نگاهی به روایت «تنگه ابوقریب»، اثر بهرام توکلی

وقتی به ایستادگی و مقامات فکر می‌کنید، در سینمای ایران و از میان فیلم‌های جنگی چه ترجمان بصری‌ای برای این مفاهیم به ذهنتان متبادر می‌شود؟

به گزارش مجله خبری نگار، تنگه‌ابوقریب (۱۳۹۷) ساخته بهرام توکلی از آخرین محصولات سینمای جنگی ایران در روایت سینمایی مقاومت گروهی از رزمندگان ایرانی در تاریخ دفاع مقدس است. فیلم توکلی داستان ایستادگی گردان عمار یاسر از لشکر ۲۷محمد رسول‌الله (ص) در برابر یورش ارتش بعثی برای حفظ تنگه ابوقریب در منطقه استراتژیک دهلران است.

التهاب این مقاومت و اهمیت این ایستادگی وقتی دوچندان می‌شود که در آخرین روز‌های جنگ روی‌داده. انگار همه آن چیزی که در طول ۸ سال جنگ روی داد اکنون به این مقاومت وابسته شده. هر عقب‌نشینی انگار باختن قافیه همه جنگ است و هر شکستی به‌معنای شکست همه جنگ.

«تنگه ابوقریب» با تمهیداتی روایی و فنی به اثر منحصر به فردی از روایت جنگی در سینمای ایران تبدیل شده که مهم‌ترین دلیل ممتاز بودن آن عبور از روایت‌های رایج و الگو‌های متداول زیرگونه عملیاتی در ایران است. بدون شک اگر مولف اصلی هر فیلم را تهیه‌کننده آن بدانیم، عزم سعید ملکان را برای روایتی متمایز از مقاومت در آخرین روز‌های جنگ باید ستایش کنیم.

«تنگه ابوقریب» قرابت قابل توجهی با فیلم دیگری از سینمای جنگی ایران دارد: «پرواز درشب» ساخته شادروان رسول ملاقلی‌پور. گردان عمار یاسر و حمیدرضا آذرنگ / خلیل به‌عنوان فرمانده همچون گردان کمیل و شادروان فرج‌الله سلحشور/ مهدی نریمان. هردو در محاصره. هر دو تشنه؛ و هردو ایستاده در برابر دشمن. گردان کمیل همچون گردان عمار به قول مهدی نریمان هنوز زنده است.

تصویری که از مقاومت و ایستادگی در این فیلم‌ها نشان داده شده هم وجهی انسانی دارد و هم وجهی قهرمانانه و حماسی. وجه انسانی‌اش بر آنچه انسان‌ها در راه باورهایشان قربانی می‌کنند و البته مناسباتشان با یکدیگر معنا می‌یابد و وجه قهرمانانه و حماسی‌اش در خود عمل ایستادگی.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری