نیمکت تیم ملی؛ قلعه‌نویی و دلواپسی جای خالی دستیاران!

فقط سی روز مانده تا جام جهانی! فرصت آنقدر کم است که نفس‌ها در سینه حبس می‌شود. در این روز‌های پر تکاپو که امیر قلعه‌نویی و بازیکنان تیم ملی دارند به سختی تلاش می‌کنند تا آماده این رقابت بزرگ شوند، یک دلواپسی بزرگ روی سر کادر فنی سنگینی می‌کند: جای خالی دستیارانی که باید کنار تیم باشند.

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان-محمد سررشته‌داری: فقط سی روز مانده تا جام جهانی! فرصت آنقدر کم است که نفس‌ها در سینه حبس می‌شود. در این روز‌های پر تکاپو که امیر قلعه‌نویی و بازیکنان تیم ملی دارند به سختی تلاش می‌کنند تا آماده این رقابت بزرگ شوند، یک دلواپسی بزرگ روی سر کادر فنی سنگینی می‌کند: جای خالی دستیارانی که باید کنار تیم باشند.

ماجرای آقای گالیاری را حتماً شنیده‌اید؛ همان دستیار خارجی که قرار بود عصای دست قلعه‌نویی باشد، اما به خاطر مطالباتش رفت. این اتفاق تلخ، یک بار دیگر یادمان آورد که در شرایط خاص کشور و با این همه گره در پرداخت‌های ارزی، شاید دیگر وقتش رسیده که نگاهمان را به "خارج" ندوزیم. وقت آن است که به "خانه" نگاه کنیم.

جام جهانی، میدان نبردی است که هر لحظه‌اش حکم طلا دارد. از آنالیز حریف گرفته تا راهنمایی بازیکن در اوج بازی، حتی یک نگاه یا یک جمله از روی سکو‌ها می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد. امیر قلعه‌نویی در این میدان سخت، نیاز به هم‌فکرانی دارد که در تمام ۹۰ دقیقه و حتی قبل و بعد از آن، کنارش باشند و تیم را لحظه به لحظه رصد کنند.

حالا، با این وضعیت، چرا نباید از مغز‌های متفکر و دلسوز خودمان کمک بگیریم؟ مربیان توانمند و باتجربه زیادی در فوتبال ایران داریم که می‌توانند با تمام وجود کنار تیم ملی باشند. این راه، نه تنها هزینه‌های ارزی را از دوش فدراسیون برمی‌دارد، بلکه به این سرمایه‌های ملی خودمان هم فرصت دیده شدن و رشد می‌دهد. فقط ۳۰ روز باقی مانده؛ این فرصتی است که باید با تصمیمی شجاعانه و نگاهی به توان داخلی، نیمکت تیم ملی را پر کنیم تا قلعه‌نویی با تیمی کامل و دلی قرص راهی جام جهانی شود. نباید اجازه دهیم این دلواپسی، شیرینی حضور در بزرگترین میدان فوتبال جهان را تلخ کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری