نورولوژی: پنج علامت هشدار دهنده بیماری‌ام اس شناسایی شد

به گزارش مجله خبری نگار، چه می‌شود اگر مکانیسم‌های بیولوژیکی که باعث بیماری‌ام‌اس می‌شوند، سال‌ها قبل از تشخیص بالینی فعال شده باشند؟ این چیزی است که تیمی از موسسه مغز پاریس در یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله نورولوژی پیشنهاد می‌دهد.

محققان نشان می‌دهند که در سطح جمعیت، بروز اختلالاتی مانند افسردگی، یبوست و عفونت‌های دستگاه ادراری با تشخیص بیماری‌ام‌اس پنج سال بعد مرتبط است. این یافته‌ها مرحله‌ی پیش‌درآمد بیماری را مشخص می‌کنند، اما در این مرحله، امکان توسعه‌ی یک روش تشخیص زودهنگام را فراهم نمی‌کنند.

مولتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری عصبی است که در آن سیستم ایمنی به میلین، غلاف محافظ فیبر‌های عصبی که نقش مهمی در انتقال تکانه‌های عصبی بین مغز و اندام‌های محیطی دارد، حمله می‌کند. در فرانسه، ۱۲۰،۰۰۰ نفر از بیماری‌ام‌اس رنج می‌برند و درمان آن در طول ده سال گذشته به طور قابل توجهی بهبود یافته است. متأسفانه، هنوز هیچ درمانی وجود ندارد و هیچ راه حل درمانی برای ۱۵٪ از بیماران مبتلا به نوع پیشرونده وجود ندارد.

پروفسور سلین لوپره از موسسه مغز پاریس می‌گوید: «یکی از چالش‌های اصلی در بیماری‌ام‌اس این است که ما همبستگی دقیقی بین شدت آسیب عصبی و علائم بیماران نمی‌بینیم. این امر به طور قابل توجهی توانایی ما را در پیش‌بینی روند بیماری محدود می‌کند.» «چالش امروز، تشخیص بیماری در اسرع وقت، مدت‌ها قبل از اینکه ضایعات در MRI قابل مشاهده شوند، به امید به تأخیر انداختن شروع ناتوانی است.»

مطالعات متعددی تاکنون نشان داده‌اند که برخی از بیماران تا ده سال قبل از تشخیص، علائم خفیفی را تجربه کرده‌اند. این پدیده هنوز در مقیاس جمعیتی برای تعیین دقیق "مرحله پیش‌آگهی"‌ام‌اس، دوره‌ای که طی آن بیماری بدون تشخیص پیشرفت می‌کند، باید اندازه‌گیری شود. علاوه بر این، درک بهتر علائم اولیه‌ام‌اس می‌تواند به محققان کمک کند تا شروع فرآیند التهابی را که باعث آسیب به سیستم عصبی مرکزی می‌شود، مشخص کنند.

برای این منظور، تیم سلین لوپره، به همراه اکتاو گوینبرتیه و توماس ندلاک، داده‌های سلامت ۲۰۱۷۴ بیمار مبتلا به‌ام‌اس، ۵۴۷۹۰ بیمار بدون‌ام‌اس و ۳۷۸۱۴ بیمار مبتلا به دو بیماری خودایمنی که مانند‌ام‌اس در درجه اول زنان و جوانان را تحت تأثیر قرار می‌دهند، مقایسه کردند: ۳۰۴۷۷ بیمار مبتلا به بیماری کرون و ۷۳۳۷ بیمار مبتلا به لوپوس.

این تیم با استفاده از سوابق پزشکی ناشناس از شبکه بهبود سلامت بریتانیا (THIN)، سیر سلامت این بیماران را با تمرکز بر فراوانی ۱۱۳ علامت و بیماری رایج در طول پنج سال قبل و پنج سال پس از تشخیص، تجزیه و تحلیل کرد. دوره گزارش مشابهی برای بیماران گروه کنترل بدون بیماری‌های خودایمنی نیز استفاده شد.

محققان دریافتند که پنج علامت به طور قابل توجهی با تشخیص دیرهنگام بیماری‌ام اس مرتبط هستند: افسردگی، اختلال عملکرد جنسی، یبوست، سیستیت و سایر عفونت‌های دستگاه ادراری.

پروفسور سلین لوپره توضیح می‌دهد: «این ارتباط از نظر آماری به اندازه کافی قوی بود که ما نتیجه بگیریم که اینها علائم هشدار دهنده بالینی اولیه هستند که احتمالاً مربوط به آسیب سیستم عصبی در بیمارانی هستند که بعداً به‌ام اس مبتلا شده‌اند. شیوع این علائم تا پنج سال پس از تشخیص ادامه داشت و حتی افزایش یافت.»

با این حال، این پنج علامت در مرحله پیش درآمد بیماری لوپوس و کرون نیز ظاهر می‌شوند، به این معنی که مختص‌ام اس نیستند. مهمتر از همه، آنها در افراد سالم نیز شایع هستند.

لوپره اضافه می‌کند: «این ویژگی‌ها به تنهایی برای تشخیص زودهنگام کافی نخواهند بود، اما مطمئناً به ما کمک می‌کنند تا مکانیسم‌های بیماری‌ام‌اس را که علل زیادی دارد، بهتر درک کنیم و تاریخچه طبیعی آن را بازسازی کنیم. در نهایت، این داده‌های جدید از این ایده پشتیبانی می‌کنند که این بیماری مدت‌ها قبل از شروع علائم عصبی کلاسیک شروع می‌شود.»

تنها درصد کمی از افرادی که از افسردگی، مشکلات جنسی، یبوست و عفونت‌های دستگاه ادراری رنج می‌برند، در عرض چند سال به یک بیماری خودایمنی مبتلا می‌شوند. اما در جمعیت‌های در معرض خطر - به عنوان مثال، افرادی که انواع خاصی از بیماری‌ام‌اس خانوادگی دارند - این علائم می‌توانند به هشدار زودهنگام کمک کرده و احتمالاً منجر به مداخله درمانی شوند.