امیرحسین قیاسی بالاخره از غار بیرون آمد؛ اینترنت می‌خواهم!

به گزارش مجله خبری نگار، امیرحسین قیاسی، مجری و کمدینی که با «خندوانه» شناخته شد و برنامه‌های پلتفرمی‌اش محبوبیتی کسب کرد، جایزه بهترین مجری سال جشن حافظ را هم به خانه برد. اما این روز‌ها که همه از اتحاد، همدلی و اقتدار ایران و ایرانی سخن می‌گویند، بحث اصلی او درباره «سیم کارت سفید» و «وی‌پی‌ان گیگی» است. نه خبری از واکنش به میناب، شهادت کودکان و همدردی با آسیب‌دیدگان جنگ هست و نه اشاره‌ای به وضعیت مردم در بحران. آیا همه با سیم کارت سفید و وی‌پی‌ان واکنش نشان داده‌اند؟

در همین حال، هنرمندان شناخته‌شده‌ای مثل پرویز پرستویی، مجید مجیدی، پردیس احمدیه، مهران غفوریان، نعیمه نظام‌دوست، محیا دهقانی، هدایت هاشمی، مجید واشقانی، علیرضا کمالی و مستندساز شناخته‌شده جواد قارایی با حضور در رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و میادین عملی مانند هلال احمر، آتش‌نشانی، مراکز بهداشتی و بازسازی خانه‌ها، همدردی و همراهی خود را نشان دادند. برخی با گفت‌و‌گو با رسانه‌ها، برخی با پست و استوری و برخی با اختصاص بخشی از دستمزد و زمانشان برای بازسازی و کمک به آسیب‌دیدگان.

قیاسی که تازه به دنیای سلبریتی‌ها پا گذاشته، حالا با بهانه‌های سیم کارت و اینترنت محدود، فعالیتش در اینستاگرام را مشروط می‌کند. به نظر می‌رسد مطالبه‌گری او در شرایط فعلی، بیشتر بهانه‌ای برای دیده شدن است تا همدلی واقعی. همان‌طور که پرویز پرستویی می‌گوید: «اعتراض‌ها برای بعد است، الان باید برای اقتدار ایران تلاش کنیم.» این شفافیت نشان می‌دهد حضور هنرمند در بحران مسئولیت و عمل است، نه صرفاً پست گذاشتن در شبکه‌ها.

از این حرف‌ها اینترنت حق همه ماست، اما آیا واقعاً الان زمان مطالبه‌گری است یا زمان همدلی، اتحاد و حمایت از مردم است؟ واقعا باید تریبون رسانه‌های معاند فارسی زبان نشویم و همچون علیرضا کمالی، بخشی از دستمزد خود را به بازسازی خانه‌های آسیب‌دیدگان اختصاص دهیم یا اقدامات عملی برای همدلی انجام دهیم.

هنرمند واقعی، مثل محسن چاووشی یا علیرضا کمالی، در لحظات حساس خودجوش عمل می‌کنند؛ بدون تبلیغ و جنجال، موج همدلی ایجاد می‌کنند و حداقل با احترام به کودکان آسیب‌دیده، حضورشان معنی‌دار می‌شود. شوخی‌ها و کنایه‌های قیاسی در گذشته مخاطبان را می‌خنداند، اما امروز همان شوخی‌ها وقتی با سکوت در بحران ترکیب می‌شوند، تبدیل به نشانه‌ای از بی‌توجهی می‌شوند.

حتی برخی مخاطبان که گفته بودند اینترنت ندارند، با دیدن استوری‌ها و پست‌ها، بازدید کرده‌اند؛ پس مسئله «نبود اینترنت» دیگر توجیهی مضحک است. هنرمندان خارجی و سیاستمداران جهان برای کودکان میناب واکنش نشان می‌دهند، در حالی که برخی چهره‌های داخلی بعد از یک دوره طولانی سکوت تازه پرچم ایران را به یاد می‌آورند.

بعد از ۴۸ روز سکوت در برابر فجایع میناب و ناو دنا، واکنش امیرحسین قیاسی که به جای همدردی، به قطعی اینترنت اعتراض کرده، برای مخاطبان تلنگر بزرگی بود. تجربه نزدیک به ۵۰ شب اخیر نشان می‌دهد که مرز میان سکوت و ایستادگی روشن و غیرقابل ابهام است. حضور واقعی و مسئولانه در لحظات حساس، بالاترین تعهد به وطن است و هر سکوت یا موضع‌گیری معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند.