برود یا بماند؟ بارسلونا و دو راهی لواندوفسکی

به گزارش مجله خبری نگار، بارسلونا در آستانه یکی از حساس‌ترین تصمیم‌های سال‌های اخیر خود قرار گرفته است؛ تصمیمی که نه فقط درباره یک بازیکن، بلکه درباره مسیر آینده باشگاه است. روبرت لواندوفسکی، مهاجمی که با تجربه و اعتبارش به نیوکمپ آمد تا خلأ سال‌های پس از جدایی ستاره‌های بزرگ را پر کند، حالا در نقطه‌ای ایستاده که ادامه حضورش بیش از آنکه یک امتیاز باشد، به یک پرسش تبدیل شده است. بازی برابر اتلتیکو مادرید در لیگ این واقعیت را دوباره آشکار کرد؛ جایی که هانسی فلیک ترجیح داد او را روی نیمکت بنشاند و با یک ترکیب سیال‌تر وارد میدان شود. این تصمیم تنها یک انتخاب تاکتیکی نبود، بلکه نشانه‌ای از تغییری عمیق‌تر بود که در ذهن سرمربی شکل گرفته است.

لواندوفسکی در نهایت با گل دیرهنگامش سه امتیاز را برای بارسا به ارمغان آورد، اما همین گل هم نتوانست سایه سنگین افت عملکرد او در یک سال گذشته را پاک کند. مهاجمی که فصل قبل با بیش از ۴۰ گل، بارسا را به سه‌گانه داخلی رسانده بود، حالا در همان تعداد بازی‌ها کمتر از نصف آن آمار را ثبت کرده است. افت او فقط در تعداد گل‌ها نیست؛ در تأثیرگذاری، در حضور در جریان بازی، در توانایی ساخت موقعیت و حتی در سرعت تصمیم‌گیری نیز کاهش محسوسی دیده می‌شود. این افت برای بازیکنی که به زودی وارد ۳۸ سالگی می‌شود، طبیعی است، اما برای باشگاهی که هنوز با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کند، تبدیل به یک معضل شده است.

گزارش‌ها از پیشنهاد تمدید با کاهش شدید دستمزد خبر می‌دهند، اما حتی چنین قراردادی هم شاید راه‌حل درستی نباشد. بارسا در مرحله‌ای قرار دارد که باید تیم را جوان‌تر، سریع‌تر و انعطاف‌پذیرتر کند. ادامه تکیه بر مهاجمی که دیگر نمی‌تواند هر سه روز یک‌بار در سطح بالا بازی کند، تنها روند بازسازی را کند می‌کند. از سوی دیگر، جایگزینی او نیز کار ساده‌ای نیست. مهاجمی با تجربه، شخصیت و توانایی گل‌زنی در لحظه‌های حساس، به‌سادگی پیدا نمی‌شود و بارسا نه بودجه خرید ستاره‌های گران‌قیمت را دارد و نه می‌تواند ریسک یک گزینه ناشناخته را به‌راحتی بپذیرد.

با این حال، بازی برابر اتلتیکو نشان داد که تیم بدون لواندوفسکی می‌تواند سیال‌تر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر باشد. حضور دنی اولمو در نقش مهاجم کاذب، همراه با سرعت یامال و راشفورد، بارسا را به تیمی تبدیل کرد که دفاع حریف را مدام به عقب می‌راند. شاید این مسیر، همان آینده‌ای باشد که فلیک در ذهن دارد؛ آینده‌ای که در آن لواندوفسکی دیگر نقش اصلی را بازی نمی‌کند، حتی اگر هنوز بتواند در لحظه‌های خاص، مثل دیشب، گره‌ای را باز کند.

بارسا باید تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد در گذشته بماند یا آینده را بسازد. لواندوفسکی بخشی از تاریخ است، اما تاریخ نمی‌تواند همیشه در ترکیب اصلی بازی کند.