هشدار بی‌پرده رهبری به رسانه‌ها

به گزارش مجله خبری نگار، وقتی رهبر انقلاب از «کمک نکردن به عملیات رسانه‌ای دشمن» سخن می‌گویند، با نقشه راه حرفه‌ای طرفیم!

یعنی از این لحظه به بعد، هیچ خبر، هیچ تیتر و هیچ تحلیلی خنثی نیست و هر کدام یا در امتداد این فرمان یا خارج از آن تعریف می‌شود.

مسئله دیگر این نیست که دشمن چه می‌گوید، چه می‌سازد و چه پمپاژ می‌کند، مسئله این است که ما، در چرخه بازنشر و بازتعریف، چقدر به او ضریب اثر می‌دهیم.

گاهی دشمن فقط جرقه می‌زند، اما این ماییم که با بی‌دقتی، آن را به آتش تبدیل می‌کنیم.

در جنگ نظامی، یک اصل بدیهی وجود دارد و آن اینکه، هیچ رزمنده‌ای حتی در سخت‌ترین شرایط مختصات خودی را لو نمی‌دهد.

اما در جنگ رسانه‌ای، خطا ممکن است از همین‌جا شروع شود، مثلا هنگامی که یک تیتر هیجانی، یک تحلیل شتاب‌زده یا یک برجسته‌سازی بی‌محاسبه، ناگهان تبدیل به همان مختصاتی شود که دشمن برای هدف‌گیری نیاز دارد.

واقعیت تلخ این است که گاهی بخشی از موفقیت عملیات رسانه‌ای دشمن، نه از قدرت او، بلکه از سهل‌انگاری ما تغذیه می‌کند و ما نقطه اصابت را دقیق‌تر می‌کنیم!

مسئله قابل توجه این است که دشمن در این میدان، لزوماً خبر دروغ تولید نمی‌کند بلکه با مهندسی روایت، همان واقعیت‌ها را طوری کنار هم می‌چیند که نتیجه‌اش ناامیدی، بی‌اعتمادی و گسست اجتماعی باشد.

حالا اگر رسانه داخلی، بدون توجه به این زمین بازی، صرفاً بر طبل ضعف‌ها بکوبد، چه اتفاقی می‌افتد؟

پاسخ کاملا روشن است، ناخواسته در زمین طراحی‌شده دشمن بازی می‌کند!

این‌جا یک سوءبرداشت رایج ممکن است رخ دهد. پرهیز از برجسته‌سازی نقاط ضعف، به معنای تعطیلی نقد نیست. اتفاقاً رسانه مسئول، نقد را عمیق‌تر و حرفه‌ای‌تر انجام می‌دهد. تفاوت در این است که نقدِ مسئولانه، مسئله را برای «حل شدن» روایت می‌کند، اما ضعف‌نماییِ مکرر، مسئله را برای «بزرگ‌تر شدن» بازتولید می‌کند.

در اولی، مخاطب به اصلاح امیدوار می‌شود، اما در دومی، به بن‌بست باور پیدا می‌کند.

حواسمان به کلیدواژه مهم پیام نوروزی رهبر معظم انقلاب اسلامی یعنی «سهل‌انگاری» باشد، زیرا این واژه ساده، یکی از خطرناک‌ترین وضعیت‌های رسانه‌ای را توصیف می‌کند.

این کلیدواژه یعنی رسانه یا فعال رسانه‌ای، نه از روی سوءنیت، بلکه از روی شتاب، رقابت یا هیجان، محتوایی منتشر می‌کند که دقیقاً در راستای هدف‌گذاری دشمن قرار می‌گیرد.

امروز سرعت، تبدیل به ارزش کاذب شده و «اول بودن» جای «درست بودن» را گرفته است، اما در جنگ شناختی، هر خبر نادقیق، هر تیتر هیجانی و هر تحلیل سطحی، می‌تواند یک شکاف کوچک را به یک گسل اجتماعی تبدیل کند.

در این میان، وحدت ملی یک دارایی راهبردی است. همان‌طور که امنیت مرز‌ها نیازمند مراقبت است، امنیت ذهن جامعه هم نیازمند انضباط رسانه‌ای است. اگر این انضباط نباشد، حتی دقیق‌ترین گزارش‌ها هم می‌توانند در یک پازل بزرگ‌تر، به تضعیف انسجام ملی منجر شوند.