تفاوت بین سندرم آسپرگر و اوتیسم مشخص شده است

برخلاف اوتیسم، سندرم آسپرگر باعث تأخیر در گفتار نمی‌شود.

به گزارش مجله خبری نگار، سندرم آسپرگر یکی از چندین شکل اوتیسم دوران کودکی است. با این حال، روانپزشک ایرینا کی‌یروا، دانشیار گروه روانپزشکی و روانشناسی پزشکی در انستیتوی کودکان و علوم اعصاب دانشگاه پیروگوف، به Gazeta گفت: برخلاف سایر اشکال، سندرم آسپرگر تأخیر در رشد گفتار را نشان نمی‌دهد.

این متخصص توضیح داد: «سندرم آسپرگر نوع خفیفی از اوتیسم دوران کودکی است که مانند اوتیسم کلاسیک دوران کودکی، در دوران نوزادی (قبل از ۳ سالگی) بروز می‌کند. سندرم آسپرگر نیز مانند اوتیسم دوران کودکی با اختلال متمایز در تعامل و ارتباط اجتماعی، الگو‌های کلیشه‌ای و محدود رفتار، فعالیت‌ها و علایق مشخص می‌شود. با این حال، سندرم آسپرگر با اوتیسم دوران کودکی متفاوت است، زیرا فاقد تأخیر در رشد گفتار است. با این حال، گفتار ارتباطی مختل است؛ کودکان هر زمان که بخواهند صحبت می‌کنند، به دیگران گوش نمی‌دهند و اغلب درگیر صحبت با خود می‌شوند. آنها معمولاً الگو‌های لحن متمایز و چرخش‌های غیرمعمول عبارات را نشان می‌دهند.»

همچنین، کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر معمولاً با ناتوانی ذهنی مشخص نمی‌شوند. طبق گفته پزشک، آنها اغلب توانایی‌های بالا یا دانش پیشرفته‌ای از خود نشان می‌دهند، اما این موارد معیار‌های تشخیصی اجباری نیستند.

این روانپزشک افزود: «این سندرم اغلب با دست و پا چلفتی بودن قابل توجه و اختلال در تعامل اجتماعی همراه است که با ناتوانی در استفاده از حالات چهره، ژست‌ها و حالت‌های بدنی در ارتباطات آشکار می‌شود. اختلالات ارتباطی در غیاب نقش بازی کردن و بازی‌های تقلیدی اجتماعی در سنین پایین خود را نشان می‌دهند. همچنین الگو‌های کلیشه‌ای محدود و تکراری در رفتار، علایق و فعالیت‌ها از ویژگی‌های این اختلال هستند. این الگو‌ها خود را در دستکاری مکرر اسباب‌بازی‌ها، علایق غیرمعمول مانند مطالعه اشیاء متحرک و شیفتگی به موضوعات خاص (علاقه به الفبا، اعداد، نام‌ها و ویژگی‌های خاص اشیاء) نشان می‌دهند.»

پزشک همچنین خاطرنشان می‌کند که هر فرد مبتلا به سندرم آسپرگر منحصر‌به‌فرد است و ممکن است علائم متفاوتی را با ترکیبات و شدت‌های مختلف نشان دهد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری