فرناندز، بازیکنی که فصل را ساخت

به گزارش مجله خبری نگار، برونو فرناندز دوباره جایزه گرفت؛ این بار بزرگ‌ترین جایزه ممکن در لیگ. عنوان بهترین بازیکن فصل لیگ برتر، چیزی نیست که به سادگی به دست بیاید، اما برای برونو انگار ادامه همان مسیری است که از ابتدای فصل قدم‌به‌قدم ساخت. او در فصلی که منچستریونایتد زیر فشار، زیر نقد و زیر تردید بود، تبدیل شد به نقطه‌ای که تیم دورش می‌چرخید. حالا که نامش به عنوان بهترین بازیکن فصل اعلام شده، انگار یک حقیقت ساده دوباره یادآوری می‌شود: بعضی بازیکن‌ها فقط بازی نمی‌کنند، فصل را می‌سازند.

برونو این فصل فقط ۸ گل نزد و ۲۰ پاس گل نداد؛ او یک تیم را دوباره به لیگ قهرمانان رساند، در روز‌هایی که هر چیز کوچکی می‌توانست این مسیر را خراب کند. او در سی و یک سالگی، در سنی که خیلی‌ها آرام می‌شوند، دوباره خودش را به سطحی رساند که فقط دو نام بزرگ در تاریخ لیگ به آن رسیده بودند. رسیدن به رکورد بیست پاس گل، کنار تیری آنری و کوین دی بروینه، فقط یک آمار نیست؛ یک امضاست. امضای بازیکنی که فوتبالش را با فکر، با شجاعت و با مسئولیت بازی می‌کند.

این جایزه فقط یک عنوان فردی نیست؛ یک لحظه تاریخی برای باشگاهی است که سال‌هاست دنبال بازگشت به قله می‌گردد. برونو حالا هفتمین بازیکن یونایتد است که این جایزه را می‌گیرد و اولین نفر بعد از نمانیا ویدیچ در سال ۲۰۱۱. این فاصله طولانی خودش نشان می‌دهد که چه اندازه سخت است دوباره یک بازیکن در اولدترافورد پیدا شود که بتواند فصل را در مشت بگیرد و آن را شکل بدهد.

در کنار این اوج، یک قصه جوانانه هم هست. نیکو اوریلی، پسر بیست‌ویک ساله‌ای که از آکادمی منچسترسیتی آمده و حالا جایزه بهترین بازیکن جوان فصل را گرفته. او در تیمی که همیشه پر از ستاره‌های آماده است، خودش را با سی‌وچهار بازی و نقش‌های مختلف ثابت کرد؛ از دفاع چپ تا قلب خط میانی. این جایزه برای او فقط یک تقدیر نیست؛ یک اعلام حضور است. انگار فوتبال انگلستان دارد یک چهره تازه را تحویل می‌گیرد.

اما برونو، قصه‌اش چیز دیگری است. او حالا باید از این اوج وارد چالشی بزرگ‌تر شود؛ جام جهانی. همان جایی که همیشه برای پرتغال یک رهبر بوده و حالا با این فصل، با این رکورد، با این جایزه، واردش می‌شود. در حالی که مایکل کریک و منچستریونایتد باید در پنجره نقل‌وانتقالاتی تیم را دوباره بسازند، برونو باید خودش را برای یک تابستان سنگین آماده کند؛ تابستانی که شاید مسیر آینده‌اش را هم تغییر بدهد.

این فصل برای برونو فقط یک فصل خوب نبود؛ یک فصل اثبات بود. اثبات اینکه هنوز می‌شود در فوتبال مدرن، با این همه سرعت و فشار، بازیکنی بود که هم فکر می‌کند، هم می‌جنگد، هم می‌سازد. او نشان داد که رهبری فقط فریاد زدن نیست؛ گاهی یعنی در سخت‌ترین روز‌ها همان کسی باشی که توپ را می‌گیرد، سرش را بالا می‌آورد و راه را پیدا می‌کند.