یک متخصص دلایل اصلی تعلل مداوم را نام برد

به گزارش مجله خبری نگار، سوتلانا کوروتکووا، متخصص حل مشکلات پیچیده زندگی و کسب و کار، به ایزوستیا گفت: «به تعویق انداختن کارها، مشکلات تمرکز و احساس خستگی مداوم همیشه نشان دهنده فقدان نظم و انضباط نیست. به تعویق انداختن کار‌ها می‌تواند نشانه استرس مزمن، خستگی عاطفی، اضطراب، فقدان‌های گذشته یا بار کاری طولانی مدت باشد.»

به گفته این متخصص، تلاش برای مبارزه با این وضعیت صرفاً از طریق مدیریت زمان همیشه مؤثر نیست. افراد ممکن است برنامه‌ریزی کنند، دفتر خاطرات بخرند، مهلت تعیین کنند و اهداف جدیدی تعیین کنند، اما پس از مدتی دوباره شروع به اهمال‌کاری می‌کنند. این اغلب باعث افزایش انتقاد از خود و ایجاد حس بی‌کفایتی می‌شود.

کوروتکووا توضیح داد: «استرس طولانی مدت تمرکز، برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری و کنترل واکنش‌های عاطفی را برای فرد دشوارتر می‌کند. از بیرون، این حالت ممکن است واقعاً شبیه تنبلی باشد، اگرچه علت آن می‌تواند کار زیاد یا افزایش اضطراب باشد.»

با این حال، شکایات مشابه لزوماً به یک مشکل اشاره ندارند. عباراتی مانند "من چیزی نمی‌خواهم" یا "من مدام آن را به تعویق می‌اندازم" می‌توانند فرسودگی عاطفی، عواقب طلاق یا فقدان، کمبود خواب مزمن، مشکلات مالی و درگیری را پنهان کنند. گاهی اوقات، افراد پس از دستیابی به یک هدف بزرگ، انگیزه خود را از دست می‌دهند، زمانی که تمرکز قدیمی از بین رفته و تمرکز جدیدی هنوز پدیدار نشده است.

به گفته این متخصص، در چنین شرایطی، بهتر است خودتان را به خاطر بی‌تحرکی سرزنش نکنید، بلکه سعی کنید مانع خاص را شناسایی کنید. به طور خاص، توجه به خستگی مداوم که پس از خواب فروکش نمی‌کند، بی‌تفاوتی، اضطراب، احساس "مه مغزی" و کاهش علاقه به فعالیت‌های معمول، ارزشمند است. سایر منابع خستگی می‌تواند شامل روابط متعارض، شغل نامطلوب، ناتوانی در "نه" گفتن به دیگران و عادت به مقایسه مداوم خود با دیگران باشد. این متخصص به عامل دیگری اشاره کرد که فقدان اهداف روشن در زندگی است، زمانی که فرد نمی‌تواند آینده خود را تصور کند یا احساس می‌کند که مطابق انتظارات دیگران عمل می‌کند.

با این حال، این متخصص توصیه نمی‌کند که سعی کنید همه جنبه‌های زندگی خود را به طور همزمان تغییر دهید. بهتر است ابتدا مسئله‌ای را که بیشترین تأثیر را بر وضعیت شما دارد شناسایی کرده و روی آن تمرکز کنید. برای انجام این کار، کوروتکووا پیشنهاد کرد که به سه سؤال پاسخ دهید: چه چیزی را می‌توان امروز تغییر داد، چه چیزی به زمان و بهبودی نیاز دارد و تحت چه شرایطی به جای تلاش اضافی، به حمایت نیاز است. این حمایت می‌تواند به شکل صحبت با عزیزان، سازماندهی مجدد کار و مسئولیت‌های خانه یا درخواست کمک حرفه‌ای باشد. اگر بی‌تفاوتی، اضطراب، اختلالات خواب یا از دست دادن علاقه به زندگی برای مدت طولانی ادامه یابد، روش‌های خودمدیریتی به تنهایی ممکن است کافی نباشند.

یکی دیگر از دلایل بی‌عملی می‌تواند محدودیت‌های درونی باشد. افراد اغلب خود را متقاعد می‌کنند که پس از یک جدایی سخت، قادر به تغییر شغل در بزرگسالی، شروع کسب و کار خود یا ایجاد یک رابطه جدید نخواهند بود. برای آزمایش چنین باورهایی، متخصص توصیه می‌کند نمونه‌هایی از افرادی با نقاط شروع مشابه که موفق به دستیابی به نتایج مطلوب خود شده‌اند را پیدا کنید. پس از آن، می‌توانید شرایط آنها را مقایسه کنید و تعیین کنید که کدام یک از مراحلی که آنها انجام داده‌اند در یک موقعیت خاص امکان‌پذیر است.

کوروتکووا توصیه کرد تغییرات را با اقدامات کوچکی شروع کنید که می‌توانند ظرف ۲۴ ساعت آینده تکمیل شوند. برای مثال، به‌روزرسانی رزومه، تعیین وقت مشاوره، امتناع از انجام یک کار غیرضروری، اختصاص دادن زمانی برای استراحت مناسب یا داشتن یک مکالمه‌ی طولانی‌مدت.

این متخصص در پایان گفت: «پتانسیل یک فرد به دلیل افزایش سن، اشتباهات یا تجربیات دشوار زندگی از بین نمی‌رود. با این حال، اگر فرد برای مدت طولانی در حالت اضافه بار باقی بماند، دسترسی به منابع شخصی می‌تواند کاهش یابد. بنابراین، بهتر است تغییرات را نه با تلاش برای یک جهش بزرگ، بلکه با درک وضعیت خود و برداشتن یک گام قابل مدیریت آغاز کنید.»

در ۹ ژوئن، محققان دانشگاه لینگنان (هنگ کنگ) به این نتیجه رسیدند که افراد در حالت افسردگی، توانایی‌های خود را دقیق‌تر ارزیابی می‌کنند و در کار‌های تحلیلی پیچیده عملکرد بهتری دارند، اما کمتر قادر به درک احساسات و رفتار دیگران هستند. طبق گزارش مجله Medical Xpress، این متاآنالیز شامل مطالعات روانشناختی و بالینی منتشر شده بین سال‌های ۱۹۷۱ تا نوامبر ۲۰۲۵ بود؛ این مطالعات در مجموع داده‌های ۳۲۹۱۴ شرکت‌کننده را پوشش می‌دادند.