مرقومه‌ای درباره‌ی ظرفیت‌های ۳۰میلیون جانفدا

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان-مصطفی هاشمی‌نسب: بسیار بعید و کمیاب است ایرانی فهیم و وطن‌دوستی که تاکنون خود را به رستاخیز شبانه ایرانیان نرسانده باشد و با چشمان خود حضور گسترده انواع و اقسام گرایش‌ها، تفکرها، قیافه‌ها، پوشش‌ها، شعار‌ها و... را در میدان دفاع از مام میهن ندیده باشد. اتفاقی که حاصل اتفاق ایرانیان است و با تکیه به آن می‌توان همه‌ی قله‌های سربلندی جهان را فتح نمود.

آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت

حالا و برابر اعلام رسمی، بخشی از آنها که بیش از ۳۰میلیون نفرند، در پویش جانفدا ثبت نام کرده‌اند. پویشی که برای اعلام آمادگی مردم ایران جهت نقش‌آفرینی مؤثر در مقابله با دشمن آمریکایی-صهیونیستی و دفاع از ایران اسلامی راه‌اندازی شده است.

به نظر می‌رسد به دلایل مختلف، فدائیان ایران از این عدد بیشترند. از جمله اینکه باید افراد زیر دوازده سال، کسانی که دسترسی به موبایل ندارند، کسانی که مهارت انجام فرآیند ثبت نام را ندارند (عمدتاً سالمندان) و کسانی که به هر علتی [اگرچه بی‌حالی]موفق به این کار نشده‌اند را به این عدد اضافه کرد.

با این ملاحظات عدد داوطلبان جانفشانی برای میهن به حدود نیمی از جمعیت ایران عزیز، یعنی تقریباً ۴۵میلیون نفر می‌رسد.

این عدد جان‌نثار از خود گذشته خیلی عدد بزرگ و برای یک کشور خیلی سرمایه‌ی ارزشمند و قابل توجهی است. دریای خروشانی از انسان‌های وطن‌دوست که فارغ از تفاوت‌ها و تمایزهایشان [که خاصیت جامعه سالم و پویاست]حول مفهوم مقدس «میهن» جوشش گرفته و می‌تواند منشأ خیلی از تحولات چشمگیر، کار‌های بزرگ و جهش‌های قابل توجه باشد. کار‌هایی که حتماً از جان دادن برای ایران آسان‌تر، در دسترس‌تر و چه بسا در این شرایط موثرتر باشد!

با این حال فرض را بر همان ۳۰میلیون نفر ثبت نام کرده می‌گذاریم و تنها به عنوان یک تلنگر با چند مثال ساده به این می‌پردازیم که چگونه می‌توان از «بعثت الهی مردم» بیشترین ثمره را برای ایران و ایرانیان به ارمغان آورد. فرض کنید ۳۰میلیون نفر شروع کنند به کنترل بیشتر و دقیق‌تر مصرف آب و تنها روزی یک لیتر از آب مصرفی خود بکاهند. همین یک قلم می‌شود روزی سی میلیون لیتر صرفه‌جویی در مصرف آب، آن هم برای کشوری که یکی از بحران‌های جاری و جدی‌اش بحران کمبود آب است.

حالا این مدل را برای سایر حامل‌های انرژی، برای مواد غذایی و برای... تصور کنید. حاصل، برای کشوری، چون ایران با تنوع و غنای کم‌نظیر سرمایه‌های طبیعی و متأسفانه در عین حال مبتلا به اسراف و هدررفت گسترده‌ی منابع بی‌شک معجزه آساست! یا فرض کنید ۳۰میلیون نفر در کمپین‌ها و طرح‌های زیست‌محیطی ملی [که از الزامات و اولویت‌های فوری و حیاتی ایران است]مسئولانه مشارکت کنند. مثالش خیلی دم‌دستی است، اما تصور کنید تنها در یک اقدام و با برنامه‌ریزی نه‌چندان دشوار در طول یک سال ۳۰میلیون اصله نهال در اقلیم رو به خشکی کشور کاشته و حدود ۳۰هزار هکتار جنگل کاری شود!

یا فرض کنید ۳۰میلیون نفر به صورت سازمان یافته و هوشمند و متناسب با مهارت، تخصص و ظرفیتشان در حوزه خدمات عام‌المنفعه فعال شوند و حاضر باشند در طول سال، تنها ۳روز از وقت خود را به برنامه‌های جهادی بپردازند. می‌دانید در سایه این جهاد میلیونی چه حجمی از آبادانی و رفاه به ارمغان خواهد آمد و چه ظرفیت عظیم و مبارکی از صمیمیت، همدلی و همبستگی اجتماعی شکل می‌گیرد؟

یا فرض کنید ۳۰میلیون ایرانی درطول ماه تنها ۲ساعت از وقت خود را به صورت هدفمند برای حل مسئله‌ای یا رفع مشکلی از محل سکونت خود (روستا، محله، شهر و...) اختصاص دهند. این در ابعاد ملی یعنی ماهی ۲/۵میلیون نفر-روز و در ابعاد روستایی ۱۰۰۰نفری [بافرض مشارکت یک سوم از جمعیت آن]یعنی ماهی ۲۸نفر-روز نیروی داوطلب پای‌کار!

یا فرض کنید ۳۰میلیون نفر در گوشه و کنار کشور حاضر باشند روزی ۱۰هزار تومان برای پروژه‌ای عمرانی که مطابق نیاز و بر اساس رأی و نظر آنها در شهرشان احداث می‌شود کنار بگذارند. همین ۱۰هزار تومان ناقابل برای یک شهر ۱۰۰ هزار نفری [با فرض مشارکت یک سوم از جمعیت آن]می‌شود پروژه‌ای به ارزش بیش از ۱۲۰میلیارد تومان و مجموعا برای کشور می‌شود نزدیک به ۱۱۰همت عمران و آبادی!

درباره الزامات، ملاحظات و مدل‌های بهره‌برداری از چنین ظرفیت گسترده عمومی با استفاده از تجربه‌های متراکم و ارزشمند [موفق و ناموفق]کسب شده در طول چهل و هفت سال پس از انقلاب خیلی می‌شود حرف زد. این مرقومه حاصل ساعتی بلندبلند خیال کردن من بود! گمان‌هایی که تحقق آنها در عالم واقع این روز‌های جامعه ما اصلاً دور از دسترس نیست؛ به شرط آنکه به قدرت بسیج عمومی ایمانی دوباره بیاوریم، قدر این فرصت طلایی و کم‌نظیر را بدانیم و فارغ از سلایق شخصی و گروهی و با نگاهی ملی، فراگیر، روادارانه و تسهیل‌گرانه برای بهره‌مندی از آن برنامه‌ریزی کنیم.