یک داروی رایج تبخال ممکن است آلزایمر زودرس را بدتر کند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان موسسه روانپزشکی ایالت نیویورک و مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا، با همکاری سایر موسسات تحقیقاتی آمریکایی، دریافتند بیمارانی که به مدت ۷۸ هفته این دارو را دریافت کردند، در مقایسه با بیمارانی که دارونما دریافت کردند، دچار زوال شناختی بیشتری شدند.

فرضیه این مطالعه از شواهد علمی ناشی می‌شود که نشان می‌دهد برخی از بیماری‌های عفونی ممکن است در ایجاد بیماری آلزایمر نقش داشته باشند. ویروس هرپس سیمپلکس نوع ۱ (HSV-۱) از جمله برجسته‌ترین این عوامل بالقوه است، زیرا می‌تواند پس از عفونت دهانی در بدن به صورت خفته باقی بماند، سپس به مغز برسد و قبل از گسترش به لوب گیجگاهی، در هسته آبی مستقر شود.

تحقیقات عصبی نشان می‌دهد که بیماری آلزایمر با تجمع پلاک‌های بتا آمیلوئید و کلافه‌های نوروفیبریلاری تاو مشخص می‌شود. مدل‌های حیوانی، عفونت HSV-۱ نورون‌ها و سلول‌های گلیال را با کاهش پروتئین پرو آمیلوئید، افزایش تجمع بتا آمیلوئید درون سلولی و افزایش فسفوریلاسیون پروتئین تاو مرتبط دانسته‌اند.

مطالعات آناتومیکی بیماران آلزایمر نیز وجود DNA ویروس HSV-۱ را در حدود ۹۰٪ از پلاک‌های آمیلوئیدی نشان داده و تقریباً ۷۲٪ از کل DNA ویروسی موجود در مغز را به این پلاک‌ها مرتبط دانسته است.

آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داده‌اند که دارو‌های ضد ویروسی مانند آسیکلوویر، پنسیکلوویر و فوسکارنت، بار ویروسی را کاهش داده و تجمع بتا آمیلوئید و تاو فسفریله شده را محدود می‌کنند و محققان را به آزمایش والاسیکلوویر به عنوان یک درمان کمکی بالقوه تشویق می‌کنند.

محققان یک کارآزمایی بالینی شامل ۱۲۰ شرکت‌کننده که احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر یا اختلال شناختی خفیف با نشانگر‌های زیستی مثبت برای این بیماری در آنها تشخیص داده شده بود، انجام دادند که همگی حامل آنتی‌بادی‌های ویروس هرپس سیمپلکس نوع ۱ یا ۲ بودند. شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه روزانه ۴ گرم والاسیکلوویر دریافت کرد، در حالی که گروه دیگر دارونما دریافت کرد.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و بررسی نشانگر‌های آمیلوئید و تاو در ابتدا و انتهای مطالعه انجام شد.

نتایج نشان داد که در هر دو گروه، افزایشی در زیرمقیاس شناختی مقیاس ارزیابی بیماری آلزایمر مشاهده شد که نشان‌دهنده‌ی کاهش کلی شناختی در طول زمان است. با این حال، این کاهش در گروه والاسیکلوویر که افزایشی معادل ۱۰.۸۶ امتیاز را ثبت کرد، در مقایسه با افزایشی معادل ۶.۹۲ امتیاز در گروه دارونما، بارزتر بود. نمرات عملکرد روزانه نیز در هر دو گروه کاهش یافت، اما تفاوت آماری معنی‌داری بین آنها وجود نداشت.

تجزیه و تحلیل‌ها هیچ تفاوت معناداری بین دو گروه در شاخص‌های تصویربرداری مغز مربوط به آمیلوئید، تاو یا نورودژنراسیون مشاهده نکردند.

محققان نتیجه گرفتند که والاسیکلوویر عملکرد شناختی را در بیماران مبتلا به آلزایمر در مراحل اولیه بهبود نمی‌بخشد، اما با زوال شناختی بیشتر همراه است، که باعث شد آنها استفاده از آن را در این دسته از بیماران توصیه نکنند، ضمن اینکه تأکید می‌کنند دلایل این اثر منفی هنوز ناشناخته است و نیاز به تحقیقات بیشتر دارد.

این مطالعه در مجله انجمن پزشکی آمریکا (JAMA) منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس