اوزمپیک معجزه‌ای پنهان برای کاهش چاقی در آمریکا

به گزارش مجله خبری نگار،به گزارش DW، بنجامین ریدر، اپیدمیولوژیست در Boston Children’s Hospital و Harvard Medical School، گفت در پژوهش‌های سال ۲۰۲۴ که داده‌های بیش از ۱۶ میلیون بزرگسال را بررسی کرده‌اند، مشخص شده است که نرخ چاقی در آمریکا در سال ۲۰۲۳ برای نخستین بار طی بیش از یک دهه کاهش یافته است.

داده‌های NHANES، پژوهش ملی سلامت آمریکا، نیز به کاهش جزئی نرخ چاقی بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ اشاره دارد. برخی پژوهش‌های جدیدتر نیز نتایج مشابهی به دست آورده‌اند.

این کاهش هم‌زمان با دوره‌ای رخ داده است که مصرف دارو‌های دیابت و کاهش وزن از گروه GLP-۱ به‌سرعت افزایش یافته است. تعداد نسخه‌های GLP-۱ در آمریکا بین سال ۲۰۲۱ و ابتدای سال ۲۰۲۶ بیش از چهار برابر شده است.

این دارو‌ها که در ابتدا برای درمان دیابت نوع ۲ توسعه داده شدند، عملکرد یک هورمون روده‌ای را که بدن به‌طور طبیعی تولید می‌کند، تقلید می‌کنند. این دارو‌ها با افزایش احساس سیری و کند کردن تخلیه معده، در بسیاری از بیماران باعث کاهش قابل توجه وزن می‌شوند.

ریدَر با اشاره به هم‌زمانی گسترش مصرف دارو‌های GLP-۱ و کاهش نرخ چاقی گفت نشانه‌های «نسبتاً قدرتمندی» وجود دارد که نشان می‌دهد اثر این دارو‌ها ممکن است به‌تدریج در سطح جامعه نیز آشکار شده باشد.

پمیندا کاباندوگاما، سخنگوی The Obesity Society در آمریکا نیز معتقد است داده‌های موجود به کاهش نرخ چاقی اشاره دارند. به گفته کاباندوگاما، افزایش تدریجی استفاده از دارو‌های GLP-۱ ممکن است نقشی مستقیم و مهم در این کاهش داشته باشد.

رابطه علت و معلولی هنوز اثبات نشده است

با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که برای برقراری یک رابطه مستقیم علت و معلولی میان افزایش مصرف دارو‌های کاهش وزن و کاهش نرخ چاقی هنوز زود است.

ریدَر می‌گوید مشخص است که این دارو‌ها در سطح فردی باعث کاهش وزن می‌شوند، اما هنوز معلوم نیست این موضوع در بلندمدت چگونه روند چاقی را در کل جامعه تغییر خواهد داد.

او با اشاره به آینده این روند گفت: «آیا یک توقف خواهد بود؟ آیا کاهش رخ خواهد داد؟ آیا در ۲۰ سال آینده شاهد افزایش آهسته‌تری خواهیم بود؟ نمی‌دانم.»

ریدَر همچنین تأکید کرد تغییرات سبک زندگی پس از همه‌گیری کرونا نیز ممکن است بر نرخ چاقی تأثیر گذاشته باشد.

کاباندوگاما نیز معتقد است افزایش آگاهی درباره کنترل وزن و تغییر رفتار‌ها پس از همه‌گیری کرونا می‌تواند در نتایج مشاهده‌شده نقش داشته باشد.

برخی پیش‌بینی‌ها همچنان از افزایش چاقی خبر می‌دهند

با این حال، همه پژوهش‌ها به این نتیجه نرسیده‌اند که نرخ چاقی به‌طور پایدار کاهش خواهد یافت.

بر اساس پیش‌بینی‌های Institute for Health Metrics and Evaluation در دانشگاه واشنگتن، سهم بزرگسالان مبتلا به چاقی در آمریکا که در سال ۲۰۲۲ حدود ۴۲.۵ درصد بوده است، ممکن است تا سال ۲۰۳۵ به ۴۶.۹ درصد برسد.

ریدَر می‌گوید این پیش‌بینی‌ها لزوماً اشتباه نیستند، اما بسیاری از مدل‌ها بر داده‌هایی تکیه دارند که پیش از گسترش دارو‌های GLP-۱ جمع‌آوری شده‌اند. به همین دلیل، ممکن است اثر احتمالی دارو‌های جدید به‌طور کامل در این پیش‌بینی‌ها لحاظ نشده باشد.

پژوهشگران IHME نیز تأکید می‌کنند که در حال حاضر تنها بخش کوچکی از افراد مبتلا به چاقی از این دارو‌ها استفاده می‌کنند. علاوه بر این، بسیاری از بیماران درمان را در همان سال نخست متوقف می‌کنند و پس از قطع دارو، بازگشت وزن از دست‌رفته پدیده‌ای رایج است.

به همین دلیل، کارشناسان معتقدند برای مشخص شدن اینکه کاهش نرخ چاقی یک روند پایدار است یا خیر، به داده‌هایی نماینده‌تر و مطالعاتی با دوره زمانی طولانی‌تر نیاز است.

چاقی یکی از بزرگ‌ترین مشکلات سلامت آمریکا است

امروزه چاقی دیگر صرفاً نتیجه سبک زندگی فردی در نظر گرفته نمی‌شود. عوامل زیستی و ژنتیکی در کنار عوامل اجتماعی و روان‌شناختی در شکل‌گیری این بیماری نقش دارند.

چاقی خطر ابتلا به بیماری‌های متعددی از جمله دیابت نوع ۲، بیماری‌های قلبی-عروقی، برخی انواع سرطان، کبد چرب و آپنه خواب را افزایش می‌دهد.

The Obesity Society همچنین اعلام می‌کند این تصور که افراد مبتلا به چاقی صرفاً به دلیل کمبود اراده یا انضباط وزن اضافه می‌کنند، یکی از مشکلات مهم است. تبعیض بر اساس وزن می‌تواند بر سلامت روان تأثیر بگذارد، مانع مراجعه افراد به خدمات درمانی شود و کیفیت درمان را کاهش دهد.

اگر کاهش پایدار نرخ چاقی اتفاق بیفتد، این موضوع می‌تواند پیامد‌های مهمی برای نظام سلامت نیز داشته باشد. به گفته کاباندوگاما، نخستین آثار مثبت این تغییر را می‌توان در بیماری‌هایی مانند دیابت نوع ۲، بیماری‌های قلبی-عروقی، کبد چرب و آپنه خواب مشاهده کرد.

با این حال، کارشناسان تأکید می‌کنند حتی اگر داده‌های فعلی نشان‌دهنده یک نقطه عطف باشند، نمی‌توان گفت مشکل چاقی حل شده است. آنها همچنین به این موضوع توجه دارند که دسترسی به دارو‌های جدید برای همه گروه‌های جامعه یکسان نیست.

ریدَر گفت: «چاقی همچنان یک بحران بسیار بزرگ سلامت در آمریکا است. این مشکل شایسته توجه، منابع مالی و راهکار‌های جایگزین است.» او همچنین تأکید کرد: «رسیدن به یک نقطه عطف به این معنا نیست که ناگهان سخت‌ترین بخش مسیر را پشت سر گذاشته‌ایم.»

سؤالات متداول درباره اوزمپیک و کاهش چاقی

آیا اوزمپیک باعث کاهش نرخ چاقی در آمریکا شده است؟

شواهدی از هم‌زمانی افزایش مصرف دارو‌های GLP-۱ و کاهش نرخ چاقی وجود دارد، اما رابطه مستقیم علت و معلولی هنوز اثبات نشده است.

دارو‌های GLP-۱ چگونه باعث کاهش وزن می‌شوند؟

این دارو‌ها عملکرد یک هورمون طبیعی روده را تقلید می‌کنند، احساس سیری را افزایش می‌دهند و تخلیه معده را آهسته‌تر می‌کنند.

نرخ چاقی آمریکا در سال ۲۰۲۳ چقدر تغییر کرد؟

بر اساس پژوهش سال ۲۰۲۴ که داده‌های بیش از ۱۶ میلیون بزرگسال را بررسی کرده است، نرخ چاقی در سال ۲۰۲۳ برای نخستین بار طی بیش از یک دهه کاهش یافت.

آیا کاهش چاقی در آمریکا دائمی خواهد بود؟

هنوز مشخص نیست. کارشناسان برای ارزیابی پایداری این روند به داده‌های طولانی‌مدت و نماینده‌تر نیاز دارند.

آیا پیش‌بینی‌ها از ادامه کاهش چاقی خبر می‌دهند؟

خیر. پیش‌بینی‌های Institute for Health Metrics and Evaluation نشان می‌دهد سهم بزرگسالان مبتلا به چاقی ممکن است از ۴۲.۵ درصد در سال ۲۰۲۲ به ۴۶.۹ درصد در سال ۲۰۳۵ برسد.

جمع‌بندی

کاهش اخیر نرخ چاقی در آمریکا هم‌زمان با افزایش استفاده از دارو‌های GLP-۱ مانند اوزمپیک، وگووی و زپ‌باند توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده است. با این حال، برای تعیین نقش دقیق این دارو‌ها و مشخص شدن پایدار بودن روند، به مطالعات طولانی‌مدت و داده‌های گسترده‌تر نیاز است.

آیا اوزمپیک واقعاً نقطه عطفی در مبارزه با چاقی ایجاد کرده است؟ داده‌های فعلی امیدوارکننده‌اند، اما هنوز برای پاسخ قطعی به این پرسش زود است. روند‌های جدید سلامت و پژوهش‌های آینده می‌توانند تصویر روشن‌تری ارائه دهند. 

منبع: فوت و فن