دانشمندان در سراسر جهان در مورد مشکل کم‌تحرکی نوجوانان بحث کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، فعالیت بدنی در دوران نوجوانی نه تنها برای رشد جسمی، بلکه برای سلامت آینده نیز مهم است. با این حال، میلیون‌ها جوان در سراسر جهان زمان کافی را به فعالیت بدنی اختصاص نمی‌دهند. دختران، به طور متوسط، کمتر از پسران فعال هستند و این وضعیت در سال‌های اخیر عملاً بدون تغییر باقی مانده است. مقاله ایزوستیا بررسی می‌کند که چه تعداد از نوجوانان به میزان لازم فعالیت بدنی نمی‌رسند و چرا این مشکل همچنان حل نشده است.

۲۴۰ میلیون نوجوان بدون روز‌های فعال

یک مطالعه جهانی توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) داده‌های ۳۸۹ نظرسنجی ملی انجام شده در ۱۴۰ کشور و منطقه را بررسی کرد. در مجموع، بیش از ۳.۲ میلیون نوجوان ۱۱ تا ۱۷ ساله در آن شرکت کردند. نتایج در مجله The Lancet Global Health (LGH) منتشر شد.

طبق برآورد‌های سال ۲۰۲۵، از هر چهار نوجوان در سراسر جهان، یک نفر - تقریباً ۲۴۰ میلیون نفر - در هفته گذشته حتی یک روز فعال هم نداشته است. این مطالعه، روز فعال را روزی تعریف کرد که در آن یک شرکت‌کننده حداقل ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط ​​یا شدید انجام دهد. به طور متوسط، نوجوانان تنها در ۲.۷ روز در هفته به این رقم دست یافتند و تنها ۱۴٪ روزانه فعال بودند.

با این حال، عدم وجود روز‌های فعال به این معنی نیست که نوجوانان کاملاً غیرفعال بوده‌اند. منظور این است که آنها به آستانه تعیین‌شده ۶۰ دقیقه فعالیت متوسط ​​یا شدید در هر روز هفته نرسیده‌اند. فعالیت بدنی شامل ورزش، پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و سایر اشکال ورزش بود.

تفاوت‌های جنسیتی تقریباً در هر منطقه از جهان قابل توجه بود. در سال ۲۰۲۵، ۲۸٪ از دختران هیچ فعالیت بدنی در طول هفته گزارش نکردند. در میان پسران، این رقم تقریباً ۲۲٪ بود. تنها ۱۱٪ از دختران و حدود ۱۷٪ از پسران در فعالیت بدنی روزانه شرکت داشتند.

به طور متوسط، پسران سه روز در هفته و دختران ۲.۴ روز در هفته فعال بودند. محققان خاطرنشان می‌کنند که شکاف جنسیتی در کل دوره مشاهده همچنان وجود داشت. سازمان بهداشت جهانی این موضوع را به عوامل مختلفی از جمله هنجار‌های اجتماعی، کمبود فضا‌های امن برای ورزش و فرصت‌های محدود برای شرکت در ورزش نسبت می‌دهد.

در طول ۱۵ سال گذشته، جهان عملاً هیچ پیشرفتی در جذب جوانان به سبک زندگی فعال نداشته است و دختران خود را در موقعیت نامساعدی یافته‌اند. راه حل این نیست که به نوجوانان بگوییم بیشتر تلاش کنند. این است که مدارس، خیابان‌ها و جوامعی بسازیم که در آنها حرکت، بازی و سبک زندگی فعال، ایمن، آسان و به عنوان یک هنجار پذیرفته شده باشد.

از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵، میزان فعالیت بدنی نوجوانان در سطح جهان عملاً بدون تغییر باقی ماند. میانگین تعداد روز‌های فعال در هفته ۲.۷ روز باقی ماند. با این حال، تفاوت بین کشور‌ها قابل توجه بود: در برخی کشورها، نسبت نوجوانانی که هیچ روز فعالی نداشتند حدود ۴٪ بود، در حالی که در برخی دیگر از ۴۰٪ فراتر رفت.

نرخ‌های بالاتری در اروپای مرکزی و شرقی، آسیای مرکزی، آسیای شرقی و اقیانوسیه و کشور‌های با درآمد بالا مشاهده شد. در این گروه‌ها، میانگین تعداد روز‌های فعال تقریباً به چهار روز در هفته رسید. در جنوب و جنوب شرقی آسیا، نسبت نوجوانانی که هیچ روز فعالی نداشتند، به ویژه بالا بود - ۳۳.۱ ٪. در میان کشور‌هایی که بالاترین میزان فعالیت بدنی را داشتند، فنلاند، کانادا و صربستان بودند. در همین حال، در کامبوج، اردن و ماداگاسکار، نوجوانان به طور متوسط ​​​​فقط ۱.۷ تا ۱.۹ روز فعال در هفته داشتند.

محققان تأکید می‌کنند که هیچ کشوری در مسیر دستیابی به هدف جهانی سازمان بهداشت جهانی مبنی بر کاهش ۱۵ درصدی عدم فعالیت بدنی نوجوانان تا سال ۲۰۳۰ در مقایسه با سطح سال ۲۰۱۰ نیست.

سازمان بهداشت جهانی، فقدان فعالیت بدنی را به چیزی بیش از انتخاب‌های شخصی نوجوانان نسبت می‌دهد. توانایی آنها برای انجام فعالیت بدنی تحت تأثیر محیط‌هایی است که در آنها زندگی می‌کنند، درس می‌خوانند و اوقات فراغت خود را می‌گذرانند. به طور خاص، دسترسی به امکانات ورزشی و فضا‌های عمومی، ایمنی خیابان‌ها، دسترسی به پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری و شرایط مدرسه همگی مهم هستند.

برای دختران، کلیشه‌های جنسیتی، نگرانی‌های ایمنی و فقدان فرصت‌های مناسب برای مشارکت می‌تواند موانع بیشتری ایجاد کند. بنابراین، محققان معتقدند که نه تنها افزایش تعداد برنامه‌های ورزشی، بلکه در نظر گرفتن نیاز‌های خاص گروه‌های مختلف نوجوانان نیز مهم است.

سازمان بهداشت جهانی خواستار اقدام هماهنگ در حوزه‌های آموزش، حمل و نقل، برنامه‌ریزی شهری، ورزش و مراقبت‌های بهداشتی است. اقدامات پیشنهادی شامل توسعه مسیر‌های امن به مدارس، ایجاد فضا‌های آموزشی قابل دسترس و افزایش فرصت‌های حرکتی در طول روز مدرسه است.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می‌کنند که تغییر این وضعیت نیازمند اقدامات بلندمدتی است که فعالیت بدنی را برای همه نوجوانان، نه فقط کسانی که از قبل فرصت شرکت در آن را دارند، قابل دسترس کند. به گفته این سازمان، باید توجه ویژه‌ای به دختران و جوانان شود که در حال حاضر کمترین فرصت‌ها را برای فعالیت بدنی دارند.