فیلم| زنی که برای بچه‌های ایران «مادر» بود

برخی آدم‌ها فراتر از تقویم زندگی خود حرکت می‌کنند؛ آنها به یک جریان، یک فرهنگ و یک چترِ نجات برای نسل‌های متمادی تبدیل می‌شوند. ۲۶ خردادماه، سالروز تولد زنی است که او را بحق «مادر ادبیات کودک و نوجوان ایران» نامیده‌اند؛ توران میرهادی. زنی که نه‌تنها یک مربی و نویسنده، بلکه معمارِ ساختار‌های نوینِ آموزشی و تربیتی برای فرزندان این مرزوبوم بود.

به گزارش مجله خبری نگار، برخی آدم‌ها فراتر از تقویم زندگی خود حرکت می‌کنند؛ آنها به یک جریان، یک فرهنگ و یک چترِ نجات برای نسل‌های متمادی تبدیل می‌شوند. ۲۶ خردادماه، سالروز تولد زنی است که او را بحق «مادر ادبیات کودک و نوجوان ایران» نامیده‌اند؛ توران میرهادی. زنی که نه‌تنها یک مربی و نویسنده، بلکه معمارِ ساختار‌های نوینِ آموزشی و تربیتی برای فرزندان این مرزوبوم بود.

میرهادی تمام طول عمر خود را وقف یک آرمان بزرگ کرد: ساختنِ دنیایی بهتر، پویاتر و آگاهانه‌تر برای بچه‌های ایران. او عمیقاً باور داشت که اگر قرار است آیندهٔ این خاک تغییر کند، این تغییر باید از آگاهی و کتاب‌خوانی کودکان آغاز شود. در روزگاری که ادبیات کودک در ایران ساختار منسجمی نداشت، او با پایه‌گذاری «شورای کتاب کودک» و تأسیس «مدرسه فرهاد»، سنگ‌بنای یک تحول بزرگ را گذاشت. شاهکار ماندگار او، یعنی سرپرستی تدوین «فرهنگ‌نامه کودکان و نوجوانان»، گواهی بر نگاهِ بلندمدت و خستگی‌ناپذیر او برای غنی‌سازی ذهن نسل‌های آینده است.

نکتهٔ شگفت‌انگیز در زندگی توران میرهادی، شیوهٔ مواجههٔ او با رنج‌های بزرگِ شخصی‌اش بود. هر بار رنج را به کار، به عشق و به انگیزه‌ای برای خدمت به کودکان تبدیل کرد. شعار معروف او که از مادرش به ارث برد؛ مانیفستِ عینی تمام سال‌های زیستنش بود: «غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کنید».

توران میرهادی به ما آموخت که کارِ فرهنگی، نیازمندِ صبوری، ریشه‌دار بودن و عشقِ بی‌دریغ است. امروز، در سالروز تولدش، یاد او نه به عنوان یک نام در کتاب‌های تاریخ، بلکه به عنوان یک الگوی زنده و تپنده در قلبِ فرهنگ این جغرافیا گرامی داشته می‌شود. زنی که تا آخرین نفس، چراغی روشن در دست داشت تا مسیر دانایی را برای بچه‌های ایران هموار کند.