دانشمندان ارتباطی بین آسیب‌های جنسی و نوع خاصی از توهم کشف کردند

اختلالات روان‌پریشی میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و توهم یکی از علائمی است که می‌تواند به شدت بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد و منجر به انزوا، پریشانی روانی و کاهش کیفیت زندگی شود.

به گزارش مجله خبری نگار، یک مطالعه جدید استرالیایی ارتباط مهمی بین قرار گرفتن در معرض آسیب‌های جنسی و بروز توهمات بصری در افراد مبتلا به اختلالات روان‌پریشی یافته است.

پروفسور سوزان راسل از دانشگاه سوینبرن، که در این مطالعه شرکت داشت، می‌گوید: «همه ما می‌دانیم که توهمات شنیداری در بین بیماران روان‌پریش شایع‌ترین هستند و ارتباط آنها با تروما مدتی است که شناخته شده است. اما نکته جدید در مطالعه ما این است که توهمات بصری به طور خاص با ترومای جنسی مرتبط بودند.»

نکته قابل توجه این است که این ارتباط در افرادی که آسیب‌های جنسی مکرر را تجربه کرده‌اند، چه در کودکی و چه در بزرگسالی، قوی‌تر می‌شود. این قربانیان توهمات بصری شدیدتر و شدیدتری را گزارش کرده‌اند.

این یافته‌ها سوالات مهمی را در مورد چگونگی برخورد روانپزشکی با بیماران مبتلا به روان‌پریشی مطرح می‌کند. ارزیابی‌های روانشناختی سنتی معمولاً بر آسیب‌های دوران کودکی و توهمات شنیداری تمرکز دارند، اما مطالعه حاضر نشان می‌دهد که این تمرکز باید گسترش یابد تا آسیب‌های دوران بزرگسالی و سایر انواع توهمات را نیز در بر بگیرد.

پروفسور راسل این یافته‌ها را «دلگرم‌کننده، اما در عین حال تأمل‌برانگیز» توصیف می‌کند. او توضیح می‌دهد که این یافته‌ها دلگرم‌کننده هستند، زیرا دریچه‌ای به سوی درمان‌های شخصی‌تر می‌گشایند که تاریخچه شخصی بیماران و نوع توهماتی را که تجربه می‌کنند در نظر می‌گیرند؛ و تأمل‌برانگیز هستند، زیرا نشان می‌دهند که چگونه آسیب‌های مکرر می‌توانند زخم‌های عمیقی بر جای بگذارند که به صورت علائم پیچیده روانشناختی بروز می‌کنند.

اما این سوال همچنان باقی است: چرا آسیب‌های جنسی به طور خاص با توهمات بصری مرتبط هستند و نه انواع دیگر؟ این همان چیزی است که تیم‌های تحقیقاتی امیدوارند از طریق مطالعات بزرگتر شامل تصویربرداری از مغز و تجزیه و تحلیل مکانیسم‌های حافظه و تجزیه روانی کشف کنند.

پروفسور راسل امیدوار است که این یافته‌ها پزشکان را ترغیب کند تا رویه‌های معمول خود را تغییر دهند و ارزیابی انواع توهمات، نه فقط توهمات شنیداری، را در نظر بگیرند و سابقه تروما را در مراحل مختلف زندگی، نه فقط دوران کودکی، در نظر بگیرند. او می‌افزاید: «امیدوارم بتوانیم درمان‌های متمرکز بر تروما را که به طور خاص برای علائم بصری طراحی شده‌اند، توسعه دهیم. این می‌تواند تفاوت بزرگی در زندگی افرادی که احساس ناامیدی می‌کنند، ایجاد کند.»

منبع: مدیکال اکسپرس

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری