یک دانشمند توضیح داد که چگونه می‌توان با فرسودگی شغلی در محل کار مقابله کرد

دانشگاه تافتس: فرسودگی شغلی در محل کار خطرناک‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد

به گزارش مجله خبری نگار، ۳۶ درصد از کارمندان امسال فرسودگی شغلی را گزارش کرده‌اند و یک سوم آنها اذعان کرده‌اند که نسبت به سال گذشته احساس بدتری دارند. مری دیویس، اقتصاددان و متخصص بازار کار، توضیح داد که فرسودگی شغلی چگونه خود را نشان می‌دهد و چه چیزی می‌تواند به رفع آن کمک کند. این گزارش توسط دانشگاه تافتس (سازمانی که در روسیه نامطلوب تلقی می‌شود) منتشر شده است.

طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی، فرسودگی شغلی یک پدیده حرفه‌ای است که با سه ویژگی کلیدی تعریف می‌شود. اولین مورد، خستگی مزمن یا احساس فرسودگی شغلی است. دومین مورد، بیگانگی از کار است، زمانی که حرفه دیگر معنادار و رضایت‌بخش به نظر نمی‌رسد. سومین مورد، کاهش اثربخشی است: فرد در ارتباطات خود کم‌حاصل، گاهی اوقات تندخو و حتی پرخاشگر می‌شود.

دیویس خاطرنشان کرد: «پرستاری که دچار فرسودگی شغلی می‌شود، ممکن است تمایل به بالا بردن صدای خود بر سر بیماران پیدا کند. در سایر حرفه‌ها، این می‌تواند به صورت پایان دادن ناگهانی به یک مکالمه کاری یا بی‌ادبی با همکاران بروز کند. در هر دو صورت، راندمان کاری کاهش می‌یابد.»

عوامل خطر شامل ساعات طولانی، برنامه‌های نامنظم و عدم کنترل بر کار خود است. ترکیب حجم بالای کار و عدم استقلال در تصمیم‌گیری به طور ویژه مضر تلقی می‌شود. به گفته دیویس، موثرترین راه برای مبارزه با فرسودگی شغلی، در سطح شرکت و سازمان است.

او افزود: «این نباید تنها مسئولیت یک فرد خاص باشد - تغییر فرهنگ کاری در یک شرکت بسیار مفیدتر از ارائه راه‌حل‌های فردی و «فردی» است.»

این متخصص به عنوان مثال به بخش مراقبت‌های بهداشتی اشاره می‌کند: برای کاهش حجم کار پرستاران، یک بیمارستان می‌تواند سیاست‌های استخدامی خود را تغییر داده و برنامه را تثبیت کند. یک برنامه قابل پیش‌بینی‌تر و استراحت کافی می‌تواند خطر فرسودگی شغلی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

اگر ساختار سازمانی ثابت بماند، تنها راه مبارزه با استرس مزمن، تغییر موقعیت یا شغل است. دیویس در سطح شخصی معتقد است که تنها اقدامات موقت - سبک زندگی سالم و جستجوی چالش‌های جدید در همان شرکت - کمک‌کننده هستند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری