تحدید و تهدید ترامپ در آمریکا

به گزارش مجله خبری نگار، ترامپ ده‌ها بار اعلام کرده که عظمت را به آمریکا بازگردانده و در جبهه‌های مختلف پیروز شده است. برای نقض این ادعا‌ها، لازم نیست هم‌پای او دروغ‌هایش را برملا کنیم. بلکه تنها مرور خبر‌هایی که از درون ایالات متحده بیرون می‌آید کافی است. مثلاً بامداد روز گذشته (چهارشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵) خبری منتشر شد که بعد از هفت بار تلاش ناموفق، بالاخره مجلس سنای آمریکا توانسته طرحی را برای محدودکردن اختیارات ترامپ در جنگ به جریان بیندازد. این طرح با ۵۰ رأی موافق در برابر ۴۷ رأی مخالف و به ابتکار «تیم کین» سناتور دموکرات ارائه شد و رئیس‌جمهور آمریکا را ملزم می‌کند نیرو‌های مسلح را از هرگونه درگیری نظامی «در داخل یا علیه ایران» خارج کند، مگر آنکه کنگره به‌طور رسمی اعلان جنگ یا مجوز مشخص استفاده از نیروی نظامی را صادر کند. با این حال همه‌چیز به این سادگی نیست. این طرح باید مسیر صعب‌العبوری را طی کند تا نهایتاً به قانون تبدیل شود. یکی از موانع، حق وتوی ترامپ است که عملاً تصویب آن را به کیلومتر‌ها دورازذهن پرتاب می‌کند. بااین‌حال، فارغ از امکان‌داشتن یا نداشتن رسیدن این طرح به مرحله اجرا، اصل کلیدخوردن آن مهم است و معنادار. باتوجه‌به کثرت آرای مثبت، مهم‌ترین معنای آن، این است که آمریکا به‌سرعت در حال فاصله‌گرفتن از اتمسفر «ترامپی» سابق است. در واقع دغدغه‌هایی در آمریکا شکل گرفته که عده‌ای می‌خواهند خود را از آن جدا کنند و به‌ویژه تابوشکنی جمهوری‌خواهان در رأی مثبت به محدودیت‌های ترامپ، اثر جدی در سیاست داخلی آمریکا خواهد گذاشت. به منظور بررسی ابعاد بیشتری از طرح محدودکننده سنا علیه ترامپ، با محمدمهدی عباسی، پژوهشگر مسائل آمریکا گفت‌و‌گو کرده‌ایم. در ادامه متن این گفت‌و‌گو را از نظر می‌گذرانید.

ترامپیسم بر لبه قیچی

عباسی ابتدا به ریشه ماجرای قانون اختیارات جنگی که تا به امروز تقریباً ۸ بار دموکرات‌ها آن را به سنا برای تصویب برده‌اند، اشاره می‌کند: «این طرح برمی‌گردد به سال ۱۹۷۳؛ یعنی تجربه تلخی که از جنگ ویتنام در آمریکا وجود داشت. در آن دوره، رؤسای جمهور بدون مجوز کنگره وارد جنگ می‌شدند. بعد از آن آمدند قانون اختیارات جنگی را تصویب کردند و اختیار جنگ را به کنگره دادند که برمی‌گردد به همان داستان مهلت ۶۰ روزه؛ یعنی رئیس‌جمهور می‌تواند به‌صورت فوری و محدود، مثلاً وقتی تهدید قریب‌الوقوعی وجود دارد، عملیات نظامی انجام دهد، اما باید بعد از ۶۰ روز از کنگره مجوز بگیرد. ۳۰ روز هم فرصت دارد برای برگرداندن نیرو‌ها.» او ادامه داد: «اینجا دموکرات‌ها تلاش دارند این قانون اختیارات جنگی را تصویب کنند و به‌نوعی نقش کنگره را در قانون اساسی پس بگیرند و بگویند که این جنگ باید با مجوز ما صورت بگیرد وگرنه باید متوقف شود. البته باید توجه داشت این رأیی که دیروز اتفاق افتاد، یعنی ۵۰ به ۴۷، رأی نهایی یا حتی تصویب قطعنامه در خود سنا هم نبود؛ این رأی صرفاً برای خارج‌کردن طرح از کمیته بود تا برود داخل خود صحن سنا و رأی‌گیری شود که تقریباً بعد از هفت بار شکست، روز گذشته با ترکیب ۵۰ به ۴۷ به تصویب رسید. ترکیب آرا هم به این صورت بود که همه دموکرات‌ها، به جز سناتور «جان فترمن» از پنسیلوانیا، رأی مثبت دادند. تقریباً چهار نفر از جمهوری‌خواهان هم با دموکرات‌ها همراهی کردند؛ سناتور «سوزان کالینز»، «رند پال» که همیشه ضدجنگ است، «لیزا مارکوفسکی» و برای اولین‌بار سناتور «بیل کسیدی» که جدیداً هم در انتخابات شکست خورد و چرخشش، چرخش قابل‌توجهی بود. اگر این طرح در خود صحن سنا هم تصویب شود، در گام بعدی تازه باید برود مجلس نمایندگان و آنجا تصویب شود که آنجا هم باز جمهوری‌خواهان اکثریت دارند، ولی احتمال دارد تصویب شود. بعدش رئیس‌جمهور باید تأیید کند که به‌احتمال ۹۹ درصد ترامپ وتو می‌کند و طرح برمی‌گردد به خود سنا که آنجا دیگر باید دوسوم آرا را بیاورد. الان ۵۰ به‌اضافه یک رأی کافی است، اما آنجا دیگر باید دوسوم آرا را بیاورد که بسیار بعید است و تقریباً می‌شود گفت محال است. فلذا خیلی نمی‌شود به این امیدوار بود و عملاً تبدیل‌شدن این طرح به یک قانون که رسماً ترامپ را مجبور کند جنگ را متوقف کند، بسیار دشوار است.»

نفرت تدریجی جمهوری‌خواهان از ترامپ

عباسی در ادامه با اشاره به اینکه تغییر فضای سیاسی جمهوری‌خواهان ملموس است، افزود: «در همان دو سه تلاش دموکرات‌ها در رأی‌گیری‌های اول، طرح ۵۳ به ۴۷ رد می‌شد. اما اتفاقی که صورت گرفت این بود که به‌مرور بعضی از جمهوری‌خواهان همراهی کردند. بعید هم نیست در ادامه همراهی جمهوری‌خواهان بیشتر شود؛ چه در سنا و چه در مجلس نمایندگان. اما نکته قابل‌توجه این است که این جمهوری‌خواهانی که همراهی کردند، نگرانی‌شان از فضای انتخابات است. مثلاً «سوزان کالینز» در انتخابات مین، همین آبان‌ماه، رقابت سنای مین را پیش رو دارد و نسبت به شکستش نگران است. همین‌الان هم در نظرسنجی‌ها اوضاع خیلی خوبی ندارد و شانس پیروزی دموکرات‌ها در ایالت مین در انتخابات سنای مین خیلی بالاست. یا «مارکوفسکی»، نگرانی انتخاباتی‌اش به کنار، کلاً بحث این را داشت که محبوبیتش در حال کاهش است و از قبل‌تر هم گفته بود که نسبت به مهلت ۶۰ روزه خیلی حساس است. «رند پال» هم که همیشه ضدجنگ بوده. «بیل کسیدی» هم به‌خاطر شکستی که این هفته در رقابت‌های مقدماتی حزب جمهوری‌خواه داشت، به‌خاطر عدم حمایت ترامپ، حالا موضع مخالف ترامپ گرفته و احتمالاً از این به بعد هم با دموکرات‌ها همراهی می‌کند، چون الان به‌خاطر عدم حمایت ترامپ در انتخابات و شکستش در رقابت مقدماتی، نفرت قابل‌توجهی از ترامپ دارد.»

اثر مستقیم رشد نرخ تورم، بازده اوراق‌قرضه، افزایش نرخ‌های گازوئیل، بنزین و...

این پژوهشگر مسائل آمریکا در ادامه بحث هزینه‌ها در ایالات متحده را مورد بررسی قرار داد. او در این باره گفت: «طبیعتاً هزینه‌ها روزبه‌روز در آمریکا در حال افزایش است. هر روز نمودار‌های جدیدی منتشر می‌شود. دیدیم بحث بازده اوراق‌قرضه ۱۰ساله و ۳۰ساله آمریکا رکورد شکست، بعد از بحران مالی ۲۰۰۸ بنزین ۴.۶ دلار و در مسیر ۵ دلار شدن است. گازوئیل در مسیر ۶ دلار شدن قرار دارد. قیمت بلیت هواپیما افزایش پیدا کرده، کشاورزان به‌خاطر نرسیدن کود بسیار ناراضی‌اند و مواردی ازاین‌دست؛ بنابراین هزینه‌ها در آمریکا در حال افزایش است، نرخ تورم هم دیدیم رکورد سه چهارساله‌اش را شکست و لذا فشار قابل‌توجهی به ترامپ از حیث افکار عمومی وارد است و طبیعتاً به همین سناتور‌ها و نماینده‌های کنگره. حالا دموکرات‌ها که مخالف بودند، اما جمهوری‌خواهان هم به‌مرور از طرف رأی‌دهنده‌هایشان فشار بیشتری دریافت می‌کنند. دو روز پیش هم پولیتیکو چیزی منتشر کرده بود که حتی جوانان محافظه‌کار هم دیگر الان، بخش قابل‌توجهشان با جنگ با ایران مخالفند.»

بعید است این طرح، ترامپ را از جنگ با ایران دور کند

عباسی در بخش پایانی گفت‌و‌گو تأکید کرد که این رویه را چندان فرسایشی نمی‌بیند که بخواهد ترامپ را از جنگ با ایران دور کند یا مثلاً جمهوری‌خواهان بروند کنار و ترامپ را مجبور به این مسئله کنند. او توضیح داد: «به مرور ممکن است مخالفت‌هایشان بیشتر شود یا تعداد سناتور‌ها و نماینده‌های کنگره‌ای که به دموکرات‌ها می‌پیوندند بیشتر شود، اما فعلاً آن‌قدر در بین جمهوری‌خواهان قابل‌توجه نمی‌بینم. فکت هم یک هفته اخیر است که دیدیم همچنان حزب جمهوری‌خواه، متأسفانه حزب ترامپ است. این فرقه ترامپیست را دیدیم؛ دو انتخابات که ترامپ از نامزد‌های جمهوری‌خواه حمایت نکرد، شکست سنگینی خوردند. آخرین مورد هم شب گذشته بود که دیدیم «توماس مسی»، نامزد جمهوری‌خواهان شکست قابل‌توجهی در کنتاکی خورد و خب طبیعتاً پیش‌بینی می‌شود این روند ادامه داشته باشد. دلیل شکست مسی این بود که ضد ترامپ بود؛ چه در پرونده اپستین و چه در موضوع جنگ با ایران. دیدید که ترامپ چقدر علیه او صحبت کرد، هزینه هم کردند و در نهایت شکست خورد. سناتور «بیل کسیدی» هم همین چند روز قبل، به‌خاطر اینکه ترامپ حمایتش نکرد و مخالفش بود، شکست خورد و این نشان می‌داد که هنوز حزب جمهوری‌خواه، حزب ترامپ است و جمهوری‌خواهان هنوز از ترامپ حساب می‌برند. البته همان‌طور که عرض کردم، من این را انکار نمی‌کنم که به‌مرور جمهوری‌خواهان بیشتری به‌خاطر فشار رأی‌دهنده‌هایشان و افرادی که در حوزه انتخابیه‌شان هستند، به دموکرات‌ها بپیوندند؛ اما این یک روند تدریجی و کند است. این‌گونه نیست که الان ناگهان بگوییم یک انقلاب مثلاً در حزب جمهوری‌خواه صورت گرفته. اما طبیعتاً همچنان فشار افکار عمومی روزبه‌روز بیشتر می‌شود، عدم محبوبیت ترامپ روزبه‌روز بالاتر می‌رود و در نظرسنجی‌ها حتی به ۳۲ یا ۳۳ درصد هم رسیده. دموکرات‌ها هم طبیعتاً فشارشان را به ترامپ ادامه خواهند داد.»

منبع: فرهیختگان-علی ملکی