۱۰ فیلم احساسی که با دیدن شان جلوی اشک هایتان را نمی‌توانید بگیرید!

به گزارش مجله خبری نگار،وقتی در حال و هوای یک گریه خوب هستید، کمتر چیزی به اندازه فیلمی که به دل می‌نشیند و اشکتان را در می‌آورد، مؤثر و محرک خواهد بود. فیلم‌های غمگین می‌توانند از هر ژانری باشند و ممکن است برخی فیلم‌های کمدی نیز شما را به گریه بیندازند، نه تنها درام‌های پرتنش. برخی روایت‌ها تقریباً به شکل تضمین شده‌ای قلب ما را می‌شکنند، مانند مرگ شخصیت‌های محبوب. این فیلم‌ها باعث می‌شوند که اهمیتی غیرمعمول به شخصیت‌های روی صفحه نمایش بدهیم، زیرا با دشواری‌ها و مشکلاتی رو‌به‌رو می‌شوند که در زندگی روزمره خودمان نیز رخ می‌دهد. در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با ۱۰ فیلم احساسی آشنا کنیم که هر بار به تماشایشان بنشینید نمی‌توانید جلوی اشکتان را بگیرید.

۱۰ فیلمی که با تماشایشان به گریه خواهید افتاد

۱۰- Up (۲۰۰۹)

۹- About Time (۲۰۱۳)

۸- Manchester By The Sea (۲۰۱۶)

۷- Aftersun (۲۰۲۲)

۶- Everything Everywhere All At Once (۲۰۲۲)

۵- Bridge To Terabithia (۲۰۰۷)

۴- The Iron Giant (۱۹۹۹)

۳- Cinema Paradiso (۱۹۸۸)

۲- Moonlight (۲۰۱۶)

۱- Brief Encounter (۱۹۴۵)

۱۰- Up (۲۰۰۹)

یکی از فیلم‌های کلاسیک پیکسار، Up، برای فشار احساسی وارد کردن به مخاطب و به گریه انداختن او وقت تلف نمی‌کند. فیلم با مونتاژی از زندگی شخصیت اصلی داستان که تقریباً کاملاً بی صداست شروع می‌شود، با کارل به سفری می‌رویم که در آن او عشق زندگی اش را پیدا می‌کند و در نهایت باید برای او سوگواری نماید. دیدن آنها در طول فراز و نشیب‌های دنیوی زندگی‌شان به اندازه کافی دل مخاطب را به درد می‌آورد، اما دیدن اینکه کارل مجبور است با تنهایی دست و پنجه نرم کند، تقریباً طاقت مخاطب را طاق می‌کند.

آپ یا بالا یک فیلم کلاسیک کودکانه است که برای بزرگسالان بسیار تاثیرگذارتر به نظر می‌رسد، و تماشای فیلم بعد از پایان دوران کودکی تنها باعث می‌شود که کشمکش‌ها و غم و اندوه کارل بیشتر قابل درک باشد. اگرچه شروع داستان فیلم Up بیشتر به دلیل ویرانگر بودنش شناخته می‌شود، پیشرفت دوستی بین کارل و راسل به شکل متفاوتی احساسی است. دیدن اینکه کارل گاردش را پایین آورده و به خودش اجازه می‌دهد به این پسر نوجوان اهمیت دهد، رشد شخصیتی قابل توجهی است و باعث می‌شود احساس کنید که این نوع تغییر ممکن است برای شما نیز امکان پذیر باشد.

۹- About Time (۲۰۱۳)

ریچل مک آدامز و دامنهال گلیسون در فیلم درباره زمان یا از موقعش گذشته بازی می‌کنند، فیلمی با موضوع سفر در زمان که از عناصر علمی تخیلی خود بسیار محدود استفاده می‌کند. وقتی تیم (گلیسون) متوجه می‌شود که می‌تواند در زمان سفر کند، از این توانایی برای تغییر جهان یا برهم زدن پیوستار فضا-زمان استفاده نمی‌کند. او فقط می‌خواهد زندگی خود را تا حد امکان پر از عشق کند. تیم این توانایی منحصر‌به‌فرد را با پدرش (بیل نای) به اشتراک می‌گذارد و این رابطه آنهاست که ما از نزدیک دنبال می‌کنیم.

در حالی که تماشای زندگی مشترک مری و تیم از نظر عاطفی جذاب است، لحظه واقعی اشک آور فیلم به طور غیرمنتظره‌ای از راه می‌رسد، همانطور که همیشه در زندگی اتفاق می‌افتد. پدر تیم بیمار شده و او مجبور می‌شود با این درک ناخوشایند رو‌به‌رو شود که حتی توانایی او برای سفر در زمان نیز مانع از این واقعیت نمی‌شود که دیگر هرگز پدرش را نخواهد دید. این فقدان خانوادگی برای مخاطب نیز آشنا و ویرانگر است، و از موقعش گذشته به این زوج پدر و پسر فرصت آخرین ماجراجویی شان با هم در طول زمان را می‌دهد که مخاطب را خرد می‌کند.

۸- Manchester By The Sea (۲۰۱۶)

از ابتدای فیلم منچستر از کنار دریا یا منچستر بای د سی، تماشاگران اتفاق وحشتناکی که در گذشته لی (کیسی افلک) روی داده را حس کنند و مرگ برادرش تنها جیدترین تراژدی است که او مجبور شده با آن دست و پنجه نرم کند. با این حال، هیچ راهی برای این وجود ندارد که برای میزان هولناکی راز زندگی لی و این واقعیت که او بخشی از مسئولیت آن فاجعه را بر عهده داشته، آماده باشید. لوکاس هجز و میشل ویلیامز در نقش‌های مکمل این فیلم فوق‌العاده هستند، زیرا غم و اندوه آنها به اندازه افلک قوی است.

در حالی که تماشای هر فیلم اشک‌آوری سخت است، این یکی به شکل منحصربفردی ویرانگر و خردکننده است و به حس انزوا و از دست دادن کنترلی می‌پردازد که همراه با غم و اندوه می‌آید. زندگی لی هرگز مثل سابق نخواهد شد و منچستر از کنار دریا وانمود نمی‌کند که اندوه عمیق او بالاخره از بین خواهد رفت، نشان می‌دهد که این غم تنها تغییر خواهد کرد و عشق جدیدی در زندگی او شکوفا خواهد شد. اگرچه تماشای مجدد Manchester by the Sea آسان نیست، اما مطمئناً احساسات قوی را به همراه خواهد داشت.

۷- Aftersun (۲۰۲۲)

پل مسکال در Aftersun یک بازی فراموش نشدنی از خود ارائه می‌دهد، یک تصویرسازی غیرخطی از زنی جوان به نام سوفی که تلاش دارد سال‌های پایانی زندگی پدر مرحومش را در ذهنش بازسازی کند. این فیلم بین دیدگاه سوفی در دوران بزرگسالی (با بازی سلیا رولسون هالند) و دوران کودکی (با بازی فرانکی کوریو) در تعطیلات با کالوم (مسکال) در حال چرخش است. افترسان با کنار هم قرار دادن احساسی لحظات شادی و یاسی که خاطرات سوفی از پدرش را تعریف می‌کند، تفاوت شدید این دو حس را به مخاطب نشان می‌دهد. تلاش برای آشتی دادن این تجربیات متضاد برای سوفی یا مخاطب آسان نیست.

اگرچه بدون این موضوعات نیز تماشای این فیلم ارزشش را دارد، Aftersun تقریباً مورد تحسین منتقدان سراسر جهان قرار گرفت، عمدتاً به لطف تجربیات واقعی زندگی شخصی کارگردان فیلم که به نوشتن و کارگردانی آن منجر شد. این اولین تجربه کارگردانی بلند سینمایی شارلوت ولز بود، اما حساسیت و درک عمیق او از غم و اندوه، آن را به فیلمی بدون تاریخ مصرف تبدیل می‌کند. حتی اگر بینندگان نتوانند مستقیماً با تجربیات سوفی ارتباط برقرار کنند، این مانع از آن نمی‌شود که احساسات وی را درک کنند. علاوه بر این، احساس افسردگی و سردرگمی کالوم به همان اندازه اقناع کننده و واقعی است.

۶- Everything Everywhere All At Once (۲۰۲۲)

جای تعجب نیست که میشل یئو برنده اسکار بهترین بازیگر زن برای همه چیز همه جا به یکباره شد، زیرا بازی او در نقش قهرمان داستان، اولین، یکی از بهترین بازی‌های دوران حرفه‌ای اوست. همه فیلم‌های برتر میشل یئو جنبه متفاوتی از قدرت بازیگری این بازیگر زن را نشان می‌دهند. با این حال، همه چیز همه جا به یکباره از دیگر فیلم‌های او متمایز است، زیرا بهترین عناصر ژانر‌های اکشن و کمدی را در خود جای داده و در عین حال داستان احساسی را در یک درام خانوادگی واقع گرایانه تثبیت می‌کند.

همه چیز همه جا به یکباره ادعا نمی‌کند که اولین مادر بی نقصی است، اما او مایل است به خاطر فرزندش تغییر و رشد کند، و این چیزی است که مخاطب را تحت تاثیر قرار می‌دهد. رابطه او با دخترش جوی با بازی استفانی هسو، تیره و به شدت به دور از یک رابطه بی نقص است. با این حال، اولین می‌فهمد که مهمترین چیز در زندگی او این است که در کنار دخترش باشد و اینکه راهی برای ارتباط و برقراری رابطه با هم پیدا کنند. اگرچه رهبری عشق در چنین شرایطی، پیامی ساده است، هر بار که فیلم را تماشا کنید همین پیام را دریافت می‌کنید و این موضوع بیش از پیش برایتان اهمیت پیدا می‌کند.

۵- Bridge To Terabithia (۲۰۰۷)

بر اساس کتاب کودک مشهوری به همین نام، پلی به سوی ترابیتیا ادای احترامی به قدرت تخیل در دوران کودکی است و عمق و ظرافت احساسات کودکان را نشان می‌دهد. جاش هاچرسون و آنا سوفیا راب ممکن استکودک باشند، اما در نقش جسی و لزلی، دوستان غیرمحتملی که از مشکلات خود به دنیای جادویی ترابیتیا پناه می‌برند، باورپذیر و اقناع کننده هستند. اگرچه تراژدی که در پرده سوم فیلم رخ می‌دهد غیرمنتظره است، هاچرسون غم و اندوه جسی را با بلوغ شگفت انگیزی به تصویر می‌کشد.

از دست دادن عزیزان در دوران کودکی عمیقاً تأثیرگذار است، و حتی به عنوان یک بزرگسال که ابزار‌هایی برای کاهش این غم و اندوه دارد، کنار آمدن با آن تقریباً غیرممکن است. وقتی فیلمی که به نظر می‌رسد پرتره‌ای نشاط‌آور از دوران بلوغ است، مانند پلی به سوی ترابیتیا، پیچش تند و ویرانگر می‌گیرد، همه چیز شوکه کننده می‌شود. با این حال، این روایت تاکید می‌کند که چگونه به طور ناگهانی همه چیز می‌تواند تغییر کند. زندگی‌ها می‌تواند در کسری از ثانیه زیرورو شود، و درک فیلم از این واقعیت، چیزی است که پلی به سوی ترابیتیا را حتی امروز نیز فیلمی تاثیرگذار و احساسی باقی گذاشته است.

۴- The Iron Giant (۱۹۹۹)

برد برد، کارگردان انیمیشن غول آهنی، یکی از خلاق‌ترین فیلمسازان پیکسار خواهد بود، اما اولین فیلم بلند او، غول آهنی، هنوز یکی از بهترین فیلم‌های اوست. داستان غول آهنی که در دوران جنگ سرد روایت می‌شود، به مسائل روزافزون پارانویا و ترسی می‌پردازد که در آن زمان در ایالات متحده در حال گسترش بود و این موضوعات را از دیدگاه پسر بچه‌ای به نام هوگارت هیوز روایت می‌کند. مانند بسیاری از بچه‌ها، هوگارت احساس نمی‌کند که با دنیای اطرافش سازگار است و برای یافتن افرادی که با آنها ارتباط برقرار کند با مشکل مواجه است، تا زمانی که با غول آهنی آشنا می‌شود، ربات غول پیکری که تنها خواسته اش این است که دنیا جای امنی باشد.

طولی نمی‌کشد که هوگارت و تماشاگران عاشق این غول آهنی شوند، زیرا او شخصیتی حساس و کنجکاو است که عمیقاً به هوگارت اهمیت می‌دهد. همه می‌توانند با شدت عشق و ارتباطی که بین یک کودک و شخصی که در بدترین شرایط به داد او می‌رسد، ارتباط برقرار کنند. با این حال، غول آهنی یک شخصیت ذاتا تراژیک است، زیرا او هیچ جایگاهی واقعی در این جهان ندارد. به همین دلیل، فداکاری نهایی او در فیلم غول آهنی برایش احساس آرامش به ارمغان می‌آورد، اما هوگارت و بینندگان را ویران می‌کند.

۳- Cinema Paradiso (۱۹۸۸)

موسیقی متن، سبک فیلمسازی و ساختار سینما پارادیزو همه با دقت طراحی شده‌اند تا در لحظه مناسب اشک مخاطب را درآورند. با روایت سرنوشت یک مرد جوان، سالواتوره، در طول مراحل مختلف زندگی اش، شاهد رشد عشق او به سینما هستیم. این علاقه تبدیل به راه فراری از واقعیت‌های خشن ایتالیای پس از جنگ جهانی دوم می‌شود. دوست و مرشد او، آلفردو (فیلیپ نوآرت)، ممکن است ظاهر خشنی داشته باشد، اما او جرقه و پتانسیل قدرت هنری را در سالواتوره می‌بیند و به همین خاطر وی را تشویق می‌کند که سیسیل را ترک کرده و هرگز برنگردد.

اگرچه سینما پارادیزو زمانی اثرگذارتر می‌شود که شما نیز مانند سالواتوره عاشق سینما باشید، اما رابطه بین سالواتوره و آلفردو فراتر از ژانر است. علاوه بر این، تصمیم سالواتوره برای دور شدن از عزیزانش به خاطر جاه طلبی و آینده‌ای بهتر، یک انتخاب احساسی است که بسیاری از مردم اولین باری که خانه را ترک می‌کنند آن را تجربه خواهند کرد. در لحظات پایانی فیلم، وقتی سالواتوره می‌بیند که آلفردو یک حلقه فیلم پر از تمام صحنه‌های سانسور شده فیلم‌هایی که با هم پخش کرده‌اند، برای او باقی گذاشته است، این ترکیبی پیچیده از اندوه و شادی است که ما نیز مانند سالواتوره درک و احساسش می‌کنیم.

۲- Moonlight (۲۰۱۶)

مهتاب که به سه قسمت تقسیم می‌شود، حول محور زندگی شیرون با بازی الکس آر هیبرت، اشتون سندرز و تروانته رودز به عنوان نسخه‌های جوان، نوجوان و بزرگسال این شخصیت می‌چرخد. شیرون در طول هر مرحله از زندگی‌اش، سختی‌های مختلفی را تجربه می‌کند، که بسیاری از آنها شامل تقلای او با تمایلات جنسی و رابطه ضعیف با مادرش است. اگرچه نمایش دادن تنها لحظات سخت این شخصیت برای Moonlight آسان بود، اما با نشان دادن امیدی که شیرون با آن رو‌به‌رو می‌شود، قدرت احساسی خود را افزایش می‌دهد.

در حالی که همدردی با شیرون در کودکی بسیار آسان است، این رودز به عنوان شیرونِ بزرگسال است که جذاب‌ترین تصویر روی پرده این شخصیت را نشان می‌دهد. وقتی او در دردل با دوست دوران کودکی اش، کوین (آندره هالند) در اوج آسیب پذیری در مورد آنچه که از سر گذرانده و سرکوب‌هایی که در دوران کودکی متحمل شده، صحبت می‌کند، غیرممکن است که شروع به گریه نکنید. علاوه بر این، رابطه شیرون با خوان (ماهرشالا علی) به قدری زیباست که مخاطب دوست دارد دنیایی وجود داشت که این دو می‌توانستند زندگی‌های متفاوتی داشته باشند.

۱- Brief Encounter (۱۹۴۵)

قبل از سه گانه The Before و دیگر فیلم‌های عاشقانه زیبا با داستان‌های باورنکردنی، فیلم Brief Encounter در سال ۱۹۴۵ وجود داشت. با بازی سلیا جانسون و ترور هاوارد در نقش لورا و الک، برخورد کوتاه داستان عاشقانه زودگذر و دست نیافتنی این دو را روایت می‌کند. هیچ چیز غم انگیزتر از سرنوشت این دو عاشق تیره بخت و بدشانس و دانستن اینکه این دو هرگز نمی‌توانند با هم باشند وجود ندارد. این موضوع به تراژدی زیبای برخورد کوتاه دامن می‌زند.

برخورد کوتاه الهام‌بخش بسیاری از تکان‌دهنده‌ترین فیلم‌های عاشقانه پس از خود است، در حالی که داستان‌گویی احساسی خود را از لحظات واقعی و کوچکی استخراج می‌کند که به یک عاشقانه پرشور می‌افزایند. کشش متقابل بین جانسون و هاوارد بخش بزرگی از این موضوع است، در حالی که تصور عشق افسانه‌ای این دو کار سختی نیست. از آنجایی که هر دو در هنگام ملاقات با هم متاهل هستند و هیچ مشکلی با همسران خود ندارند، این باعث می‌شود که روایت Brief Encounter دلخراش‌تر شود.

منبع:روزیاتو