دانشمندان فراوانی تشخیص‌های اشتباه در زنان مبتلا به بیماری‌های خودایمنی را شناسایی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، زنان مبتلا به بیماری‌های خودایمنی بیشتر از مردان احتمال دارد که علائم جسمی خود را به دلایل روانی نسبت دهند. علاوه بر این، آنها اغلب باید مدت بیشتری برای تشخیص مناسب صبر کنند. ایزوستیا توضیح می‌دهد که چرا زنان اغلب برای تشخیص دقیق بیماری‌های خودایمنی با مشکل مواجه هستند.

علائم زنان اغلب با علل روانی توضیح داده می‌شود

طبق مطالعه‌ای که در مجله eClinicalMedicine منتشر شده است، ۴۳٪ از زنان مبتلا به بیماری‌های خودایمنی گزارش داده‌اند که علائم آنها قبلاً به اشتباه به علل روانی نسبت داده شده است. در میان مردان، ۳۳٪ این تجربه را گزارش کرده‌اند. ۳۴٪ از زنان و ۲۲٪ از مردان توضیح روان‌تنی، که در آن اعتقاد بر این است که علائم جسمی ناشی از عوامل روانی است یا توسط آنها تشدید می‌شود، را پذیرفته‌اند.

دانشمندان دانشگاه کمبریج و دانشگاه ایست آنجلیا سوابق تشخیصی ۶۶۰۷ فرد مبتلا به بیماری‌های خودایمنی را تجزیه و تحلیل کردند. پس از در نظر گرفتن سن، گروه بیماری، قاره محل سکونت و وضعیت مالی، محققان دریافتند که زنان تقریباً ۵۰٪ بیشتر از مردان احتمال دارد که تشخیص اشتباه روانپزشکی و تقریباً ۷۵٪ بیشتر احتمال دارد که تشخیص روان‌تنی را گزارش کنند.

تفاوت بین مردان و زنان در میزان تشخیص اشتباه در افراد مبتلا به بیماری‌های خودایمنی قابل توجه است. این واقعیت که زنان بیشتر احتمال دارد تشخیص اشتباه روانپزشکی و روان‌تنی را گزارش کنند، اما کمتر احتمال دارد تشخیص اشتباه سایر بیماری‌های جسمی را گزارش کنند، نشان می‌دهد که تعصبات جنسیتی تاریخی همچنان مسیر تشخیص را پیچیده می‌کند.

او افزود اگرچه برچسب‌هایی مانند «هیستری» منسوخ شده‌اند و امروزه به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما زنان هنوز هم جدی گرفتن علائم و ارزیابی صحیح آنها را دشوارتر می‌دانند.

محققان همچنین تفاوت‌هایی در زمان تشخیص بیماری مشاهده کردند. در میان مردان، رایج‌ترین زمان از شروع علائم تا تشخیص، کمتر از سه ماه بود. زنان بیشتر احتمال داشت که یک تا دو سال منتظر بمانند. آنها همچنین گزارش دادند که بیشتر به دنبال مراقبت‌های پزشکی می‌روند.

ملانی اسلون، متخصص در بخش بهداشت عمومی و مراقبت‌های اولیه در دانشگاه کمبریج و دانشکده پزشکی نوریچ در دانشگاه ایست آنجلیا

بیماران مبتلا به بیماری‌های خودایمنی ممکن است علائمی را تجربه کنند که در ابتدا توضیح پزشکی آنها دشوار است و گاهی اوقات ماه‌ها یا سال‌ها طول می‌کشد تا تشخیص قطعی شود.

به گفته او، یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که توضیحات مربوط به علل روانشناختی یا سلامت روان گاهی اوقات خیلی زود آشکار می‌شوند. این موضوع در مورد هر دو جنس صدق می‌کند، اما طبق یافته‌ها، زنان ممکن است به طور خاص در برابر چنین تشخیص‌های نادرستی آسیب‌پذیر باشند.

چرا تشخیص بیماری‌های خودایمنی دشوار است؟

بیماری‌های خودایمنی زمانی رخ می‌دهند که سیستم ایمنی به اشتباه به بافت‌های خود بدن حمله می‌کند. این بیماری‌ها شامل آرتریت روماتوئید، لوپوس اریتماتوز سیستمیک و‌ام‌اس هستند. بسیاری از بیماری‌های خودایمنی در زنان شایع‌تر هستند.

تشخیص می‌تواند چالش برانگیز باشد، زیرا در مراحل اولیه، این بیماری‌ها علائم غیر اختصاصی مانند خستگی، درد، اختلالات خواب یا خلق و خوی افسرده ایجاد می‌کنند. این علائم در بین افرادی که بیماری خودایمنی ندارند نیز رایج است. علائم همچنین می‌توانند بر قسمت‌های مختلف بدن تأثیر بگذارند و با گذشت زمان تغییر کنند. تشخیص بیماری‌هایی که علائم خارجی قابل توجه کمی دارند یا تغییرات واضحی در نتایج آزمایش خون ندارند، می‌تواند به ویژه دشوار باشد.

علاوه بر این، خطا‌ها محدود به تشخیص‌های روانپزشکی نیستند. چهل و هشت درصد از مردان و ۴۴ درصد از زنان گزارش داده‌اند که بیماری جسمی دیگری برایشان تشخیص داده شده است. بنابراین، مشکلات در تشخیص بیماری‌های خودایمنی هر دو جنس را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اگرچه ماهیت تشخیص اشتباه متفاوت است.

میزان بالای تشخیص اشتباه انواع مختلف در مردان و زنان، نشان دهنده چالش‌های شناخت بیماری‌های خودایمنی است. نویسندگان این مطالعه از پزشکان می‌خواهند که قبل از نسبت دادن قطعی علائم به علل روانی یا روان تنی، این احتمال را در نظر بگیرند.

وندی دیمنت، یکی از شرکت‌کنندگان در مطالعه، بر اهمیت ثبت تجربیات بیماران تأکید کرد. او خاطرنشان کرد که سوابق پزشکی همیشه منعکس‌کننده‌ی چگونگی درک افراد از علائم خود، زمان اولین احساس ناخوشی و مشکلاتی که قبل از تشخیص با آنها مواجه بوده‌اند، نیستند.

بیشتر مطالعات از سوابق پزشکی استفاده می‌کنند، اما آنها فقط یک جنبه از وضعیت را در بر می‌گیرند: دیدگاه بیماران به ندرت ثبت می‌شود و درک ما از علل علائم اغلب با درک پزشکان متفاوت است. همچنین اسناد همیشه نشان نمی‌دهند که ما اولین بار چه زمانی احساس بیماری کردیم یا در تشخیص با چه مشکلاتی مواجه شدیم.

این مطالعه با استفاده از نظرات بیماران، خیریه‌ها و پزشکان انجام شد. برخلاف مطالعاتی که صرفاً بر اساس سوابق پزشکی انجام شده بودند، این مطالعه بر اساس گزارش‌های شخصی افراد از سیر تشخیصی بیماری‌شان انجام شد: شرکت‌کنندگان مدت زمان سپری شده بین شروع علائم و تشخیص بیماری، تعداد دفعاتی که به دنبال کمک بوده‌اند و تشخیص‌های قبلی را گزارش کردند.

نویسندگان این مطالعه تأکید می‌کنند که وجود یک اختلال روانی، وجود یک بیماری خودایمنی را منتفی نمی‌کند. این بیماری‌ها می‌توانند همزمان وجود داشته باشند. علاوه بر این، برخی از بیماری‌های خودایمنی می‌توانند مستقیماً بر مغز تأثیر بگذارند و با علائم روانی همراه باشند.

چنین تظاهراتی، به عنوان مثال، می‌تواند در لوپوس اریتماتوز سیستمیک مشاهده شود. مشکلات روانی همچنین می‌توانند واکنش طبیعی به زندگی با بیماری باشند که زندگی روزمره فرد را به طور قابل توجهی تغییر می‌دهد.

این به این معنی نیست که تشخیص روانپزشکی هرگز درست نیست. یک فرد می‌تواند همزمان یک بیماری خودایمنی و یک اختلال روانی داشته باشد. علاوه بر این، شواهد رو به رشد نشان می‌دهد که علائم روانی ممکن است بخشی از یک بیماری خودایمنی باشند، به ویژه بیماری مانند لوپوس که می‌تواند مستقیماً بر مغز تأثیر بگذارد. آنها همچنین ممکن است یک پاسخ طبیعی به زندگی با یک بیماری تغییر دهنده زندگی باشند.

او گفت اگر علائم ادامه پیدا کنند، تغییر کنند یا چندین سیستم بدن را تحت تأثیر قرار دهند، پزشکان باید احتمال یک بیماری خودایمنی تشخیص داده نشده را در نظر بگیرند و با دقت به بیماران گوش دهند.

محققان همچنین پیشنهاد می‌کنند که عدم قطعیت تشخیصی را بپذیریم، در صورت نیاز به آزمایش‌های بیشتر به بیماران توضیح دهیم و در صورت بروز علائم یا اطلاعات جدید، به تصمیمات تشخیصی قبلی برگردیم. ملانی اسلون خاطرنشان کرد که قبل از ایجاد راه‌های مؤثر برای کاهش تأخیرها، لازم است دلایل این تفاوت‌ها بین مردان و زنان را درک کنیم. گام بعدی بررسی بیشتر تجربیات بیماران و پزشکان برای شناسایی راه‌هایی برای بهبود تشخیص و مراقبت‌های پزشکی است.