دانشمندان از فرآیند جوجه کشی دایناسور‌ها از تخم‌ها شگفت زده شده‌اند

دایناسور‌ها در مقایسه با پرندگان امروزی، تخم‌های خود را با راندمان کمتری می‌کاویدند.

به گزارش مجله خبری نگار، یک تیم بین‌المللی از محققان کشف کرده‌اند که چگونه دایناسور‌های تخم‌گذار - دایناسور‌های پرنده‌مانند - تخم‌های خود را جوجه‌کشی می‌کردند. مشخص شد که آنها نه تنها از گرمای بدن خود، بلکه از تابش خورشیدی نیز استفاده می‌کردند و فرآیند جوجه‌کشی آنها با پرندگان مدرن متفاوت بود. این مطالعه در مجله Frontiers in Ecology and Evolution (FEE) منتشر شده است.

اویراپتور‌ها تقریباً ۷۰ تا ۶۶ میلیون سال پیش زندگی می‌کردند و لانه‌های باز می‌ساختند که در آنها تخم‌ها به صورت حلقه‌ای چیده می‌شدند. دانشمندان مدت‌هاست در مورد اینکه آیا آنها تخم‌های خود را مانند پرندگان گرم نگه می‌داشتند یا مانند تمساح‌ها و لاک‌پشت‌ها به منابع گرمای خارجی متکی بودند، بحث می‌کنند.

برای درک این موضوع، محققان تایوانی یک مدل در اندازه واقعی از یک اوویراپتور و لانه‌اش ساختند. آنها مجموعه‌ای از تخم‌های مصنوعی را بازسازی کردند و مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را با شبیه‌سازی شرایط دمایی مختلف و رفتار دایناسور "در حال جوجه‌کشی" انجام دادند.

تزو-جوی یانگ، دیرینه‌شناس موزه ملی علوم طبیعی تایوان و سرپرست این مطالعه، گفت: «ما نشان دادیم که تفاوت در خروج از تخم به موقعیت قرارگیری لارو بالغ نسبت به دسته لارو‌ها مربوط می‌شود.»

آزمایش‌ها نشان داد که در شرایط سرد، دمای تخم‌ها در یک لانه می‌تواند تا ۶ درجه سانتی‌گراد متفاوت باشد. این بدان معناست که جوجه‌ها احتمالاً در زمان‌های مختلفی از تخم بیرون آمده‌اند. در محیط‌های گرم‌تر، این اختلاف به ۰.۶ درجه سانتی‌گراد کاهش یافت که نشان‌دهنده نقش مهم گرمای خورشیدی است.

یانگ توضیح داد: «از آنجا که لانه‌های اوویراپتور‌ها باز بود، احتمالاً تابش خورشیدی نقش بسیار بیشتری نسبت به گرمای خاک ایفا می‌کرد.»

دانشمندان همچنین راندمان جوجه‌کشی اویراپتور‌ها و پرندگان امروزی را مقایسه کردند. در پرندگان، تخم‌ها با تماس مستقیم با بدن پرنده بالغ گرم می‌شوند که دمای پایداری را حفظ می‌کند. با این حال، ساختار چنگال‌های اویراپتور‌ها اجازه تماس کامل با همه تخم‌ها را به طور همزمان نمی‌داد.

چون-یو سو، نویسنده‌ی اصلی این مطالعه، گفت: «احتمالاً اویراپتور‌ها نمی‌توانستند به اندازه‌ی پرندگان امروزی به طور مؤثر تخم‌گذاری کنند.»

دانشمندان معتقدند که خاگ‌پرندگان از یک استراتژی ترکیبی استفاده می‌کردند: آنها تخم‌های خود را تا حدی با بدن خود و تا حدی با محیط اطراف گرم می‌کردند. این سیستم دقت کمتری داشت، اما می‌توانست سازگاری با شرایط آن زمان باشد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری