یک روانشناس دلایل تمایل به دراز کشیدن مداوم را توضیح داد

روانشناس کوریاکین: میل به دراز کشیدن در رختخواب همیشه با تنبلی همراه نیست

به گزارش مجله خبری نگار اوکسانا کوریاکینا، روانشناس،به ایزوستیا گفت که تمایل مداوم به دراز کشیدن در رختخواب می‌تواند با افسردگی، اختلالات اضطرابی، عوارض جانبی تروما یا خستگی مزمن مرتبط باشد.

کوریاکینا خاطرنشان کرد که میل به خواب بیشتر پس از یک هفته سخت، یک واکنش طبیعی است. با این حال، یک نشانه هشدار دهنده زمانی است که فرد بیش از دو هفته به ندرت از رختخواب خود خارج می‌شود، از مراقبت از خود دست می‌کشد، از معاشرت اجتناب می‌کند، علاقه خود را به فعالیت‌های معمول خود از دست می‌دهد و حتی پس از خواب نیز دائماً احساس خستگی می‌کند.

این متخصص توضیح داد: «این دلیلی است که خودتان را به خاطر تنبلی سرزنش نکنید، بلکه ابتدا با پزشک مشورت کنید تا علل جسمی را رد کند و سپس برای ارزیابی دقیق‌تر وضعیت به روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنید.»

به گفته این روانشناس، تمایل به ماندن مداوم در رختخواب ممکن است یک مکانیسم دفاعی باشد. در طول استرس طولانی مدت، سیستم عصبی شروع به صرفه جویی در منابع می‌کند و حتی اقدامات ساده نیز به عنوان مصرف بیش از حد انرژی تلقی می‌شوند. در چنین مواردی، رختخواب می‌تواند راهی برای جلوگیری از اضطراب، فرسودگی عاطفی یا یک وضعیت دشوار زندگی باشد.

این متخصص افزود، اگرچه این وضعیت ممکن است در ظاهر شبیه افسردگی باشد، اما یک علامت به تنهایی تشخیص را ممکن نمی‌سازد. علائم مشابه در اختلالات اضطرابی، پیامد‌های آسیب روانی، خستگی مزمن و برخی بیماری‌های خاص رایج است، بنابراین ارزیابی جامع وضعیت فرد مهم است.

این متخصص گفت اولین قدم برای بهبودی، شروع تدریجی فعالیت‌های ساده است: بلند شدن از رختخواب، شستن دست‌ها، غذا خوردن سر میز، پیاده‌روی‌های کوتاه و سایر کار‌های کوچک. اگر کاهش طولانی مدت فعالیت ادامه یابد، رد کردن علل پزشکی و در صورت لزوم، مشورت با روانشناس، روان‌درمانگر یا روانپزشک نیز مهم است.

در ۶ جولای، ایرینا کراشکینا، روان‌درمانگر در JSC "Medicine" (کلینیک آکادمیک رویتبرگ) و دانشجوی دکترا، گزارش داد که مرور مداوم خاطرات دردناک می‌تواند نه تنها بر وضعیت عاطفی فرد، بلکه بر سلامت جسمی او نیز تأثیر منفی بگذارد. به گفته این متخصص، خاطرات نقش مهمی در زندگی فرد دارند: آنها به حفظ ارتباط با گذشته کمک می‌کنند، از تجربیات فرد نتیجه می‌گیرند و شخصیت او را شکل می‌دهند. با این حال، گاهی اوقات رویداد‌های گذشته فضای زیادی را در افکار فرد اشغال می‌کنند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری