آرسنال یا من‌سیتی؛ کدام به جام بوسه می‌زنند؟

در دو بازی اخیر جام حذفی و لیگ برتر، یک تصویر روشن از تفاوت دو مدعی قهرمانی شکل گرفت؛ تصویری که نه از دل آمار، بلکه از دل رفتار تیم‌ها بیرون می‌آید.

به گزارش مجله خبری نگار، در دو بازی اخیر جام حذفی و لیگ برتر، یک تصویر روشن از تفاوت دو مدعی قهرمانی شکل گرفت؛ تصویری که نه از دل آمار، بلکه از دل رفتار تیم‌ها بیرون می‌آید. منچسترسیتی در جام حذفی با تیم دومش مقابل ساوتهمپتون تا آستانه حذف رفت، اما حتی در لحظه‌های سخت هم آرامش داشت؛ آرامشی که از سال‌ها قهرمانی و تجربه می‌آید. بازی را دو بر یک بردند، با گل‌های دوکو و نیکو گونزالس و دوباره نشان دادند که حتی وقتی نیمکت‌نشین‌ها در زمین‌اند، ساختار تیم فرو نمی‌ریزد. این همان چیزی است که گواردیولا سال‌ها ساخته؛ تیمی که حتی وقتی می‌لرزد، نمی‌ترسد.

در سوی دیگر، آرسنال در لیگ با تیم اصلی‌اش مقابل نیوکاسل یک بر صفر برد، اما بردش بوی اضطراب می‌داد. گل زودهنگام ابرچی اِزه تیم را به صدر برگرداند، اما بعد از آن، آرسنال دوباره همان تیم مرددی شد که توپ را می‌گیرد، اما نمی‌داند با آن چه کند. نیوکاسل چند بار نزدیک شد، وسط زمین را گرفت و آرسنال هر بار عقب نشست. این تیم هنوز نمی‌داند چطور باید مثل یک صدرنشین بازی کند؛ هنوز هر امتیاز برایش شبیه یک امتحان است، نه یک قدم طبیعی در مسیر قهرمانی.

تضاد این دو بازی، تضاد دو مسیر است. سیتی دنبال سه‌گانه است و حتی با تیم دومش هم شبیه تیمی بازی می‌کند که می‌داند آخر فصل کجا می‌ایستد. آرسنال دنبال پایان یک انتظار ۲۲ ساله است و حتی با تیم اولش هم شبیه تیمی بازی می‌کند که از آینده‌اش مطمئن نیست. سیتی در نیمه‌نهایی جام حذفی با یک ضربه از مرز سقوط برگشت، اما هیچ‌وقت وحشت نکرد. آرسنال در لیگ برتر با یک گل زودهنگام صدر را پس گرفت، اما تا آخر بازی لرزید.

این دو بازی کنار هم یک حقیقت ساده را یادآوری می‌کنند: قهرمانی فقط به کیفیت بازیکنان ربط ندارد؛ به وزن روانی تیم هم ربط دارد. سیتی این وزن را سال‌هاست حمل می‌کند. آرسنال هنوز دارد یاد می‌گیرد چطور باید آن را بلند کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری