خلاقیت یک تیک تاکر چینی در ساخت یک چتر پرنده، بدون نیاز به حمل!

یک یوتیوبر خلاق با طراحی چتری پرنده و خودران، ایده‌ای قدیمی را به واقعیت نزدیک کرده است؛ چتری که بدون نیاز به دست، بالای سر کاربر حرکت می‌کند و او را از باران محافظت می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار،فرخنده رفائی:یک یوتیوبر خلاق با طراحی چتری پرنده و خودران، ایده‌ای قدیمی را به واقعیت نزدیک کرده است؛ چتری که بدون نیاز به دست، بالای سر کاربر حرکت می‌کند و او را از باران محافظت می‌کند.

نگه داشتن چتری در دست گرچه شما را از باران و آفتاب شدید محافظت می‌کند، اما همیشه یک دست‌تان را مشغول نگه می‌دارد و نمی‌توانید با آن دست کار دیگری انجام دهید. حالا «جان شو»، یوتیوبر و سازنده کانال «I Build Stuff»، با ساخت یک چتر پرنده خودکار تلاش کرده این مشکل ساده، اما فراگیر را با کمک فناوری حل کند.

به گزارش نیواطلس، جان شو نخستین نسخه چتر پرنده خود را در سال ۲۰۲۴ معرفی کرد؛ چتری که با استفاده از یک پهپاد چهارملخه دست‌ساز در هوا معلق می‌ماند و تصویری شبیه فیلم‌های علمی‌–‌تخیلی ایجاد می‌کرد. با وجود جذابیت بصری، این نسخه یک ایراد اساسی داشت: برای هدایت آن باید از کنترل دستی استفاده می‌شد؛ موضوعی که به‌سرعت از سوی کاربران یوتیوب مورد انتقاد قرار گرفت. بسیاری این پروژه را «نمایشی، اما غیرکاربردی» توصیف کردند.

همین بازخورد‌ها باعث شد «شو» دو سال روی طراحی نسخه‌ای کاملا خودران از این چتر تمرکز کند؛ چتری که بتواند به‌صورت هوشمند کاربر را دنبال کند. تلاش‌های اولیه با استفاده از GPS به دلیل دقت پایین موفقیت‌آمیز نبود و طراحی سازه‌ای تاشو برای چتر و پهپاد، چالش‌های مهندسی پروژه را دوچندان کرد.

نقطه عطف این تلاش‌ها زمانی بود که شو از دوربین‌های زمان‌پرواز استفاده کرد؛ حسگر‌هایی که با اندازه‌گیری عمق، امکان شناسایی و تعقیب کاربر را حتی در محیط‌های کم‌نور فراهم می‌کنند. هرچند این سیستم هنوز کاملا بی‌نقص نیست و چتر همیشه دقیقا بالای سر فرد قرار نمی‌گیرد، اما عملکرد آن به‌قدری پایدار شده که پروژه را از یک ایده نمایشی به نمونه‌ای کاربردی نزدیک کرده است.

با این حال، چتر پرنده همچنان با محدودیت‌هایی روبه‌روست؛ از جمله تأثیر باد و باران شدید بر پایداری پهپاد، عمر کوتاه باتری، سر و صدای موتور و مسائل ایمنی در فضا‌های عمومی. خود جان شو نیز تأکید می‌کند که هدفش تولید انبوه نبوده، بلکه این پروژه را نمادی از آینده ابزار‌های خودکار می‌داند؛ آینده‌ای که در آن فناوری، خود را با انسان تطبیق می‌دهد. چتر پرنده شاید جایگزین چتر‌های سنتی نشود، اما یادآور این واقعیت است که حتی ساده‌ترین وسایل روزمره هم می‌توانند با نوآوری، معنایی تازه پیدا کنند.