چلسی همچنان حسرت جدایی مارسکا را می‌خورد

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: انزو مارسکا در حالی روز‌های آرامش را در سواحل مالدیو می‌گذراند که هر نگاهش به آب‌های بی‌پایان، یادآور آشوبی است که پشت سر گذاشته؛ آشوبی به نام چلسی. شکست‌های پیاپی برابر نیوکاسل، اورتون و پاریس، اختلافات عجیب دربارهٔ «احترام به توپ» و زمزمه‌های جدایی بازیکنان کلیدی، استمفوردبریج را به میدان جنگی تبدیل کرده بود که خروج از آن برای هر مربی نعمتی به‌نظر می‌رسید. اما مارسکا مربی‌ای نیست که در آرامش بماند. او در همان پیام کوتاهش روشن کرد که این استراحت فقط فرصتی برای تجدید قواست؛ فرصتی پیش از ورود به چالشی بزرگ‌تر؛ و هر روز که می‌گذرد، نشانه‌ها بیشتر می‌شود که آن چالش، نیمکت منچسترسیتی است؛ جایی که او سال‌ها کنار پپ گواردیولا رشد کرد و اعتبار یافت.

جدایی ناگهانی مارسکا از چلسی در آغاز سال جدید، تنها نتیجهٔ افت نتایج یا اختلاف با تیم پزشکی نبود. گزارش‌ها از دیدار‌های او با مدیران سیتی و علاقه‌اش به جانشینی گواردیولا، نقش مهمی در این پایان داشتند. از بیرون، او مربی‌ای عصبی و سخت‌گیر به‌نظر می‌رسید که باشگاه‌ها باید از او دوری کنند، اما سه ماه گذشته تصویری متفاوت ساخته است؛ تصویری از مربی‌ای که نظم، هویت و انسجام می‌آورد و حالا بیش از هر زمان دیگری گزینه‌ای جدی برای هدایت سیتی به‌نظر می‌رسد.

واکنش بازیکنان چلسی پس از جدایی او نشان داد که اثرش در رختکن عمیق بوده است. ۸ بازیکن بلافاصله پیام خداحافظی منتشر کردند و پدرو نتو با شگفتی از تصمیم باشگاه گفت. اما مهم‌تر از همه، سخنان انزو فرناندز پس از شکست سنگین برابر پاریس بود؛ جایی که او آشکارا گفت جدایی مارسکا «به‌شدت به تیم ضربه زد» و هویت و نظم تیم را از بین برد. مارک کوکوریا نیز او را «مهم‌ترین مربی دورانش در چلسی» خواند و گفت بازیکنان برای مربی‌ای که چنین اعتماد و ساختاری می‌دهد، حاضرند جان بدهند. این سخنان تنها نوستالژی نبود؛ بازتاب واقعیتی بود که در نتایج هم دیده می‌شد.

مارسکا در ۱۸ ماه حضورش، چلسی را از رتبهٔ دوازدهم به چهارم رساند، قهرمانی اروپا را با تیم دومش به‌دست آورد و در جام باشگاه‌های جهان پاریس را با سه گل در هم کوبید. هرچند شکست‌های تلخی هم داشت، اما تیمش در بسیاری از مقاطع در مسیر ساختن چیزی پایدار بود. پس از او، لیام روزنیور در لیگ کمی بهتر نتیجه گرفته، اما فروپاشی برابر پاریس، اشتباهات عجیب در انتخاب دروازه‌بان و حاشیه‌های رسانه‌ای، نشان داد که تیم ثبات گذشته را ندارد.

در این میان، تنها باشگاهی که از نبود مارسکا رنج نمی‌برد، همان جایی است که او بیشترین رشد را داشت؛ منچسترسیتی. اما اگر گواردیولا پس از یک دهه کنار برود، سیتی نیز وارد ناشناخته‌ای می‌شود که نیاز به جانشینی آشنا با فلسفهٔ باشگاه دارد. مربی‌ای که کنار گواردیولا ایستاده، همان سبک را می‌شناسد و در مسیر‌های مستقل نیز موفق بوده، نقطهٔ شروعی مطمئن برای دوران پس از اوست. مارسکا شاید هنوز در کنار اقیانوس باشد، اما موج بعدی فوتبال انگلستان به‌زودی او را دوباره به دل هیاهو خواهد کشاند.