، اما می‌تواند راهی در دسترس برای کاهش هوس‌ها در مواقعی باشد که خطر عود به ویژه زیاد است.