یک پزشک در مورد خطرات مصرف بی‌رویه منیزیم هشدار داد

به گزارش مجله خبری نگار، منیزیم یکی از محبوب‌ترین مکمل‌های غذایی محسوب می‌شود. اغلب برای درمان خستگی، اختلالات خواب، گرفتگی عضلات و افزایش فعالیت بدنی مصرف می‌شود. با این حال، تصور اینکه این ریزمغذی کاملاً بی‌خطر است، ممکن است گمراه‌کننده باشد. دکتر لیوبوف استانکویچ، مدیر پزشکی آزمایشگاهی و تولید در شرکت پزشکی LabQuest، در ۱۷ ژوئن به ایزوستیا گفت.

به گفته این متخصص، این باور رایج که منیزیم یک "درمان عصبی" یا یک ابزار بهبودی جهانی است، همیشه دقیق نیست. علائمی مانند خستگی، تحریک‌پذیری، بی‌خوابی یا گرفتگی عضلات، به خودی خود نشان دهنده کمبود منیزیم نیستند. علل ممکن است شامل کم‌خونی، اختلال عملکرد تیروئید، بیماری‌های مزمن، کمبود سایر ریزمغذی‌ها، اثرات فعالیت بیش از حد یا دارو‌ها باشد. در چنین مواردی، مصرف خودسرانه مکمل‌ها نه تنها مشکل را حل نمی‌کند، بلکه ممکن است شناسایی علت اصلی را نیز به تأخیر بیندازد.

استانکویچ توضیح داد: «منیزیم یک الکترولیت است و در عملکرد سیستم قلبی عروقی، عضلات و بافت عصبی نقش دارد. کمبود آن نه تنها می‌تواند بر ضربان قلب و عملکرد عضلات، بلکه بر سیستم تنفسی نیز تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، سطح پایین منیزیم می‌تواند بر بهبودی از بیماری‌های شدید تنفسی، روند آسم برونش و تهویه ریوی تأثیر بگذارد. علاوه بر این، منیزیم ارتباط نزدیکی با متابولیسم پتاسیم و کلسیم دارد که نقش مهمی در عملکرد قلب و عضلات دارند.»

علاوه بر این، نه تنها کمبود منیزیم، بلکه مصرف بیش از حد آن نیز خطرناک است. تجمع آن در بدن می‌تواند منجر به فشار خون پایین، ضربان قلب آهسته، مشکلات تنفسی و افزایش خونریزی شود. افراد مبتلا به بیماری کلیوی باید به ویژه مراقب باشند، زیرا کاهش عملکرد کلیه باعث اختلال در دفع منیزیم می‌شود و خطر تجمع منیزیم را افزایش می‌دهد.

استانکویچ خاطرنشان کرد که بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی، اختلالات ریتم قلب، تمایل به افت فشار خون و بیماری‌های کبدی و روده‌ای نیاز به توجه ویژه دارند. سایر گروه‌های پرخطر شامل ورزشکارانی هستند که فعالیت بدنی شدید دارند، افرادی که دارو‌های ادرارآور و قلبی مصرف می‌کنند، زنانی که بارداری‌های پیچیده‌ای دارند و بیمارانی که عفونت‌های شدید یا بیماری‌های مؤثر بر سیستم تنفسی و عضلانی داشته‌اند.

این متخصص تأکید کرد که مصرف منیزیم صرفاً بر اساس علائم ذهنی توصیه نمی‌شود. بی‌خوابی، ضعف، تحریک‌پذیری و گرفتگی عضلات می‌تواند با علل مختلفی مرتبط باشد، بنابراین تجویز مکمل‌ها بدون تشخیص همیشه توصیه نمی‌شود.

تشخیص آزمایشگاهی شایسته توجه ویژه است. در بیشتر موارد، سطح کل منیزیم در خون ارزیابی می‌شود، اما این مقدار همیشه وضعیت واقعی را منعکس نمی‌کند. منیزیم در بدن به چندین شکل وجود دارد: مقداری به پروتئین‌ها متصل است، در حالی که مقداری آزاد و یونیزه است. منیزیم یونیزه از نظر بیولوژیکی فعال در نظر گرفته می‌شود و مستقیماً در عملکرد سلول‌ها، عضلات، سیستم عصبی و قلب نقش دارد. در بیماری‌های کبد، کلیه و روده و در برخی شرایط مزمن، سطح کل منیزیم ممکن است منعکس کننده تعادل واقعی این ریزمغذی نباشد، بنابراین در برخی موارد، در نظر گرفتن سطح منیزیم یونیزه برای پزشک مهم است.

به گفته این متخصص، اشتباه اصلی بیماران این است که منیزیم را به عنوان یک مکمل جهانی در نظر می‌گیرند که می‌تواند بدون آزمایش بیشتر "برای پیشگیری" مصرف شود. در حالی که استفاده کوتاه مدت در افراد سالم معمولاً عواقب جدی ایجاد نمی‌کند، وضعیت ممکن است در افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، خطرات قلبی عروقی، اختلال عملکرد کلیه یا افرادی که تحت درمان دارویی هستند، متفاوت باشد.

استانکویچ در پایان گفت: «اگر اختلالات خواب، گرفتگی عضلات، ضعف یا سایر علائم به طور منظم رخ می‌دهند، مهم است که خودسرانه مکمل‌ها را امتحان نکنید، بلکه با یک متخصص همکاری کنید تا علت اصلی آن را پیدا کنید.»

اولگا چیستیک، درمانگر مرکز بهداشت اسکاندیناوی، در ماه فوریه به ایزوستیا گفت که ویتامین D از سلامت سیستم عصبی-عضلانی پشتیبانی می‌کند، در حالی که ویتامین‌های گروه B به تبدیل پروتئین‌ها، چربی‌ها و کربوهیدرات‌ها به انرژی مورد استفاده بدن در طول روز کمک می‌کنند. ویتامین E همچنین دیواره رگ‌های خونی را تقویت کرده و عملکرد تولید مثلی را در مردان بهبود می‌بخشد و کوآنزیم Q۱۰ برای سلامت قلب مفید است.

منبع: iz