ناگلزمن از عرش تا فرش فقط در چند ماه

به گزارش مجله خبری نگار، در روز‌هایی که باید آرام‌ترین روز‌های تیم ملی آلمان باشد، روز‌هایی که یک مربی باید با تمرکز کامل آخرین انتخاب‌هایش را انجام دهد، ناگهان همه‌چیز برعکس شده است. یولیان ناگلزمن، مربی‌ای که قرار بود با انرژی جوانی‌اش تیم ملی را از بحران بیرون بکشد، حالا خودش در مرکز بحرانی تازه ایستاده؛ بحرانی که نه از زمین فوتبال، بلکه از تصمیم‌ها، حرف‌ها و اشتباه‌های ارتباطی او سرچشمه گرفته است.

چند ماه پیش، ناگلزمن در اوج محبوبیت بود. تیمش ۷ بازی پیاپی برده بود، رسانه‌ها از او به عنوان نماد نسل جدید مربیان یاد می‌کردند و هواداران امیدوار بودند که این بار، برخلاف سال‌های گذشته، تیم ملی با چهره‌ای تازه وارد جام جهانی شود. اما همه‌چیز از همان لحظه‌ای شروع به تغییر کرد که او تصمیم گرفت دربارهٔ انتخاب‌هایش صریح‌تر از همیشه حرف بزند. او گفته بود: «تصمیم‌هایی می‌گیرم که شاید خیلی‌ها درک نکنند.» و همین جمله، تبدیل شد به آغاز یک مسیر لغزنده.

اولین ضربه، ماجرای دروازه‌بان بود. بازگشت مانوئل نویر، آن هم بدون توضیح روشن، فضای تیم را ملتهب کرد. رسانه‌ها این موضوع را بزرگ کردند، بازیکنان سردرگم شدند و ناگلزمن به جای اینکه با یک توضیح شفاف بحران را جمع کند، با سکوت و ابهام، آتش را شعله‌ورتر کرد. او در یک برنامهٔ تلویزیونی ظاهر شد، اما هیچ حرف مشخصی نزد؛ نه دربارهٔ نویر، نه دربارهٔ بائومان، نه دربارهٔ فهرست اولیه. حتی گفت فهرست ۵۵ نفره را ندیده. همین جمله کافی بود تا اعتماد عمومی ترک بردارد.

در کنار این، خبر‌های غیررسمی دربارهٔ دعوت‌شدن یا خط‌خوردن بازیکنان یکی پس از دیگری به رسانه‌ها درز کرد. چیزی که در فوتبال آلمان تقریباً بی‌سابقه است. فدراسیون ناراضی بود، بازیکنان نگران بودند و هواداران احساس می‌کردند تیم ملی در آستانهٔ یک تورنمنت بزرگ، بیش از حد بی‌نظم شده است.

اما این فقط بخشی از ماجرا بود. ناگلزمن در هفته‌های اخیر چند تصمیم عجیب دیگر هم گرفت؛ از تغییر ناگهانی نقش کیمیش، تا اظهارنظر‌های متناقض دربارهٔ گورتسکا و پاولوویچ، تا ماجرای عجیب دنیز اونداو. هر بار که او تلاش کرد توضیح بدهد، فقط پیچیدگی‌ها بیشتر شد. هر بار که خواست شفاف باشد، ابهام تازه‌ای ایجاد کرد.

این روند باعث شد محبوبیت او که زمانی در اوج بود، ناگهان سقوط کند. همان هوادارانی که چند ماه پیش از او دفاع می‌کردند، حالا با تردید به او نگاه می‌کنند. کارشناسانی که زمانی از او حمایت می‌کردند، حالا انتقاد می‌کنند. حتی چهره‌هایی مثل اولی هوینس هم به صف منتقدان پیوسته‌اند.

این سقوط، سقوط یک تیم نیست؛ سقوط یک تصویر است. تصویر مربی‌ای که قرار بود آیندهٔ فوتبال آلمان باشد، اما حالا در آستانهٔ جام جهانی، با مجموعه‌ای از اشتباهات کوچک و بزرگ، خودش را در موقعیتی قرار داده که هر تصمیمش زیر ذره‌بین است. حتی هفت برد پیاپی هم نتوانسته این فضای سنگین را تغییر دهد.

چند هفته مانده به اولین بازی، نه شور و شوقی دیده می‌شود، نه امیدی که معمولاً قبل از یک تورنمنت بزرگ وجود دارد. ناگلزمن حالا باید در زمانی بسیار کوتاه، هم تیمش را آماده کند و هم اعتماد از دست‌رفته را برگرداند. کاری که شاید سخت‌تر از هر مسابقه‌ای باشد که در زمین فوتبال تجربه کرده.

این روزها، تیم ملی آلمان بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد. اما آرامش، چیزی است که ناگلزمان با تصمیم‌هایش از دست داده؛ و حالا باید دید آیا او می‌تواند از این سقوط ناگهانی عبور کند، یا این جام جهانی هم تبدیل می‌شود به یکی دیگر از فصل‌های تلخ فوتبال آلمان.