مطالعه‌ای در بریتانیا، اثرات کمبود خواب را آشکار کرد

به گزارش مجله خبری نگار، محققان داده‌های بانک زیستی بریتانیا، یک پایگاه داده بزرگ زیست‌پزشکی که به عنوان یک منبع جهانی برای تحقیقات سلامت و پزشکی عمل می‌کند، را تجزیه و تحلیل کردند. آنها اطلاعات ۲۴۷،۸۶۷ بزرگسال را که وضعیت سلامت آنها را بیش از یک دهه پیگیری کردند، بررسی کردند.

بر اساس مطالعه‌ای که در مجله علمی Science Alert منتشر شده است، محققان می‌خواستند ارتباط بین مدت خواب و دیابت نوع ۲ را درک کنند و اینکه آیا پیروی از یک رژیم غذایی سالم، اثرات خواب کوتاه مدت بر خطر ابتلا به دیابت را کاهش می‌دهد یا خیر.

به عنوان بخشی از مشارکت آنها در بانک زیستی بریتانیا، از شرکت‌کنندگان در مورد میزان خوابشان در یک دوره ۲۴ ساعته سوال شد و میانگین هفت تا هشت ساعت خواب طبیعی در نظر گرفته شد.

تقریباً ۳.۲٪ از شرکت‌کنندگان در طول دوره پیگیری به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. اگرچه عادات غذایی سالم با کاهش خطر ابتلا به دیابت در کل مرتبط بوده‌اند، اما وقتی افراد غذای سالم می‌خورند و کمتر از شش ساعت در روز می‌خوابند، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در آنها در مقایسه با افرادی که در دسته خواب طبیعی قرار دارند، بیشتر است.

محققان دریافتند که خوابیدن به مدت پنج ساعت با افزایش ۱۶ درصدی خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ همراه است، در حالی که این خطر برای افرادی که سه تا چهار ساعت می‌خوابند، در مقایسه با افرادی که هفت تا هشت ساعت می‌خوابند، ۴۱ درصد بیشتر است.

در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، بدن در برابر اثرات هورمونی به نام انسولین مقاوم می‌شود و به آرامی توانایی تولید کافی آن را در لوزالمعده از دست می‌دهد. انسولین مهم است، زیرا گلوکز (قند) موجود در خون ما را که از غذایی که می‌خوریم می‌آید، با کمک به انتقال آن به سلول‌های سراسر بدن تنظیم می‌کند.

ما دلایل دقیقی را که چرا افرادی که خواب کافی دارند، کمتر به دیابت نوع ۲ مبتلا می‌شوند، نمی‌دانیم. اما تحقیقات قبلی نشان داده است که افراد کم‌خواب اغلب نشانگر‌های التهابی و اسید‌های چرب آزاد بیشتری در خون خود دارند که حساسیت به انسولین را مختل کرده و منجر به مقاومت به انسولین می‌شود. این بدان معناست که بدن در استفاده صحیح از انسولین برای تنظیم سطح گلوکز خون مشکل دارد و در نتیجه خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را افزایش می‌دهد.

این می‌تواند در ترشح هورمون‌هایی مانند کورتیزول، گلوکاگون و هورمون‌های رشد اختلال ایجاد کند. این هورمون‌ها در طول روز آزاد می‌شوند تا نیاز‌های انرژی متغیر بدن را برآورده کنند و به طور معمول سطح گلوکز خون سالم را حفظ کنند. اگر در عملکرد آنها اختلال ایجاد شود، می‌تواند توانایی بدن در پردازش گلوکز را با پیشرفت روز کاهش دهد.

بر اساس این مطالعه و شواهد دیگر، به نظر می‌رسد که وقتی صحبت از خطر دیابت می‌شود، هفت تا هشت ساعت خواب ممکن است مطلوب باشد. با این حال، عوامل دیگری نیز می‌توانند بر رابطه بین مدت خواب و خطر دیابت تأثیر بگذارند، مانند تفاوت‌های فردی در کیفیت خواب و سبک زندگی.

در حالی که نتایج این مطالعه این سوال را مطرح می‌کند که آیا رژیم غذایی سالم می‌تواند اثرات خواب نامناسب بر خطر دیابت را کاهش دهد، طیف گسترده‌ای از شواهد به فواید تغذیه سالم برای سلامت کلی اشاره دارد.

نویسندگان این مطالعه اذعان دارند که همیشه خواب کافی امکان‌پذیر نیست و اظهار می‌کنند که ورزش با شدت بالا در طول روز ممکن است برخی از اثرات بالقوه خواب کم بر خطر دیابت را جبران کند.