استاندارد دوگانه منوتو؛ اقتدار پهلوی یا تخریب جمهوری اسلامی؟

شبکه منوتو در حالی با انتشار سخنان محمدرضا پهلوی درباره ضرورت قدرت نظامی، سعی در بازسازی چهره‌ای مقتدر از او دارد که همزمان پیشرفت‌های موشکی و دفاعی جمهوری اسلامی را عامل نابودی کشور معرفی می‌کند. این تناقض آشکار نشان می‌دهد که امنیت ملی برای این رسانه نه یک اصل راهبردی، بلکه ابزاری برای بازی‌های سیاسی است.

به گزارش مجله خبری نگار، صفحه اینستاگرام منوتو به تازگی سخنانی از محمدرضا پهلوی درباره اهمیت ارتقاء قدرت نظامی و دفاعی کشور را منتشر کرده است و سعی داشته تصویری مقتدرانه یا ملی‌گرایانه از او ارائه دهد. این در حالی است که مجریان این شبکه، بار‌ها جمهوری اسلامی را به‌خاطر برنامه موشکی و تقویت قوای دفاعی مورد حمله خود قرار داده‌اند.

اخیراً شبکه منوتو که پس از تعطیلی، فعالیتش را در شبکه‌های اجتماعی انجام می‌دهد، ویدئویی از بازدید محمدرضا پهلوی از دانشکده افسری در دهه پنجاه منتشر کرده است.

محمدرضا پهلوی طی این بازدید در سخنرانی‌اش به لزوم افزایش قدرت دفاعی کشور اشاره کرده و گفته بود: «مملکتی که دارای تشکیلات دفاعی نباشد، در دنیای امروزِ ما که از یک طرف متأسفانه، مقابلِ ما یک سازمان مللِ ضعیف و بی‌اختیار [قرار داریم و]از طرف دیگر، مطامع چند و یا حس عدم مسئولیتِ بعضی‌ها، وضعی را پیش آورده است که ولو آن مملکت که قادر به دفاع از خویش نباشد، دارای تمام حقوق قانونی و شناخته‌شده بین‌المللی [نیز]باشد، بازیچۀ هوا و هوس دیگران و عملیات تجاوزکارانۀ ظالمانۀ دیگران، واقع می‌شود».

هرچند منوتو می‌کوشد که با انتشار این سخنان محمدرضا شاه و اهمیت دادن وی به مسائل نظامی و دفاعی، برای او و حکومتش تصویری مقتدارانه به مخاطبان خود ارائه دهد.

اما این در حالی است که کارکنان شبکه منوتو در سال‌های اخیر، همواره در حال تخریب جمهوری اسلامی به‌خاطر تقویت قدرت دفاعی کشور بوده‌اند.

کمی پیش از تعطیلی شبکه منوتو، تینا قاضی‌مراد، سردبیر خبر این شبکه در اظهاراتی عجیب، شهر‌های موشکی ایران که پس از انقلاب اسلامی و در راستای دفاع از ایران ایجاد شده‌اند را عامل نابودی ایران معرفی کرده بود و برنامه دفاعی جمهوری اسلامی را به‌طور کلی تخریب کرد.

در نهایت آنچه که مشخص است، اهمیت قدرت دفاعی در نگاه حاکمیت‌ها ـ در هر دوره‌ای که باشد ـ برای حفظ امنیت کشور است؛ اما تناقض زمانی نمایان می‌شود که شبکه منوتو همین منطق را در قبال جمهوری اسلامی به‌کار نمی‌گیرد.

درواقع اگر تقویت توان دفاعی و بازدارندگی در دوران پهلوی نشانه دوراندیشی و اقتدار معرفی می‌شود، تخریب همان رویکرد در جمهوری اسلامی چیزی جز استاندارد دوگانه و قضاوتی سیاسی نیست.

به عبارتی دیگر امنیت ملی، فارغ از دولت‌ها و سلایق سیاسی، یک ضرورت راهبردی است و نمی‌توان آن را در یک دوره ستود و در دوره‌ای دیگر آن را تخریب کرد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری