مواد شیمیایی موجود در محصولات روزمره، خطر ابتلا به بیماری‌های عصبی جدی را دو برابر می‌کنند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان سوئدی، پس از تجزیه و تحلیل نمونه‌های خون صد‌ها شرکت‌کننده، به این نتیجه رسیدند که افرادی که غلظت بالایی از مواد شیمیایی پرفلوئوروکتان سولفونیک اسید (PFOS) و پلی‌کلرینه بی‌فنیل‌ها (PCBs) - که در بسیاری از محصولات روزمره یافت می‌شود - دارند، دو برابر بیشتر از افرادی که کمترین غلظت را دارند، در معرض ابتلا به این بیماری عصبی خودایمنی هستند.

این یافته‌ها یک بیماری جدید را به فهرست بیماری‌های مرتبط با این ترکیبات صنعتی اضافه می‌کند، ترکیباتی که برای مقاومت در برابر آب و چربی طراحی شده‌اند و بدون تجزیه شدن، سال‌ها در محیط زیست و بدن انسان تجمع می‌یابند.

این مطالعه همچنین لایه دیگری از پیچیدگی را آشکار می‌کند، زیرا محققان یک تعامل غیرمنتظره بین عوامل ژنتیکی و آلاینده‌های شیمیایی پیدا کردند که می‌تواند درک ما از علل بیماری‌های خودایمنی را تغییر دهد.

در زمانی که آزمایش‌ها وجود این مواد را در خون اکثر مردم در بسیاری از کشور‌ها نشان می‌دهد، این مطالعه به عنوان یادآوری آشکاری از پیامد‌های انقلاب شیمیایی که زندگی روزمره ما را تغییر داده است، برجسته می‌شود و دری را به روی سوالات فوری در مورد چگونگی محافظت از سلامت عمومی در جهانی که سموم در همه چیز، از آب آشامیدنی گرفته تا بسته‌بندی مواد غذایی، نفوذ کرده‌اند، می‌گشاید.

این مطالعه که توسط محقق کیم کولتما رهبری می‌شد، بر اساس تجزیه و تحلیل نمونه‌های خون ۹۰۰ بیمار که به تازگی به بیماری‌ام‌اس مبتلا شده بودند و مقایسه آنها با افراد سالم انجام شد.

این بیماری خودایمنی مزمن به سیستم عصبی مرکزی حمله می‌کند و منجر به علائمی از بی‌حسی و مشکلات راه رفتن گرفته تا خستگی شدید می‌شود.

نتایج نشان داد که حتی پس از در نظر گرفتن عوامل خطر ژنتیکی و سبک زندگی شناخته شده، ارتباط قوی بین قرار گرفتن در معرض تجمعی این مواد شیمیایی و افزایش احتمال ابتلا به بیماری وجود دارد. نکته قابل توجه این است که این تحقیق، تعامل پیچیده ژن-محیط را کشف کرد و دریافت افرادی که حامل یک نوع ژن هستند که قبلاً تصور می‌شد خطر را کاهش می‌دهد، در صورت قرار گرفتن در معرض سطوح بالای PFOS، در واقع بیشتر مستعد ابتلا به این بیماری هستند.

این یافته‌ها در یک زمینه وسیع‌تر تعجب‌آور نیستند، زیرا تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که چگونه این «مواد شیمیایی ابدی» می‌توانند تعادل سیستم ایمنی را مختل کنند، چه با تضعیف آن و چه با تحریک بیش از حد آن، و در را برای بیماری‌های خودایمنی مختلف مانند لوپوس و آرتریت باز کنند.

مشکل عمیق‌تر در ماهیت این مواد نهفته است که به راحتی تجزیه نمی‌شوند. آنها سال‌ها در محیط زیست - و در بدن ما - باقی می‌مانند، و به همین دلیل است که PCB ها، که از سال ۱۹۷۹ ممنوع شده‌اند، هنوز هم تأثیر دارند.

چالش واقعی در پراکندگی تقریباً جهانی این مواد نهفته است، و مطالعات نشان می‌دهد که بیشتر جمعیت ایالات متحده - از جمله نوزادان - مقادیر قابل اندازه‌گیری از این مواد را در خون خود دارند.

در مواجهه با این واقعیت، متخصصان توصیه‌های عملی برای کاهش مواجهه با این مواد ارائه می‌دهند، از جمله فیلتر کردن آب آشامیدنی، اجتناب از ظروف نچسب برای پخت و پز، محدود کردن مصرف غذا‌های بسته‌بندی شده در بسته‌بندی‌های مقاوم در برابر چربی و جستجوی محصولاتی با برچسب «بدون PFAS».

در حالی که فهرست رو به رشد خطرات سلامتی، نیاز فوری به تنظیم سختگیرانه‌تر جهانی این مواد را برجسته می‌کند، این مطالعه به عنوان یک زنگ خطر دیگر عمل می‌کند و به ما یادآوری می‌کند که پیامد‌های سلامتی انقلاب شیمیایی صنعتی ممکن است عمیق‌تر و گسترده‌تر از آن چیزی باشد که تصور می‌کردیم، و درک تعامل پیچیده بین سموم محیطی و کد ژنتیکی بدن ما، کلید حفظ سلامت در قرن بیست و یکم است.

منبع: نیویورک پست