یک داروی جدید خطر عود یک بیماری ایمنی نادر را به نصف کاهش می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، در یک کارآزمایی بین‌المللی که توسط تیمی از دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد انجام شد، مشخص شد بیمارانی که دارویی به نام Obexelimb دریافت کردند، در مقایسه با بیمارانی که دارونما دریافت کردند، نیمی از خطر عود بیماری را داشتند.

بیماران مبتلا به IgG۴ از التهاب و فیبروز شدید رنج می‌برند که منجر به ظهور توده‌های تومور مانند در سراسر بدن آنها می‌شود. اندام‌های آسیب‌دیده شامل پانکراس، غدد بزاقی، کلیه‌ها و غدد لنفاوی هستند.

آنها معمولاً با دارو‌هایی درمان می‌شوند که سلول‌های B را که بخش حیاتی یک سیستم ایمنی سالم هستند، از بین می‌برند، اما در این بیماران، این سلول‌ها بیش از حد فعال می‌شوند و به اشتباه علیه بافت‌های بدن عمل می‌کنند. با این حال، خلاص شدن از شر این سلول‌ها ممکن است بیماران را در برابر عفونت‌های جدی آسیب‌پذیر کند، به خصوص که اثر این دارو‌ها ماه‌ها ادامه دارد و نمی‌توان به سرعت آنها را متوقف کرد.

داروی «upixilimab» که توسط Zenas BioPharma توسعه داده شده است، رویکردی کاملاً متفاوت دارد. این دارو به یک نشانگر خاص روی سلول‌های B متصل می‌شود، اما به جای از بین بردن این سلول‌ها، فعالیت آنها را مهار کرده و به طور موقت کار آنها را متوقف می‌کند، در نتیجه وجود سلول‌های B را برای محافظت از بدن در برابر عفونت حفظ می‌کند و در عین حال از حمله آنها به بافت‌های سالم جلوگیری می‌کند.

در این مطالعه که شامل ۱۹۴ بیمار از ۱۱۴ مرکز در ۱۹ کشور بود، همه شرکت‌کنندگان در ابتدا درمان استروئیدی دریافت کردند تا به بهبودی (دوره عدم وجود علائم بیماری) برسند و سپس به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه به مدت ۵۲ هفته تزریق هفتگی آپیکسیلیماب دریافت کردند و گروه دیگر دارونما دریافت کردند.

در طول هشت هفته اول، استروئید‌ها به تدریج کاهش یافتند تا اینکه به طور کامل قطع شدند.

نتایج نشان داد که میزان عود در گروه یوبیکسیلیماب تنها ۲۶.۸٪ بود، در حالی که این میزان در گروه دارونما ۵۴.۶٪ بود. بیماران تحت درمان با داروی جدید همچنین تقریباً دو برابر بیشتر احتمال داشت که پس از یک سال به بهبودی کامل دست یابند (۳۷.۱٪ در مقایسه با ۱۹.۶٪ در گروه دیگر) و در طول دوره مطالعه به درمان استروئیدی اورژانسی کمتری نیاز داشتند.

دکتر متیو بیکر، دانشیار ایمونولوژی و روماتولوژی در استنفورد و یکی از نویسندگان اصلی این مطالعه می‌گوید: «بیماران مبتلا به IgG۴ می‌توانند سال‌ها برای تشخیص دقیق بیماری تلاش کنند، در حالی که اندام‌هایشان آسیب دیده است و حتی پس از تشخیص، گزینه‌های درمانی بسیار محدود بوده‌اند.» «داشتن درمانی که تا این حد مؤثر عمل کند و ممکن است از درمان‌های موجود در حال حاضر ایمن‌تر باشد، یک پیشرفت واقعی و مهم است.»

شایان ذکر است که درمان‌های فعلی برای این بیماری شامل داروی "Enablezimab" که در سال ۲۰۲۵ تأیید شد و داروی "Rituximab" که برای درمان برخی سرطان‌ها و بیماری‌های خودایمنی استفاده می‌شود، می‌باشد.

اگرچه این دارو‌ها در از بین بردن سلول‌های B مؤثر هستند، اما همانطور که بیکر توضیح می‌دهد، استفاده طولانی مدت از آنها می‌تواند منجر به عفونت‌های جدی شود: «وقتی سلول‌های B را از بین می‌بریم، بیماری بهبود می‌یابد، اما اگر بیمار هنگام مصرف این نوع دارو دچار عفونت شود، بدن او نمی‌تواند به طور مؤثر با عفونت مبارزه کند.»

بیکر معتقد است که داروی «آپیکسیلیماب»، در صورت دریافت تأییدیه از سازمان غذا و داروی ایالات متحده، گزینه‌ای ایده‌آل برای بیماران مبتلا به بیماری خفیف تا متوسط، به ویژه افرادی که غدد بزاقی یا اشکی یا غدد لنفاوی بزرگ دارند، خواهد بود. بیمارانی که توده‌هایی دارند که باعث انسداد مجاری صفراوی یا کلیه‌ها می‌شود، هنوز به درمان‌های تهاجمی‌تری نیاز دارند.