کشف یک واقعیت زیستی در قلعه های رومی

به گزارش مجله خبری نگار، انگل‌های روده‌ای مزمن نقش پنهان، اما تعیین‌کننده‌ای در زندگی روزمره سربازان رومی ایفا می‌کردند. شواهد تازه باستان‌شناسی از یکی از مهم‌ترین دژ‌های مرزی امپراتوری روم نشان می‌دهد که سلامت گوارشی سربازان به‌طور مداوم تحت فشار بوده است. این یافته‌ها تصویر تازه‌ای از واقعیت زیستی زندگی در قلعه‌های رومی ارائه می‌دهند.

انگل‌های روده‌ای مزمن در قلعه‌های رومی

در محوطه ویندولاندا، دژ رومی واقع در جنوب دیوار هادریان، باستان‌شناسان رسوبات نه‌چندان جذاب، اما سرشار از اطلاعات یک فاضلاب متعلق به قرن سوم میلادی را بررسی کردند.

نتایج بررسی‌ها غیرقابل انکار بود. افرادی که در این دژ مستقر بودند با سه انگل روده‌ای زندگی می‌کردند.

کرم گرد

کرم شلاقی

ژیاردیا دودنالیس (Giardia duodenalis)

این عفونت‌ها زمانی گسترش می‌یابند که مدفوع انسانی غذا، آب یا دست‌ها را آلوده کند. حتی با وجود توالت عمومی مشترک و سیستم زهکشی فعال، حضور این انگل‌ها نشان می‌دهد عوامل بیماری‌زا همچنان در پادگان در گردش بوده‌اند.

نبردی درونی در زندگی سربازان رومی

این پژوهش نخستین مدرک مستقیم از وجود انگل ژیاردیا دودنالیس در بریتانیای رومی را ارائه می‌دهد. همچنین تأیید می‌کند که هلمینت‌ها، یعنی کرم‌های انگلی، در میان سربازان مستقر در یکی از پایگاه‌های مهم مرزی بسیار رایج بوده‌اند.

در کنار هم، این یافته‌ها نگاه ما به زندگی در امتداد دیوار هادریان را از صرفاً دشواری‌های نظامی به یک مبارزه زیستی عمیق‌تر تغییر می‌دهد.

شواهد نشان می‌دهد اسهال مزمن، جذب ضعیف مواد مغذی و شیوع‌های دوره‌ای بیماری به‌تدریج توان جسمی و روحیه سربازان را تحلیل می‌برده است.

ردیابی انگل‌ها در فاضلاب‌های رومی

پژوهشگران یک کانال تقریباً ۹ متری را نمونه‌برداری کردند که پسماند‌ها را از توالت یک مجموعه حمام به سوی جویباری نزدیک منتقل می‌کرد.

در این مسیر، اشیای روزمره‌ای مانند مهره‌ها، سفال‌ها و استخوان‌های حیوانات نیز بازیابی شد که زمانی در جریان فاضلاب می‌چرخیدند.

در آزمایشگاه‌های دانشگاه کمبریج و آکسفورد، تیم تحقیقاتی ۵۰ نمونه رسوب را زیر میکروسکوپ بررسی کرد تا تخم‌های مقاوم کرم‌های گرد و شلاقی را شناسایی کند.

۲۸ درصد از نمونه‌ها حاوی یکی یا هر دو گونه بودند. یک نمونه ترکیبی تحت آزمایش ELISA قرار گرفت؛ روشی مبتنی بر آنتی‌بادی برای شناسایی پروتئین‌های تک‌یاخته‌ای که نتیجه آن وجود ژیاردیا دودنالیس را تأیید کرد.

برای عقب بردن خط زمانی، تیم یک خندق قدیمی‌تر مربوط به قرن اول میلادی را نیز بررسی کرد که به یک دوره کوتاه استحکامات تعلق داشت.

وجود کرم گرد و کرم شلاقی نشان داد که انگل‌های روده‌ای از نخستین دوره استقرار انسان در این محل حضور داشته‌اند.

پیامد‌های انگل‌های روده‌ای برای سلامت انسان

«سه نوع انگلی که یافتیم می‌توانستند باعث سوءتغذیه و اسهال در برخی از سربازان رومی شوند.»

این گفته ماریسا لجر است که این مطالعه را در قالب رساله دکتری خود در دانشگاه کمبریج هدایت کرد.

«این عفونت‌های مزمن احتمالاً سربازان را ضعیف می‌کردند و آمادگی آنها برای انجام وظیفه را کاهش می‌دادند. هلمینت‌ها به‌تنهایی می‌توانند باعث تهوع، گرفتگی شکم و اسهال شوند.»

این مشکلات روزمره می‌توانستند به‌طور ناگهانی تشدید شوند؛ به‌ویژه زمانی که ژیاردیا در میان واحد‌هایی که آب، غذا و امکانات مشترک داشتند گسترش می‌یافت.

«برخی از سربازان ممکن بود در جریان شیوع‌های تابستانی ژیاردیا به‌دلیل کم‌آبی شدید به‌شدت بیمار شوند. این بیماری اغلب با آب آلوده مرتبط است و می‌تواند ده‌ها نفر را هم‌زمان مبتلا کند. در صورت عدم درمان، ژیاردیازیس هفته‌ها ادامه می‌یابد و خستگی شدید و کاهش وزن قابل توجه ایجاد می‌کند.»

این توضیحات را پیرز میچل، نویسنده ارشد مطالعه، ارائه داد.

او افزود حضور انگل‌های منتقل‌شونده از راه مدفوع و دهان نشان می‌دهد شرایط برای شیوع عوامل بیماری‌زای دیگر مانند سالمونلا و شیگلا نیز مهیا بوده است.

مهندسی رومی کافی نبود

توالت‌ها و سیستم‌های زهکشی ویندولاندا نمونه‌ای از مهندسی پیشرفته رومی هستند، اما زیرساخت به‌تنهایی چرخه انتقال بیماری را متوقف نکرد. بهداشت ضعیف یا آب آلوده باعث می‌شد انگل‌ها دوباره به غذا، نوشیدنی‌ها و سطوح مشترک بازگردند؛ به‌ویژه زمانی که فضا‌های زندگی و دفع پسماند به‌خوبی از هم جدا نبودند.

تصویری گسترده‌تر از انگل‌ها در امپراتوری روم

الگوی انگل‌های شناسایی‌شده در این محل با یافته‌های سایر پایگاه‌های نظامی در سراسر امپراتوری روم همخوانی دارد؛ مکان‌هایی مانند کارنونتوم در اتریش، فالکنبورگ در امتداد رود راین در هلند و بیرزدن در اسکاتلند که در آنها عفونت‌های منتقل‌شونده از راه مدفوع غالب بوده‌اند.

در مقابل، مراکز شهری بزرگ مانند لندن یا یورک تنوع بیشتری از انگل‌ها از جمله کرم‌های نواری ماهی و گوشت را نشان می‌دهند که بازتابی از رژیم غذایی متنوع‌تر و شبکه‌های تجاری گسترده‌تر است.

آنچه ویندولاندا را متمایز می‌کند، شناسایی واضح ژیاردیاست؛ انگلی که به‌ندرت در زمینه‌های باستان‌شناسی قابل تشخیص است و اکنون به‌طور قطعی به یک محوطه رومی در بریتانیا نسبت داده شده است.

نشانه‌های میکروسکوپی از سلامت رومیان

«مطالعه انگل‌های باستانی به ما کمک می‌کند بدانیم نیاکان ما به چه عوامل بیماری‌زایی مبتلا بودند، این عوامل چگونه با سبک زندگی تغییر می‌کردند و در طول زمان چه تحولاتی داشتند.»

این سخنان از آدریان اسمیت است که آزمایشگاه او در آکسفورد بخشی از تحلیل‌ها را انجام داد.

ترکیب ابزار‌های پژوهشی در این مطالعه، یعنی میکروسکوپ برای تخم‌های مقاوم هلمینت‌ها و آزمایش ELISA برای رد‌های شکننده تک‌یاخته‌ها، نشان می‌دهد چگونه یک فاضلاب رومی می‌تواند به یک پرونده دقیق سلامت تبدیل شود.

این یافته بار دیگر حقیقتی امروزی را یادآوری می‌کند؛ محافظت واقعی در برابر بیماری‌های منتقل‌شونده از راه مدفوع تنها با وجود توالت و لوله ممکن نیست، بلکه به بهداشت دقیق و دسترسی پایدار به آب سالم نیاز دارد.

هزینه پنهان زندگی در مرز‌های امپراتوری

ویندولاندا به‌دلیل شرایط مرطوب خود به حفظ لوح‌های جوهری و هزاران کفش چرمی مشهور است. اکنون انگل‌های روده‌ای بُعد دیگری به این تصویر می‌افزایند؛ این‌که گوارش روزمره چگونه به یک نقطه ضعف دائمی تبدیل شده بود.

با ادامه کاوش‌ها، این محوطه همچنان تصویر منظم و ایده‌آل از نظم رومی را پیچیده‌تر می‌کند.

«کاوش‌های ویندولاندا همچنان شواهد تازه‌ای ارائه می‌دهد که به ما کمک می‌کند سختی‌های باورنکردنی سربازانی را درک کنیم که نزدیک به دو هزار سال پیش در این مرز شمال‌غربی امپراتوری روم خدمت می‌کردند.»

این گفته اندرو بیرلی از بنیاد خیریه ویندولاندا است.

شاعر بریتانیایی دبلیو. اچ. اودن زمانی از زبان یک سرباز از «شپش در لباس و سرماخوردگی در بینی» شکایت کرده بود. رسوبات فاضلاب ویندولاندا رنجی دیگر را نیز نشان می‌دهند؛ معده‌هایی ناآرام که روز پس از روز شورش می‌کردند، در جایی که سنگ‌چینی منظم امپراتوری قادر به مهار آنچه در زیر جریان داشت نبود. 

منبع:فوت و فن