به گزارش مجله خبری نگار، تلسکوپ رادیویی آرسیبو (Arecibo) که در سال ۱۹۶۳ ساخته شد، در یک گودال طبیعی با یک پلتفرم فولادی ۸۱۶ هزار کیلوگرمی که در نقطه کانونی ۱۵۰ متر بالای ظرف مشبک معلق بود، ساخته شد. این تلسکوپ رادیویی برای بیش از ۵۰ سال تحقیقات نجومی پیشرفته انجام داد و یکی از اولین پیامها را در تلاش برای تماس با تمدنهای بیگانه به فضا فرستاد.
سپس، در ۱ دسامبر ۲۰۲۰، زمانی که کابلهای پشتیبانی به طور ناگهانی پاره شدند خوردند، همه اینها به پایان رسید و سکوی عظیم متلاشی شد. پس از بررسی کامل مشخص شد که آسیب آنقدر زیاد بوده و تعمیر آن به قدری گران تمام میشود که تصمیم به اسقاط تلسکوپ گرفته شد.
با این حال، این سوال که دقیقاً چه اتفاقی افتاده است؟ باقی ماند و شرکت تحقیقاتی پزشکی قانونی Thornton Tomasetti، دانشگاه مرکزی فلوریدا و بنیاد ملی علوم برای جستجوی علت این حادثه دراماتیک وارد عمل شدند.
به عنوان بخشی از این تلاش، آدریان بروگر (Adrian Brügger) مدیر آزمایشگاه مقاومت مواد رابرت کارلتون دانشگاه کلمبیا، بخشهای کاملی از سوکتهای کابل پاره شده را با کابلها و لاینرهای پریز جمع آوری کرده و آنها را در معرض اسکن نوترونی در راکتور ایزوتوپی با شار بالا اوک ریج قرار داد.
اسکن نوترون به دلیل قدرت نفوذ بالای آن و این واقعیت که نوترونها با ماده متفاوت از اشعه ایکس معمولیتر برهم کنش دارند، معمولاً برای تعدادی از کاربردها استفاده میشود. در جایی که اشعه ایکس به دلیل چگالی مادهای که از آن عبور میکند ضعیف میشود، نوترونها به طور غیر مخربی با ماده تعامل کرده و به گونهای پراکنده میشوند که به اسکن اجازه میدهد هم تصویری دقیق از ماجرا ایجاد کند.
در مورد آرسیبو، اسکنها به بروگر اجازه میدهد تصاویر مقطعی از سوکتهای کابل تهیه و تعیین کند که کدام کابلها و به چه میزان پاره شده اند. آنچه آشکار شد این بود که کابلها تحت فشار وزن ناشی از پلتفرم قرار گرفته و شروع به ساییدگی کردند. این موضوع به نوبه خود باعث شد که سوکتها از کار افتاده و کابلها به طور کامل بیرون کشیده شدند.
محققان اعلام کردند: دقیقاً مشخص نیست چه مقدار از این لغزش قبل یا در طول رویداد رخ داده است. آنچه مشخص است این است که دو کابل قبل از فروریختن از کار افتاده اند که پارگی کابل سوم باعث سقوط سکو شده است.